VI SA/Wa 1367/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy 1. oddala skargę 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz rzecznika patentowego P. K. kwotę 600 (sześćset) złotych oraz kwotę 132 (sto trzydzieści dwa) złote stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Decyzją z [...] maja 2009 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 245 i 248 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 z późn. zm. dalej: pwp) utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2008 r., na mocy której na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 145 pwp odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy KANCELARIA PIERWSZA PRAWNA. Zgłaszającym przedmiotowy znak była P. Sp. z o.o., zaś przeznaczeniem – oznaczanie zawartych w klasie 42 "usług w zakresie pomocy prawnej". Urząd Patentowy swoje rozstrzygnięcie oparł o ustalenie, iż zgłoszone oznaczenie KANCELARIA PIERWSZA PRAWNA ([...]) jest identyczne jak nazwa, pod którą spółka K. Sp. k. z W. prowadzi od 2000 r. działalność gospodarczą, zaś zgłaszający przedmiotowy znak firma I. Sp. z o. o., była wspólnikiem-komandytariuszem firmy K. Sp. k., zatem zgłaszający miał pełną świadomość używania znaku przez firmę K. Sp. k. W dniu [...] listopada 2002 r. będąc nadal wspólnikiem-komandytariuszem K. Sp. k. zgłaszający zgłosił przedmiotowy znak do Urzędu Patentowego w celu uzyskania prawa wyłącznego na swoją rzecz. Zgłaszający, nie zgadzając się z decyzją odmawiającą udzielenia prawa ochronnego, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, iż Urząd wydając decyzję o odmowie udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, nie przeprowadził jakiegokolwiek właściwego i logicznego postępowania, zaniechał przedstawienia zebranego materiału stronie, a ponadto nie przeprowadził uzasadnienia faktycznego i prawnego w decyzji przywołując tylko przepis art. 131 p.w.p. Zarzucił również naruszenie szeregu przepisów Konstytucji, protokołu do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 20 marca 1952 r. oraz przepisu art. 140 kodeksu cywilnego poprzez "pozbawienie prawa podmiotowego do znaku towarowego". Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dn. [...] stycznia 2008 r. oraz o udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowy znak, gdyż jego zdaniem "nazwa KANCELARIA PIERWSZA PRAWNA używa I. Sp. z o.o i powstała w obrocie gospodarczym wcześniej, przed powstaniem K. sp. k., zaś nazwę wymyślił pan [...]. Urząd Patentowy RP, po ponownym rozpoznaniu sprawy, podtrzymał swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. i ustosunkował się do przedstawionych argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego przeanalizowania materiałów zawartych w przedmiotowej sprawie Urząd ustalił, iż K. Sp. K utworzona została umową z dnia [...] sierpnia 2000 r. pomiędzy [...] - jako komplementariuszami oraz [...] i I. Sp. z o.o. (tu: zgłaszający przedmiotowy znak) jako komandytariuszami. Prawo reprezentowania spółki przysługiwało każdemu wspólnikowi łącznie z prokurentem oraz samodzielnie prokurentowi, którym został [...]. Spółka została następnie wpisana do rejestru – R. - postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 2000 r. (syg. akt [...], w aktach sprawy) a następnie po przerejestrowaniu [...] lipca 2003 r. do KRS-u (KRS w aktach sprawy). W lipcu 2001 r. nastąpił konflikt między wspólnikami. Konsekwencją tych zdarzeń było odwołanie z dniem [...] listopada 2001 r. prokury udzielonej [...]. Następnie Postanowieniem z dnia [...] września 2002 r. Sąd Okręgowy zabezpieczył powództwo o wyłączenie wspólnika poprzez zawieszenie I. w wykonywaniu praw członkowskich w Spółce K. Sp. K . Następnie I. Sp. z o.o. zgłosiła w dniu [...] listopada 2002 r. do Urzędu Patentowego znak towarowy Kancelaria Pierwsza Prawna ([...]) na swą rzecz. W dniu [...] maja 2003 r. została utworzona K. Sp. k. przez wspólników: I. Sp. z o.o. – jako komandytariuszem – i p. [...] – jako komplementariuszem. Spółka została wpisana do KRS-u w dniu [...]września 2003 r. Komandytariusz do przedmiotowej spółki wniósł wkład niepieniężny w postaci prawa do znaku towarowego - Kancelaria Pierwsza Prawna. Sąd Okręgowy w[...] Wydział Gospodarczy w wyroku z dnia [...] listopada 2007 r. (Sygn. Akt [...]) nakazał K. spółka komandytowa wprowadzenie zmian w oznaczeniu przedsiębiorstwa poprzez wykreślenie słów "K." z nazwy firmy spółki wpisanej do KRS-u w dniu [...] września 2003 r., a ponadto - zakazał używania nazwy "K.". W uzasadnieniu wyroku (str. 7) Sąd stwierdził: "jest bezsporne między stronami – K. Sp.K (tu pozwany), K. Sp.K (tu powód) - w/w komandytariusz ( I.) wniósł do pozwanej spółki wkład niepieniężny w postaci prawa do znaku towarowego "K." to ta okoliczność pozostaje bez wpływu na prawo powoda do używania tej nazwy. Powodowa spółka, utworzona z udziałem w/w komandytariusza, używa tej nazwy od zarejestrowania i ma prawo do jej używania bez względu na to, czy komandytariusz jest (czy też nie) nadal jej wspólnikiem. Jak wyżej wykazano w/w komandytariusz nie miał i nie ma prawa ochronnego na znak towarowy Kancelaria Pierwsza Prawna, nie zostało wykazane (i żadna ze stron nawet nie twierdzi), żeby ów komandytariusz I. Sp. z o.o. tego znaku używał w obrocie przed zawarciem umowy powodowej spółki. Gdyby nawet owa nazwa była pomysłem w/w komandytariusza to została ona nadana spółce w zawartej umowie." Wyrokiem z dn. [...] lutego 2007 r. (sygn. akt [...]), Sąd stwierdził m. in.: "prawidłowe było przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że pozwana ( I. Sp. z o.o.) zawiązując inną spółkę komandytową pod firmą "K. podjęła działalność sprzeczną z interesami Spółki komandytowej, a zatem naruszyła zakaz konkurencji o jakim stanowi art. 56 k.s.h.". W ocenie Urzędu Patentowego nie ulega zatem wątpliwości, iż zgłaszający dokonał zgłoszenia przedmiotowego znaku z naruszeniem art. 131 ustawy prawo własności przemysłowej. Zasadą ustawy Prawo własności przemysłowej jest nieudzielanie praw ochronnych na takie oznaczenia, które są sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami (art. 131 ust. 1 pkt 2) lub na takie oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich (art. 131 ust. 1 pkt 1). Przepis art. 131 ust. 2 pkt 1 sanuje niedopuszczalność udzielania prawa ochronnego na takie znaki towarowe, których używanie mogłoby naruszać istniejące normy moralne i zwyczajowe przyjęte w działalności gospodarczej. Zdaniem organu pod tymi pojęciami kryje się też zachowanie zgłaszającego, który będąc wspólnikiem-komandytariuszem spółki K. zgłosił powyższy znak celem uzyskania prawa wyłącznego na swą rzecz. Jednocześnie zaś w momencie, gdy toczyło się postępowanie o wyłączenie wspólnika- I. ze spółki K., wniósł on znak towarowy Kancelaria Pierwsza Prawna do innej spółki-K. Art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej określa, iż nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Zdaniem Urzędu należy wziąć pod uwagę fakt, że wcześniejsze prawo do firmy stanowi skuteczną przeszkodę dla późniejszej rejestracji znaku towarowego i w sytuacji, gdy występuje kolizja między prawem do ochrony nazwy przedsiębiorstwa, działającego na rynku przed uzyskaniem przez drugi podmiot rejestracji znaku towarowego o identycznym brzmieniu z nazwą przedsiębiorstwa, priorytet należy przyznać ochronie prawa podmiotowego do nazwy przedsiębiorstwa istniejącego w chwili rejestracji znaku towarowego. W związku z powyższym zgłaszający naruszył prawa osobiste i majątkowe K., Sp. k. w W., bowiem firma I. Sp. z o. o., w momencie zgłoszenia przedmiotowego znaku była nadal wspólnikiem komandytariuszem K. Sp. k. w W. Organ nie podzielił opinii zgłaszającego, iż twórcą znaku zgłoszonego był p. [...] i że wyłącznie zgłaszającemu przysługuje prawo do nazwy K., bowiem jak stwierdził Sąd "nie zostało wykazane (i żadna ze stron nawet nie twierdzi), żeby ów komandytariusz I. Sp. z o.o. tego znaku używał w obrocie przed zawarciem umowy powodowej spółki (tj. K. Sp. K). Gdyby nawet owa nazwa była pomysłem w/w komandytariusza to została ona nadana spółce w zawartej umowie" (wyrok z dn. [...] listopada 2007 r. sygn. akt [...]). Urząd podkreślił, iż w trakcie toczącej się przed tym organem procedury respektowano zasady procedury administracyjnej, nie naruszając Konstytucji RP ani protokołu pierwszego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Decyzja – wbrew zarzutom skarżącej spółki – zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W podsumowaniu swojego stanowiska organ wyraził pogląd, iż przedmiotowe zgłoszenie nastąpiło z naruszeniem zasad dobrego obyczaju kupieckiego, która jest jedną z zasad współżycia społecznego. Zasady współżycia społecznego to zasady, które wyznaczają granicę zachowań ludzkich w taki sposób, aby zapewnić optymalnie bezkonfliktowy porządek społeczny i których przestrzegania może domagać się każdy od każdego. W tych okolicznościach udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowe oznaczenie w świetle cytowanych przepisów jest niedopuszczalne. I. Sp. z o.o. (w likwidacji) wniosła skargę od powyższej decyzji Urzędu Patentowego RP. Wnosząc o uchylenie obydwu wydanych decyzji, wskazała, iż są one niezgodne z prawem i naruszają interes prawny skarżącej. Zaprzeczyła, aby miało miejsce naruszenie porządku publicznego lub dobrych obyczajów, bądź też naruszenie praw osobistych lub majątkowych osób trzecich. Fakty powyższe w jej ocenie nie zostały dowiedzione przez UP. Spółka podkreśliła, iż Urząd Patentowy nie ustosunkował się do całości materiału dowodowego i wszystkich zarzutów skarżącej. W głównej mierze oparł się na nieprawomocnym wyroku Sądu Okręgowego [...] Wydział [...] Gospodarczego z dnia [...] listopada 2007 r. (sygn. akt: [...] w sprawie z powództwa K. Spółka Komandytowa w [...] przeciwko K. spółka komandytowa w [...]. Zdaniem skarżącej konsekwencją powyższego uchybienia jest wydanie rozstrzygnięcia w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy. Przyjęte zostało bowiem, iż "wcześniejsze prawo do firmy stanowi skuteczną przeszkodę do późniejszej rejestracji znaku towarowego". Brak było przy tym odniesienia do dowodów, iż prawo do znaku "KANCELARIA PIERWSZA PRAWNA" w rzeczywistości przysługiwało skarżącej spółce, zaś strona przeciwna (K. s. k. w W.) nie zakwestionowała faktu, iż twórcą znaku jest [...]. Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Uczestnik postępowania K. Sp. k. pismem procesowym z dnia [...] października 2010 r. wniósł o oddalenie skargi I. sp. z o.o. Podniósł, iż skarżącemu ani w 1999 r., ani obecnie nie przysługiwało prawo posługiwania się nie należącą do niego firmą: K. Znak ten nie jest bowiem utworem w rozumieniu prawa autorskiego, nadto był zarejestrowany w rejestrze RHB (obecnie KRS) na rzecz uczestnika. Brak uprawnień skarżącego do posługiwania się przedmiotowym znakiem oznaczał również, iż nie mógł on wnieść go jako aportu do spółki komandytowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można się dopatrzyć zarzutu naruszenia prawa. Art. 131 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy stanowi, iż nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które są sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami. Interpretacja powyższego przepisu nie może ograniczać się do oceny samego znaku, jego treści i formy przedstawieniowej. Obok elementów treściowych należy uwzględnić również inne okoliczności. Nie tylko sam przedmiot zgłoszonego znaku towarowego, ale także określone działania i ich zamierzony przez zgłaszającego skutek mogą zawierać w sobie elementy sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami. Porządek publiczny to pojęcie o szerokim zasięgu znaczeniowym, zawierające w sobie wiele kategorii, w tym kategorię zasad współżycia społecznego, a zatem pewnych norm moralnych i zwyczajowych, których przestrzeganie leży w interesie społeczności. Za sprzeczne z regułami uczciwego postępowania, powszechnie akceptowanymi w określonych kręgach przedsiębiorców, których przestrzeganie zapewnia uczciwość w konkurencji należy uznać działania zmierzające do wykorzystania nazwy firmy innego podmiotu, a zatem działanie Skarżącego, który będąc wspólnikiem-komandytariuszem spółki K. Sp.k., zgłosił do Urzędu Patentowego znak KANCELARIA PIERWSZA PRAWNA celem uzyskania prawa wyłącznego na swą rzecz. Jednocześnie zaś, w momencie gdy toczyło się postępowanie o wyłączenie wspólnika – I. ze spółki K., jak twierdzi, wniósł znak towarowy Kancelaria Pierwsza Prawna do innej spółki - K. Skarżący twierdzi nadto, iż to on jest pomysłodawcą znaku KANCELARIA PIERWSZA PRAWNA (zgłoszonego za numerem [...]), i nikt nigdy powyższego faktu nie kwestionował, a przedmiotowym znakiem i nazwą posługiwał się od 1999r, zaś umowa o powstaniu spółki K. została zawarta dopiero później - w 2000 r. (str. 2, wiersz 7 przedmiotowej skargi), dalej zaś przyznaje, iż wniósł wkład w postaci znaku towarowego do spółki K. Sp. k. "jednym z wkładów I. Sp. z o.o. był znak towarowy "Kancelaria Pierwsza Prawna" (str. 2 przedmiotowej skargi). Odnośnie powyższych wyjaśnień Skarżącego należy podkreślić, iż - nawet jeśli Skarżący był pomysłodawcą oznaczenia "K.", to wniósł przedmiotowe oznaczenie do spółki w momencie podpisania umowy o jej utworzeniu. Zgodnie z art. 48 § 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z dnia 8 listopada 2000 r. z późn. zm.) "prawa, które wspólnik zobowiązuje się wnieść do spółka uważa się za przeniesione na spółkę". Powyższy pogląd znajduje także oparcie w treści wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydziału Gospodarczego z dnia [...] listopada 2007 r. (Sygn. Akt [...], który zakazał spółce K. używania nazwy K. Sąd Okręgowy stwierdził: "Gdyby nawet owa nazwa była pomysłem w/w komandytariusza (tj. I.Sp. z o.o.) to została ona nadana spółce (tj. K. w zawartej umowie". Z kolei Sąd Apelacyjny w [...]miał Cywilny w wyroku z dn. [...]sierpnia 2008r. (Syg. akt [...]utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dn. [...] 2007 r. (sygn. akt [...] wyłączenie wspólnika I. e spółki K. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny stwierdził m. in. "prawidłowe było przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że pozwana (I.Sp. z o.o.) zawiązując inną spółkę komandytową pod firmą "K.podjęła działalność sprzeczną z interesami Spółki komandytowej, a zatem naruszyła zakaz konkurencji o jakim stanowi art. 56 k.s.h ". Art.131 ust 1 pkt 1 w/w Ustawy pwp stanowi, iż nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenia których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. O dobrach osobistych osoby fizycznej stanowi art. 23 kc. Są to w szczególności zdrowie, wolność cześć, nazwisko. Natomiast dobrami osobistymi osób prawnych, są: renoma, wizerunek firmy, nazwa, tajemnica korespondencji i inne. W obu przypadkach nie jest to katalog zamknięty. Każdy przedsiębiorca - niezależnie od formy prawnej, w jakiej prowadzi działalność - działa pod określoną firmą. Firma osoby prawnej jest jej nazwa (art. 435 § 1 kc). Prawo przedsiębiorcy do firmy jest prawem podmiotowym bezwzględnym, skutecznym wobec wszystkich innych podmiotów (nie tylko innych przedsiębiorców). Przysługuje ono każdemu przedsiębiorcy, w tym także tym osobom fizycznym, które prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. W orzecznictwie wskazuje się, że prawo do firmy powstaje z chwilą wpisania przedsiębiorcy do rejestru (lub ewidencji działalności gospodarczej), a w każdym razie najpóźniej z chwilą użycia firmy po raz pierwszy w obrocie gospodarczym (jak wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 14 marca 2006 r., sygn. akt I ACa 2057/05). Firma jako nazwa podmiotu gospodarczego związana jest z renomą przedsiębiorcy i jego przedsiębiorstwa. Pełni ona funkcje promocyjne, marketingowe oraz służy reklamowaniu danego podmiotu i jego działalności. Renoma określonej nazwy przyciąga klientelę, co determinuje zyski ekonomiczne. Firma jest zatem dobrem intelektualnym, niejednokrotnie o znacznej wartości majątkowej. Wcześniejsze prawo do firmy stanowi skuteczną przeszkodę dla późniejszej rejestracji znaku towarowego i w sytuacji, gdy występuje kolizja między prawem do ochrony nazwy przedsiębiorstwa, działającego na rynku przed uzyskaniem przez drugi podmiot rejestracji znaku towarowego o identycznym brzmieniu z nazwą przedsiębiorstwa, priorytet należy przyznać ochronie prawa podmiotowego do nazwy przedsiębiorstwa istniejącego w chwili zgłoszenia lub rejestracji znaku towarowego. Jak już wskazano w decyzji z dn. [...] 2009 r. K.Sp. K utworzona została umową z dnia [...]sierpnia 2009r. pomiędzy [...] komplementariuszami oraz [...] I. S. z o.o. (Skarżący) jako komandytariuszami. Spółka została następnie wpisana do rejestru - RHA - postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 2000 r. (syg. akt [...], w aktach sprawy) a następnie po przerejestrowaniu [...] lipca 2003 r. do KRS-u (KRS w aktach sprawy). Skarżący do przedmiotowej spółki wniósł wkład w postaci znaku towarowego "Kancelaria Pierwsza Prawna". Zatem, nawet jeśli oznaczenie "KANCELARIA PIERWSZA PRAWNA" wymyślił Skarżący (na fakt ten nie przedstawił dowodów w toczących się postępowaniach sądowych jak również przed Urzędem) czy też jak stwierdził, oznaczenia zaczął używać przed powstaniem Spółki (kilka z faktur załączonych do pisma z dn. [...] lutego 2009 r., zostało wystawionych z datą - lipiec 2000 r. i z pieczęcią B.(I.), to w momencie zawarcia umowy spółki K. Sp.K, oznaczenie zostało wniesione do Spółki. Z momentem wpisu spółki do rejestru oznaczenie stanowi firmę, pod którą spółka prowadzi działalność. Nazwa firmy jest dobrem osobistym wspomnianej spółki. Zgłoszone oznaczenie narusza zatem prawa osobiste i majątkowe spółki K. Spółka Komandytowa, co również prawidłowo wywiódł Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej spółki w zakresie naruszenia zasad procedury administracyjnej uznając, iż materiał dowodowy został zgromadzony w sposób kompletny, umożliwiający dokonanie właściwej analizy stanu faktycznego, zastosowanie prawa materialnego celem wyciągnięcia właściwych wniosków, odzwierciedlonych w zaskarżonej decyzji. Powołanie się w treści uzasadnienia na ustalenie Sądu Okręgowego zawarte w treści nieprawomocnego wyroku, obok innych przesłanek, na których oparł swoją decyzję Urząd, nie mogło być ocenione jako uchybienie mające, bądź mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nadto należy podkreślić, iż zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem, w przypadku kolizji między firmą (nazwą) przedsiębiorstwa a zarejestrowanym z "gorszym pierwszeństwem" znakiem towarowym, priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej. Zdaniem Sądu powyższy pogląd zasługuje na aprobatę. Potwierdzeniem tego stanowiska jest orzecznictwo Sądu Najwyższego (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1994 r., III CZP 109/04, OSNC 195/1/18, a także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA 3390/01, Pr. Gosp. 2002/7-8/78, wyrok z 12 marca 2003 r. sygn. akt: II SA/1867/02, a także wyrok z 30 marca 2006 r. sygn. akt II GSK 3/06). Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania, iż skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.