VI SA/Wa 1363/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie : Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Protokolant: Paweł Muszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2005 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Z akt administracyjnych wynika, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], działając na podstawie art.18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ) oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 ze zm.) cofnął M. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja, iż M. K. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. za przestępstwo przeciwko mieniu polegające na tym, iż działając w warunkach przestępstwa ciągłego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami zagarnął mienie znacznej wartości na szkodę [...] SA w [...] Oddział w [...]. Za powyższe przestępstwo sąd wymierzył karę dwóch lat pozbawienia wolności oraz grzywny trzystu stawek dziennych – wykonanie kary pozbawienia wolności zawieszając warunkowo na okres próby pięciu lat. Stosownie zaś do powołanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W dniu [...] kwietnia 2005r. M. K. wniósł odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej zmianę i "pozostawienie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej". Odwołujący się podniósł, że nie kwestionuje, iż został prawomocnie skazany za dokonanie przestępstwa przeciwko mieniu, ale nie może zgodzić się z tym, iż organ uznał go za osobę, która nie daje gwarancji właściwego użytkowania broni palnej myśliwskiej, albowiem nigdy nie był skazany za napad z bronią, czy kłusownictwo i nigdy nie użyłby broni niezgodnie z przeznaczeniem. Jego karalność natomiast związana była bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślił, iż jest myśliwym od 1982 r. i przez ten cały okres pełni funkcje społeczne w kole łowieckim i władzach wojewódzkich, a w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z art.18 ust.1 pkt 2. M. K. został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, tj. za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.294 § 1 k.k. Zatem organ administracji miał prawo uznać fakt skazania za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń myśliwską. Pismem z dnia [...] lipca 2005r. M. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Skarżący ponownie podkreślił, iż nie neguje faktu skazania go prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa wyjaśniając, iż czyn, za który został skazany, popełnił w latach 90-tych, kiedy to skarżący uczył się żyć w nowej rzeczywistości gospodarczej. Obecnie umiałby zabezpieczyć swoje wierzytelności i nie doszłoby do podobnej sytuacji. Ponownie podkreślił, iż nie był nigdy skazany za posiadanie broni, napad z bronią, czy kłusownictwo i nie zgadza się z zarzutem, iż nie daje gwarancji właściwego użytkowania broni. Podkreślił, iż w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią oraz że jest członkiem koła łowieckiego i aby uzyskać członkostwo musiał przejść skomplikowany etap rekrutacyjny, w tym związany z bezpiecznym posługiwaniem się bronią. Dlatego też zdaniem skarżącego Komendant Główny Policji dokonał niewłaściwej oceny gwarancji skarżącego dotyczących właściwego użytkowania broni myśliwskiej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez osobę posiadającą pozwolenie na broń, wynika między innymi z faktu uprzedniego skazania takiej osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo i tu ustawodawca wymienia przykładowy katalog przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika więc, że organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń w przypadku ujawnienia, że osoba, która ubiega się o takie pozwolenie, została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnione przestępstwa w szczególności za przestępstwo przeciwko mieniu. Fakt skazania skarżącego M. K. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. za przestępstwo przeciwko mieniu, tj. za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.294 § 1 k.k. polegający na tym, iż skarżący działając w warunkach przestępstwa ciągłego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami zagarnął mienie znacznej wartości na szkodę [...] SA w [...] Oddział w [...]. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do katalogu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszeń prawa, których się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynów, za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzących bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Ponadto co podkreśla się w orzecznictwie "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary"( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764). Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone w skardze, a dotyczące okoliczności popełnienia przestępstwa przez skarżącego, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Także podnoszone przez skarżącego okoliczności przynależności do koła łowieckiego, czy też dobrej opinii w miejscu zamieszkania, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem Sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu karalności skarżącego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd chciał również wyjaśnić kwestię terminowości złożenia przez skarżącego odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2005r. Decyzję tę doręczano skarżącemu dwukrotnie i za każdym razem przesyłka wracała z adnotacją zwrot nie podjęto w terminie. Decyzję organu I instancji w dniu [...] marca 2005r, odebrała małżonka skarżącego J. K. i od tej daty organ liczył 14- dniowy termin do złożenia odwołania. Zdaniem Sądu takie działanie organu było prawidłowe. Albowiem zgodnie z art. 44 § 1 i § 2 k.p.a. (brzmienie przepisu w dacie doręczania decyzji) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres siedmiu dni w swojej placówce, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, a zawiadomienie o złożeniu pisma w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu, o którym mowa w § 1. Zgodnie więc z powołanym przepisem jak i ugruntowanym orzecznictwem dla skuteczności doręczenia pisma sądowego w trybie art. 44 k. p. a. niezbędne jest zawiadomienie adresata o złożeniu pisma na okres siedmiu dni we wskazanym urzędzie pocztowym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001r., III RN 70/00 OSNP 2001/19/574; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2001r. II SA 2871/00 LEX nr 53460; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2002 II SA/Gd 2552/99 LEX nr 76110). W niniejszej sprawie na odwrotach druków potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] stycznia 2005r. - brak jakiejkolwiek adnotacji, iż poinformowano skarżącego o złożeniu przesyłki we właściwym urzędzie pocztowym oraz o umieszczeniu na drzwiach jego mieszkania bądź skrzynce pocztowej stosownego zawiadomienia dla adresata, nie można więc mówić o doręczeniu zastępczym. Tym samym prawidłowo przyjął Komendant Główny Policji, iż termin do złożenia odwołania przez M. K. biegł od daty doręczenia decyzji I instancji małżonce skarżącego. W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak na wstępie.