VI SA/Wa 1375/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi R. T. na czynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania karty parkingowej 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2. uznaje, że R. T. przysługuje prawo do karty parkingowej; 3. zasądza od Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. na rzecz skarżącego R. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący – R. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] marca 2021 r. nazwaną "Zawiadomieniem", dotyczącą odmowy wydania karty parkingowej. Jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutym 2021 r. Skarżący złożył do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. wniosek o wydanie karty parkingowej na podstawie wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] października 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Wyrok ten zmienił zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] marca 2020 r., oraz poprzedzające je orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. W tym wyroku w oparciu o opinię biegłego sądowego ww. Sąd uznał, że Skarżący spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym. Natomiast organ wskazał, że zgodnie z ustawą - Prawo o ruchu drogowym kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się oraz osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia, u której stwierdzono znaczne ograniczenia możliwości samodzielnego poruszania się. Ustawodawca wskazał katalog zamknięty - dwa kryteria warunkujące możliwość wydania osobie niepełnosprawnej kartę parkingową, które muszą być spełnione łącznie. Zdaniem organu w związku z tym, że wyrokiem Sądu nie został zmieniony lekki stopnień niepełnosprawności, do którego zaliczony jest Skarżący, to: "brak jest podstaw do wydania karty parkingowej, mimo uznania spełniania przesłanek do jej wydania. Kryterium stopnia nie zostało bowiem spełnione". W swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił; 1.naruszenie prawa materialnego, tj. art. 365 § 1 k.p.c., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne niezastosowanie przepisu wiążącego organy administracji publicznej i odmowę wydania karty parkingowej, mimo prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego nadającego mu uprawnienie do otrzymania karty parkingowej; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] października 2020 roku w sprawie o sygn. akt [...] i w konsekwencji niewykonanie postanowienia tegoż wyroku, który przyznaje Skarżącemu uprawnienia z art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania mu karty parkingowej w terminie 30 dni od daty stwierdzenia prawomocności orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że sąd powszechny w prawomocnym orzeczeniu stwierdził, że Skarżący spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto w aktach postępowania przed sądem powszechnym znajduje się opinia biegłego sądowego, w której wskazano, że stan zdrowia wypełnia przesłanki do zakwalifikowania Skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Zdaniem Skarżącego organ nie zbadał całokształtu materiału dowodowego, który winien doprowadzić go do uznania, że zachodzą podstawy do wydania karty parkingowej, co ostatecznie skutkowało wydaniem aktu sprzecznego z prawem. Powiatowy Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), bowiem aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym. Skarga jest zasadna. Wydanie karty parkingowej, a także odmowa jej wydania jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlega zatem kontroli sądu administracyjnego. Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była czynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] marca 2021 r. polegająca na zawiadomieniu Skarżącego o odmowie przyznania karty parkingowej. Tryb wydawania kart parkingowych został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1438). Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia w przypadku niespełnienia warunków do otrzymania karty parkingowej przewodniczący zespołu, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymogi formalne, informuje w formie pisemnej osobę niepełnosprawną lub placówkę o odmowie przyznania karty wraz z uzasadnieniem. Natomiast warunki do otrzymania karty parkingowej określone zostały w art. 8 ust. 3a pkt 1 p.r.d., który stanowi, że kartą parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się opatrzony klauzulą prawomocności wyrok Sądu Rejonowego dla W., VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2020 r. o sygn. akt [...], w którym Sąd Rejonowy zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z [...] marca 2020 r. nr [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. rozstrzygając w ten sposób, że Skarżący spełnia warunki do przyznania karty parkingowej w myśl ustawy Prawo o ruchu drogowym. Należy podkreślić, że stosownie do art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z orzecznictwem sądowym związanie prawomocnym orzeczeniem oznacza niedopuszczalność czynienia sprzecznych z nim ustaleń, ani też przeprowadzania ponownego postępowania dowodowego w tym zakresie. Związanie rozciąga się również na ustalenia prejudycjalne, będące podstawą wydanego wyroku, stąd w sytuacji związania prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, niedopuszczalne jest w innej sprawie dokonywanie ustaleń i ocen sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., [...]; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2016 r., V CSK 603/15; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2016 r., II CNP 10/15). W konsekwencji, w świetle treści art. 365 § 1 k.p.c., skoro Sąd Rejonowy w powołanym wyżej wyroku wskazał jednoznacznie, że Skarżący spełnia przesłanki do nabycia karty parkingowej w myśli przepisów prawo o ruchu drogowym, to zarówno organ, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie orzeczeniem tym był związany. W orzecznictwie wskazuje się, że przez pojęcie innych sądów rozumieć należy sądy powszechne rozpoznające sprawy cywilne, sądy administracyjne oraz Sąd Najwyższy. Jak wynika z wyroku SN z dnia 20 sierpnia 2001 r., I PKN 585/00, OSNP 2003, nr 14, poz. 334, prawomocny wyrok sądu dotyczący zdarzeń, które mają znaczenie prejudycjalne dla oceny zgłoszonych roszczeń, wiąże na podstawie art. 365 § 1 także Sąd Najwyższy i jeżeli uprawomocnił się po wydaniu wyroku przez sąd drugiej instancji, powinien być uwzględniony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym ze względu na treść art. 316 § 1. Nie powinno budzić wątpliwości, że związanie odnosi się także do Trybunału Konstytucyjnego oraz Trybunału Stanu (zob. K. Piasecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego..., t. 1, red. K. Piasecki, s. 1638). W rozpoznawanej sprawie Sąd zastosował art. 146 § 2 p.p.s.a., który przewiduje wyjątek od kasacyjnego charakteru kompetencji judykacyjnej sądu administracyjnego. Przepis dotyczy sytuacji, kiedy nie ma aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż organ administracji publicznej odmówił jego wydania. W tej sytuacji obowiązkiem sądu jest ustalenie w wyroku, jakie uprawnienie lub obowiązek wynika dla skarżącego z przepisów prawa. Zdaniem J.P. Tarny wyrok uznający uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa zastępuje rozstrzygnięcie organu administracji publicznej (J.P. Tarno, Prawo..., 2008, s. 213). Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności (pkt 1 wyroku). W konsekwencji za usprawiedliwione należało uznać stanowisko Skarżącego, że w oparciu o ww. prawomocny wyrok sądu powszechnego przysługuje Skarżącemu prawo do posiadania karty parkingowej ( pkt 2 wyroku). O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi.