VI SA/Wa 1365/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę VI SA/Wa 1365/06 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2006 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego w B. z dnia [...] marca 2006 roku nr [...] odmawiającą M. D. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. W ocenie Komendanta Głównego Policji, decyzja organu I instancji podjęta została po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i jest zasadna. Komendant Wojewódzki Policji w B. przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób szczegółowy, zgodny z wymogami przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zbadał wszelkie podnoszone przez stronę okoliczności. Wziął pod uwagę, ocenił i odniósł się do wszystkich wskazanych zdarzeń, z których strona wywodziła obawy o bezpieczeństwo osobiste swoje i rodziny. Wszystkie okoliczności sprawy, ustalone i zbadane w toku postępowania administracyjnego, nie dają, zdaniem obu organów, do wydania wnioskowanego pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Nie znajduje się ona bowiem w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia bądź zdrowia, a od ustalenia takiego właśnie stanu ustawa z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., nr 52, poz. 525 ze zm.) uzależnia wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Takim zagrożeniem nie są, zdaniem organu, przypadki wyzwisk połączonych z groźbami (na parkingu, przed supermarketem) ze strony nieznanych osób. Także sam fakt wykonywania obowiązków biegłego na potrzeby postępowań karnych, czy też kontakty zawodowe z zaburzoną i agresywną młodzieżą, nie muszą automatycznie oznaczać istnienia ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia czy zdrowia. Nie odnotowane zostały żadne zdarzenia, które mogłyby wskazywać na zagrożenia życia bądź zdrowia strony. Stan bezpieczeństwa w kraju dotyczy wszystkich obywateli. Także posiadanie gabinetu w jednym z najbardziej zagrożonych przestępczością rejonów odnosi się do ogółu jego mieszkańców i osób w nim zatrudnionych. Zatem nie dotyczy tylko wyłącznie strony. Także niszczenie mienia, kradzieże rozboje dotyczą dość dużej liczby osób. Ogólny stan bezpieczeństwa i porządku publicznego nie jest, w świetle art. 10 ustawy o broni i amunicji, okolicznością uzasadniającą wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej dla celów ochrony osobistej. Zdarzenie z 1997 roku jest zdarzeniem jednorazowym, odległym w czasie. O naciskach na wydanie pozytywnej opinii strona nie poinformowała przełożonych lub organów ścigania. Zatem i z tego powodu nie znalazła się w sytuacji zagrożenia życia bądź zdrowia. Subiektywne przekonanie o grożącym stronie niebezpieczeństwie nie stanowi jeszcze podstawy do przyznania jej prawa do posiadania broni do ochrony osobistej. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, strona nie przedstawiła okoliczności, które potwierdzałyby, że jej życie lub zdrowie znajdują się w takim zagrożeniu, aby ich ochrona wymagała posiadania broni palnej bojowej, wobec czego należało dać prymat interesowi społecznemu. Z punktu widzenia ochrony porządku publicznego istotne jest, aby przyznanie prawa do posiadania broni nie następowało w sytuacji, gdy konieczność takiego rozstrzygnięcia nie wynika z rzeczywistej potrzeby, określonej celem, dla którego bron ma być przeznaczone. Dostęp do broni jest reglamentowany. Jej posiadanie jest uzależnione od uzyskania pozwolenia właściwego organu policji, który wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Ocena przedstawionych okoliczności należy do organów policji. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 roku utrzymującą mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. D.wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny poprzez uniemożliwieniu mu korzystania z pełnych, prawem dopuszczonych, możliwości obrony przed realnym zagrożeniem, na jaki jest narażony i jego rodzina w stopniu ponadprzeciętnym. Komendant Główny Policji zastosował błędną wykładnię prawa materialnego, błędnie ocenił jego argumenty, które dowodzą ponadprzeciętnego zagrożenia, jego i rodziny, życia i zdrowia. Ma wysokie i uzasadnione poczucie zagrożenie bezpieczeństwa. Posiadanie broni będzie skutecznym środkiem odstraszania przeciwko możliwemu atakowi na jego i jego rodziny życie i zdrowie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentacje zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. D. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 roku odpowiada prawu. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Trafnie organy Policji przyjęły, że podstawą materialnoprawną decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną bojową stanowi art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji ( tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o to pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to uznaniowy charakter decyzji. Jednakże uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na właściwie zgromadzonym materiale dowodowym. Organ należycie wyjaśnił i właściwie ocenił zaistniałe zdarzenia w aspekcie zagrożenia życia lub zdrowia. Skarżący przedstawił określone okoliczności, a organ Policji ocenił je uwzględniając uwarunkowania faktyczne i prawne. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Skarżący nie udowodnił, że znajduje się w stanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia. Przedstawione okoliczności zostały poddane weryfikacji w toku postępowania administracyjnego. Zgodzić się należy z organem, że dowodzą jedynie subiektywnego odczucia zagrożenia. Wykonywanie zawodów zawierających w sobie nawet duży ładunek zagrożenia dla bezpieczeństwa osobistego nie stanowi dla organów policji obowiązku udzielenia pozwolenia na broń dla osób je wykonujących. Przytaczane okoliczności zawsze podlegają indywidualnemu badaniu w aspekcie realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia. Także w sprawie niniejszej były one przedmiotem oceny obu organów. Ocena ta, zdaniem sądu nie była dowolna, nie naruszyła zasad przewidzianych art. 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku, oddalając skargę z braku uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.