VI SA/Wa 1360/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "(...)" z dnia "(...)"kwietnia 2019 r. nr "(...)" w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) na podstawie art. 138 § 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2018 r. którą wymierzono S. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 29 360,76 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie nr [...] w dniach 20 maja - 10 lipca 2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy na nośniku firmy S. Sp. z o.o. o nr [...] o powierzchni 17,11 nr bez zezwolenia zarządcy drogi, W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło treść przepisów stanowiących materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia i wyjaśniło, że w okresie od dnia 20 maja 2018 r. do dnia 10 lipca 2018 r., doszło do zajęcia pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie nr [...] poprzez umieszczenie w nim reklamy na nośniku reklamowym firmy S. o nr [...] o wymiarach 2,90 m x 5,90 m, tj. o powierzchni 17,11 m2. Reklama ta należała do Spółki, a ww. zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, tj.: 1) Protokole z kontroli pasa drogowego nr [...] z dnia 15 czerwca 2018 r., w którym stwierdzono zajęcie terenu pasa drogowego przez ww. reklamę; 2) Karcie kontroli zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. nr[...]przez ww. reklamę, Nr sprawy [...] (protokół nr [...] z dnia 15 czerwca 2018 r.), w której odnotowano, że w dniach "20.06.2018" i "26.06.2018" ww. reklama nadal funkcjonuje, 3) Protokole z kontroli pasa drogowego nr [...] z dnia 5 lipca 2018 r., w którym stwierdzono zajęcie terenu pasa drogowego przez ww. reklamę; 4) Karcie kontroli zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] przez reklamę, Nr sprawy [...] (protokół nr [...] z dnia 5 lipca 2018 r.), w której odnotowano, że w dniu "10.07.2018" ww. reklama nadal funkcjonuje, zaś w dniu "31.08.2018" ww. reklamy już nie było w pasie drogowym (najprawdopodobniej w dacie "31.08.2018" popełniono oczywistą omyłkę pisarską, zaś prawidłową datą powinna być data "31.07.2018", gdyż taka data widnieje na dokumentacji fotograficznej wykonanej właśnie w dniu 31 lipca 2018 r., o której mowa niżej w pkt 5); 5) Dokumentacji fotograficznej wykonanej w dniach 15, 20 i 26 czerwca 2018 r., 10 i 31 lipca 2018 r, która umieszczona została na płycie CD-R opisanej jako "Dokumentacja fotograficzna [...]zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. Nr [...] S.Sp. z o.o."; 6) Wypisie i wyrysie z ewidencji gruntów dot. działki ew. nr [...] z obrębu [...], stanowiącej drogę (ul. [...]) z dnia 26 czerwca 2017 r. oraz wydruku z mapy zasadniczej z 7 lutego 2019 r. z zaznaczonymi granicami pasa drogowego ul. [...]j w rejonie nr [...] oraz położeniem nośnika reklamowego; 7) Piśmie S. Sp. z o.o. z dnia 31 lipca 2018 r. powiadamiającym Zarząd Dróg Miejskich w W. Wydział Kontroli Pasa Drogowego o wykonanym w dniu 18 lipca 2018 r. demontażu reklamy umieszczonej na budynku [...] o oznaczeniu S. oraz załączonym do tego pisma Protokole demontażu tablic reklamowych sporządzonym w dniu 18 lipca 2018 r., z którego wynika, że firma B. dokonała w dniu 18 lipca 2018 r. na wniosek S. demontażu tablicy reklamowej Nr [...] przy ul. [...] w W. Następnie Kolegium odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. sp. z o.o. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2018 r. roku w ramach kontroli podjętej w oparciu o art. 135 p.p.s.a. i umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. posesji nr [...] w dniach 20 maja - 10 lipca 2018 r. ewentualnie na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., gdyby Sąd nie przychylił się do wniosku o umorzenie postępowania o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2018 r., w ramach kontroli podjętej w oparciu o art. 135 p.p.s.a i zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 k.p.a., na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej przez organ II instancji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej przez Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s.a, w razie uwzględnienia skargi, o zasądzenie na rzecz skarżącej, kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, według norm prawem przepisanych. Podniosła zarzut naruszenia - przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 189f § 1 pkt 1 i art. 189a § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2018 poz. 2068) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie, co w konsekwencji skutkowało niezastosowaniem ww. przepisów, podczas gdy wnikliwa i całościowa analiza stanu sprawy i okoliczności przemawiających za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, powinna skutkować obligatoryjnym zastosowaniem art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., i w konsekwencji odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej na Spółkę. - przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. i z art. 35 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji z 17 grudnia 2018 r., podczas gdy decyzja ta z uwagi na uchybienia procesowe popełnione przez organ I instancji w toku postępowania polegające w szczególności na nieuzasadnionym opóźnianiu wszczęcia postępowania administracyjnego (w sytuacji gdy organ I instancji powziął wiadomość o rzekomym zajęciu pasa drogowego 15 czerwca 2018 roku, a wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło 25 lipca 2018 roku) powinna być uchylona i postępowanie powinno być umorzone;  2. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w sposób niebudzący wątpliwości i przyjęcie, że nośnik reklamowy zajmował pas drogowy (drogę powiatową) ul. [...] w rejonie posesji [...] w okresie od 20 maja 2018 r. do 10 lipca 2018 r., podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, by nośnik reklamowy był zamontowany na elewacji budynku w całym okresie (także od 20 maja 2018 r. do 14 czerwca 2018 r.), który obejmuje przedmiotowa decyzja, co w konsekwencji skutkowało wymierzeniem Spółce kary pieniężnej za okres, co do którego nie wykazano istnienia nośnika reklamowego w pasie drogowym. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 39 w/w ustawy ustawodawca wprowadza generalną zasadę zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności nie związanych z ruchem drogowym w tym lokalizowania obiektów i urządzeń nie związanych z ruchem drogowym. Wyjątek od tej zasady został ustanowiony w art. 40, który w ust. 1 stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym, 2. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1 - 3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 6). Za zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 stosuje się takie stawki jak za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 10). Za zajęcie pasa drogowego: 1. bez zezwolenia zarządcy drogi; 2. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi; 3. o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 -krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4 – 6 udp. Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 3 oraz kary, o której mowa w art. 40 ust. 12 udp, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna. Zgodnie z art. 4 pkt 23 udp reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Definicja reklamy z art. 4 pkt 23 udp kładzie nacisk na 2 elementy: pozytywny - obiekt ma być wizualnym nośnikiem informacji umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi (tak kierowców, jak i pieszych) oraz negatywny - obiekt nie może być ani znakiem drogowym, ani znakiem informującym o obiekcie użyteczności publicznej. Jedną z form działania stanowiącego delikt administracyjny objęty odpowiedzialnością z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, jest umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Bezprawny charakter temu działaniu nadaje okoliczność związana z brakiem zezwolenia organu na zajęcie pasa drogowego. Dla rozstrzygnięcia w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, istotne znaczenie ma ustalenie czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, oraz czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi. W rozpatrywanej sprawie zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącą pasa drogowego oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego zostały ustalone prawidłowo i znajdują pełne potwierdzenie w materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Teść przedmiotowego baneru stanowiła reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogi, co nie jest sporne. Zajęcie pasa drogowego podlega reglamentacji, a naruszenie tego obowiązku jest sankcjonowane karą pieniężną. W obu tych przypadkach zajęcie stanowiska przez organ wymaga wydania decyzji administracyjnej. Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest udzielane na konkretny okres i dotyczy wyznaczonej powierzchni, a każdy dalszy okres zajęcia pasa drogowego wymaga nowego zezwolenia. Kara pieniężna jest natomiast sankcją za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2326/13 oraz wyrok z 14 października 2016 r. sygn. akt II GSK 773/15).. Wbrew argumentacji skarżącej okresy zajęcia pasa drogowego prawidłowo ustalono w postępowaniu administracyjnym na podstawie danych wynikających ze znajdujących się w aktach notatek służbowych pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego. Zarzut naruszenia prawa co do szybkości postępowania prowadzonego przez organ, postawiony przez skarżącą, która posadowiła tablicę reklamową w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, przez upływ czasu między stwierdzeniem istnienia tablicy w terenie, a wszczęciem postępowania, jest nieuzasadniony. Skarżąca nie ponosi bowiem konsekwencji zwłoki we wszczęciu postępowania przez organ, lecz konsekwencje umieszczenia w pasie drogowym reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. Nałożona kara nie wiąże się z wadliwym działaniem organu tylko z działaniem zajmującej pas drogowy bez zezwolenia i należy się za cały okres bezprawnego zajęcia pasa, długotrwałość zajęcia jest zawsze związana z działaniem zajmującego, nie zaś organu. Z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Z przepisu tego wynika też, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest m.in. w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Zatem okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Nie ma natomiast również przepisu prawa, który uwalniałby od odpowiedzialności administracyjnej za zajęcie pasa drogowego lub pozwalał na miarkowanie kary z uwagi na upływ czasu między stwierdzeniem istnienia obiektu posadowionego w pasie drogowym bez zezwolenia, a datą wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zatem, niezależnie od tego, czy organ wszczął postępowania bezzwłocznie, czy też z jakichkolwiek przyczyn zwlekał ze wszczęciem postępowania, to za każdy dzień bezprawnego zajęcia pasa drogowego kara musi być wymierzona. Podkreślić zatem należy, że wysokość tej kary nie jest spowodowana ewentualnym niesprawnym działaniem organu, tylko bezprawnym zajęciem pasa drogowego aż do momentu usunięcia obiektu umieszczonego tam bez zezwolenia( vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2078/15). Ani przepisy kpa, ani ustawy o drogach publicznych nie nakładają na zarządcę drogi obowiązku powiadamiania o stwierdzonym zajęciu pasa drogowego bezpośrednio po stwierdzeniu zajęcia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prawny zaprezentowany w wyroku NSA z 20 listopada 2012 r., II OSK 1301/11, zgodnie z którym: "Przepis art. 9 kpa nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy doradztwa. Nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, czy też konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów". Mając na uwadze argumentację skarżącej należy wskazać także, że w sprawie spornej reklamy organ, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w dniu [...] września 2018 r. wydał decyzję nakładającą na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie 8 - 19 maja 2018 r. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 15 czerwca 2018 r. pracownicy Wydziału kontroli Pasa Drogowego potwierdzili dalsze zajęcie przedmiotowego pasa drogowego poprzez funkcjonowanie w nim reklamy na nośniku firmy S.Sp. z o.o. bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 20, 26 czerwca oraz 5, 10 lipca 2018 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy, w związku z czym organ wszczął w dniu [...] lipca 2018 r. wobec skarżącej postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zaskarżona decyzja dotyczy zatem kontynuowania zajęcia przez skarżącą pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie nr [...] poprzez umieszczenie w nim reklamy na nośniku reklamowym firmy S. o nr [...]. Ciągłość zajęcia pasa drogowego została przez organ wykazana. Poza sporem pozostaje, że skarżąca jest przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie umieszczaniem w przestrzeni publicznej reklam na stanowiących jej własność nośnikach reklamowych. Tym samym na skarżącej ciąży obowiązek znajomości regulacji prawnych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w szczególności dotyczących umieszczania reklam w pasie drogowym. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt wcześniej prowadzonego postępowania zakończonego nałożeniem kary pieniężnej zatem skarżąca winna mieć świadomość bezprawności swojego działania i wynikających z tego konsekwencji. Podmiot dokonujący zajęcia pasa drogowego pod nośnik reklamy bez zezwolenia powinien bowiem liczyć się z konsekwencjami takiego zajęcia i być przygotowany na uiszczenie kary pieniężnej. Wbrew przekonaniu skarżącej w sprawie nie mają też zastosowania przepisy art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a. Jak już wyżej wskazano kara za zajęcie pasa drogowego jest nakładana decyzją związaną, tzn. że organ nie dysponuje w tym zakresie żadną swobodą, nie działa w ramach uznania administracyjnego, lecz w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierzenie kary jest z woli ustawodawcy obligatoryjne, a jej wysokość została wprost określona w ustawie. Organ administracji publicznej nie może w takim wypadku ani odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, ani też nie może jej miarkować. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 205/18, że dyrektywy wymiaru kar administracyjnych przewidziane w k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takimi w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm - sankcji pieniężne. W ocenie Sądu organy administracji rozpatrzyły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceniły go w kontekście przesłanek nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. Przed wydaniem decyzji umożliwiły stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, realizując w ten sposób prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu i dając możliwość zajęcia końcowego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego oceny. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa. Sąd nie stwierdził więc naruszenia podnoszonych przez skarżącą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Także wysokość nałożonej kary pieniężnej została wyliczona w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych z uwzględnieniem postanowień Uchwały Rady W. Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.