VI SA/Wa 1374/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi O. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 92 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), art. 5 ust. 1 lit. c w zw. z art. 6 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Federacją Rosyjską o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 30 sierpnia 1996 r. (M.P. z 2005 r. Nr 61 poz. 806) oraz lp. 2.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania O. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą I. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 8000 zł. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2009 r. ustalono wykonywanie przez ten pojazd międzynarodowego transportu drogowego rzeczy z Rosji do Polski. Okazany przez kierowcę blankiet zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu miał wpisany nieprawidłowy numer rejestracyjny, co, zgodnie z objaśnieniem umieszczonym na rewersie zezwolenia, skutkuje jego nieważnością. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 28 ust. 1 , art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 92 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz 1p.2.7 załącznika do w/w ustawy a także treść art. 5 ust. 1 i 2 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Federacją Rosyjską o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Warszawie dnia 30 sierpnia 1996 r., wyjaśnił, iż wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu. Zezwolenie to winno znajdować się w pojeździe i być okazywane na żądanie organów kontrolnych. Naruszenie tego obowiązku powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych. W ocenie organu nieprawidłowe wpisanie do zezwolenia numeru rejestracyjnego pojazdu pozbawia okazany egzemplarz istotnej treści i w konsekwencji skutkuje nieważnością zezwolenia. Również na rewersie formularza zezwoleń wydawanych przez Ministra Infrastruktury w tzw. "postanowieniach ogólnych" został zamieszczony zapis: "Zezwolenie, w którym nie wypełniono rubryk 2, 3, 5 jest nieważne." W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I., zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego tj.: -art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez dowolne uznanie, że okazane w trakcie kontroli zezwolenie jest nieważne, bowiem wpisane oznaczenie literowe w numerze rejestracyjnym w rubryce 3 jest wadliwe w sytuacji, kiedy wskutek oczywistej omyłki pisarskiej kierowca w rubryce 3 wpisał numer rejestracyjny ciągnika [...], zamiast [...], bowiem w tym samym czasie do kontroli poza kierującym [...] o nr rej. [...], został zatrzymany jego kolega kierujący właśnie ciągnikiem [...] o nr rej. [...], który posiadał zezwolenie nr [...], w którym w ryb. 3 został wpisany również numer rejestracyjny [...], -art. 107 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. przez zaniechanie wskazania w decyzji konkretnego przepisu prawa, który stanowiłby, iż zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, w którym nie wypełniono rubryk 2, 3 i 5, jest nieważne, oraz prawa materialnego tj. art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 92 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz Ip. 2.7. załącznika do tej ustawy w związku z art. 8 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Federacją Rosyjską o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 30 sierpnia 1996 r. (M.P. z 2005 r., nr 61, poz. 806). W uzasadnieniu skargi podniósł m. in., iż kierujący okazał konkretny, oryginalny i wystawiony przez polski organ dokument zezwolenia. Kierowca jedynie w skutek oczywistej omyłki pisarskiej wpisał nieprawidłowy numer rejestracyjny czego organy prowadzące postępowanie nie wyjaśniły. Organy administracji nie wskazały na jakiej konkretnie podstawie prawnej uznały zezwolenie za nieważne, a w konsekwencji na jakiej rzeczywistej podstawie prawnej nałożona została przedmiotowa kara. Objaśnienie dotyczące obowiązku wypełnienia zezwolenia nie stanowi normy prawnej i musi mieć oparcie w konkretnym przepisie wyraźnie przewidującym określone sankcje w sytuacji jego niewypełnienia. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 5 ust. 1, 2 i art. 10 ust. 2 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Federacją Rosyjską o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Warszawie dnia 30 sierpnia 1996 r., zgodnie z którymi przewozy ładunków mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych przez właściwe władze umawiających się stron, przy czym winno ono znajdować się w pojeździe i być okazywane na każde żądanie organów kontrolnych. W myśl art. 16 w/w umowy przewoźnicy obu umawiających się stron obowiązani są przestrzegać przepisów ruchu drogowego oraz innych przepisów prawa państwa, na którego terytorium znajduje się pojazd samochodowy. Jak stanowi natomiast art. 18 ust. 1 w celu wykonania postanowień niniejszej umowy umawiające się strony powołają Komisję Mieszaną. Art. 4 ust. 19 ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż zezwoleniem zagranicznym jest dokument otrzymywany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwego organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie, do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium. Zezwolenie ma charakter indywidualny, a konkretyzacja uprawnionych podmiotów, którzy będą korzystać z zezwoleń następuje na etapie ich rozdysponowania. Druki zezwoleń są wydawane konkretnym przedsiębiorcom, ich ilość jest ograniczona i za wydanie zezwolenia pobiera się stosowną opłatę. W tej sytuacji, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, niezbędnym jest by zezwolenie zawierało dane dotyczące nazwy i adresu przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego samochodu ciężarowego/ciągnika i daty pierwszego przekroczenia granicy. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661), a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy -dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym. W myśl art. 92 ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy i wiążących umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest załącznik lp. 2.7. do ustawy (obowiązujący w dniu kontroli) nakładający za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia karę pieniężną w wysokości 8000 złotych. W sprawie niniejszej jest niesporne, że przewoźnik zagraniczny okazał konkretny, oryginalny, wystawiony przez polski organ dokument zezwolenia, uprawniający do jednorazowego wykorzystania. Jednakże rubryka dotycząca numeru rejestracyjnego pojazdu została wypełniona nieprawidłowo. Biorąc pod uwagę indywidualny charakter zezwolenia, zdaniem składu orzekającego, koniecznym było wskazanie pojazdu, którym uprawniony podmiot wykonuje skonkretyzowany przewóz drogowy przekraczając granicę w określonym dniu. Tym bardziej, iż prawidłowe wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu, którym wykonywany jest międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy umożliwia weryfikację nie tylko prawidłowości wykonywania przez przewoźnika zagranicznego przewozu drogowego pojazdem uprawnionym lecz także prawidłowości wykonywania tegoż przewozu pojazdem spełniającym określoną normę emisji spalin. Dopiero prawidłowe wypełnienie blankietu zezwolenia uprawnia do wykonywania przewozu drogowego do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu. W tej sytuacji należało podzielić pogląd organu, iż nie jest posiadaniem zezwolenia wymaganego przepisami prawa, posiadanie w pojeździe blankietu zezwolenia wypełnionego na inny pojazd. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.