VI SA/Wa 1374/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A., V., Bułgaria o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi A., V., Bułgaria na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a przywrócić A., V., Bułgaria, termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. A., V., Bułgaria (dalej też jako "skarżąca") złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W uzasadnieniu podkreśliła, że jest spółką prawa bułgarskiego. Prezes zarządu skarżącej, uwzględniając plan urlopowy w spółce, w celu prawidłowej organizacji funkcjonowania firmy, ze względu na barierę językową, podjął decyzję aby we wszystkich sprawach toczących się na terytorium RP, stosownie do otrzymanego pouczenia, ustanowić pełnomocnika na terytorium RP. Skarżąca ustanowiła pełnomocnika do doręczeń na terytorium RP oraz wskazała adres do doręczeń, również w niniejszej sprawie. W dniu 18 lipca 2017 r. prezes zarządu skarżącej spółki udała się na wcześniej zaplanowany urlop. Pomimo wskazania adresu do korespondencji na terytorium RP w niniejszej sprawie postanowienia wysłano na adres spółki w mieście V., Bułgaria. W przypadku doręczenia wezwania na wskazany przez skarżącą adres w skardze skarżąca uzupełniłaby ustanowione braki formalne. Skarżąca podkreśliła, że postąpiła zgodnie z pouczeniami otrzymywanymi w sprawie, wskazała adres do korespondencji na terytorium RP, uwzględniając okres urlopowy oraz charakter sprawy, jednak wskazany adres do korespondencji został pominięty co zaburzyło ustanowione zasady organizacji firmy w tej sprawie i wpłynęło negatywnie na możliwość wykonania zobowiązania. Skarżąca zaznaczyła, iż adres, pod jakim należy jej doręczać korespondencję, wskazała również w toku postępowania przed organem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., cytowana dalej też jako "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cyt.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 cyt.). Przechodząc do oceny wniosku skarżącej, Sąd zauważa, że istotnie w skardze wskazany został adres do korespondencji w RP. Co prawda w aktualnym brzmieniu art. 299 § 1 p.p.s.a. stronie, która ma miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, sąd doręcza pisma pocztą przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru lub równoważną przesyłką. Zatem nie stosuje się do niej uprzednio wymaganego obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce. Jednakże w myśl art. 67 § 5 p.p.s.a, jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Zatem osobę wskazaną w skardze, czyli N. H., należało uznać za osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym w myśl art. 67 § 5 p.p.s.a. i tej osobie należało doręczyć wezwanie do usunięcia braków skargi. Tymczasem wezwanie doręczono bezpośrednio A., V., Bułgaria. W związku z powyższym uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi, z uwagi na brak winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji, spowodowanych pominięciem przy kierowaniu wezwania, osoby uprawnionej do odbioru korespondencji, wobec czego należało przywrócić wnioskowany termin. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.