VI SA/Wa 1378/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2008 r. sprawy ze skargi S. K. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i palnej gazowej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu zażalenia S. K. (dalej także skarżący, strona skarżąca) od postanowienia Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] marca 2008 r. odmawiającego zawieszenia na wniosek strony, wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wycofania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i palnej gazowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 1 i 98 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej także K.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W dniu [...] stycznia 2008 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wycofania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i palnej gazowej. Okolicznością uzasadniającą wszczęcie przedmiotowego postępowania był fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 278 § 1 w zw. z art. 278 § 5 K.k., sklasyfikowanego w kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko mieniu. W dniu [...] lutego 2008 r. do organu wydającego pozwolenia na broń wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o zawieszenie postępowania w sprawie wycofania pozwolenia na posiadanie wskazanego wyżej typu broni. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania określone w art. 98 § 1 oraz art. 97 § 1 pkt 1 – 4 K.p.a. Komendant [...] Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji. Zarzucił w nim naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 105 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania umorzenia postępowania, jak i zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Podniósł także zarzut naruszenia art. 6, 7 i 8 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadom wyrażonym w tych przepisach. Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendanta Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2008 r. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Policji oraz postanowienia Komendanta [...] Policji w [...] i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm., dalej także u.b.a.), poprzez przyjęcie przez organ w zaskarżonym postanowieniu, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania. Skarżący wskazał także na fakt, że wydaniu postanowienia towarzyszył bezwzględny brak uzasadnionej obawy co do użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, eliminujący tym samym podstawy do prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia posiadanego przez skarżącego pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Dodatkowo podniósł, powołując się na argumentację skargi, że nie dotyczy ona istoty sprawy, którą organy Policji rozstrzygnęły tak w pierwszej, jak i drugiej instancji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona bezzasadna. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że przedmiotem tego postępowania była kwestia wpadkowa, dotycząca biegu postępowania, a nie jego rozstrzygnięcia merytorycznego. W związku z tym zasadność wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń oraz słuszność i celowość działania organu I instancji, organ odwoławczy może oceniać dopiero po zakończeniu tego postępowania decyzją co do istoty w sprawie głównej. Tymczasem decyzja taka nie zapadła, a zaskarżonym postanowieniem Komendant Główny Policji odniósł się do istnienia lub braku podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ, zdaniem Sądu, prawidłowo orzekł, że niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia tak z urzędu, jak i na wniosek strony postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń sportową i gazową. Należy bowiem zauważyć, iż zgodnie z art. 97 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w następujących przypadkach: 1. w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), 2. w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, 3. w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, 4. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z oczywistych względów przesłanki określone w pkt 1 – 3 tego przepisu w niniejszej sprawie nie występują, dlatego też należało skupić się na dyspozycji pkt 4 § 1 art. 97 K.p.a. Zdaniem Sądu jego zastosowanie jest możliwe jedynie wtedy, gdy na przeszkodzie rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do jej istoty staje problem prawny (zagadnienie wstępne), od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależne jest wydanie decyzji w sprawie administracyjnej. Waloru zagadnienia wstępnego nie ma zaś kwestia rozstrzygnięcia przez sąd sprawy karnej przeciwko stronie. Przepisy prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji, nie uzależniają bowiem w żadnym przypadku wydania decyzji administracyjnej tylko od sposobu ostatecznego zakończenia spraw karnych osoby ubiegającej się lub posiadającej pozwolenie na broń. Przeciwnie – art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy stanowi, że do wydania decyzji wystarczająca jest obawa możliwości użycia broni w sposób w nim wskazany, wynikająca także z toczącego się postępowania karnego. Okoliczność, czy osoba posiadająca pozwolenie na broń palną lub o nią się ubiegająca została skazana za przestępstwo, czy też dopiero toczy się przeciwko niej postępowanie karne nie należy zatem do sfery ustaleń prawnych, a faktycznych danej sprawy administracyjnej. Nie występuje zatem w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Kwestią dowodową, a nie prawną, będzie także zapadły wobec strony wyrok sądu, którą to okoliczność organ I instancji będzie zobowiązany uwzględnić wydając decyzję kończącą sprawę administracyjną. Zasadnie, zdaniem Sądu, organ wskazał, iż nie jest możliwe zawieszenie postępowania w myśl art. 98 § 1 K.p.a., ponieważ postępowanie administracyjne toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony. Nie jest zatem spełniony jeden z warunków tego przepisu, dla którego zastosowania ustawodawca wymaga łącznego wystąpienia ich wszystkich. Odnosząc się natomiast do zarzutu pełnomocnika strony skarżącej, iż organ nie uwzględnił żądania umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, trafnie Komendant Główny Policji stwierdził, że brak było podstaw do takiego działania. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 105 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało ono wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Jednym z warunków umorzenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu jest więc wszczęcie postępowania na wniosek strony, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, bowiem organ I instancji niniejsze postępowanie wszczął z urzędu. Z kolei na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie umarza się, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie również ta przesłanka nie jest spełniona, bowiem postępowanie dotyczy cofnięcia posiadanego przez stronę skarżącą uprawnienia, które w myśl przepisów prawa materialnego stanowi przedmiot rozstrzygnięcia tej sprawy. Zebrany materiał dowodowy daje podstawę do zakończenia postępowania decyzją merytoryczną co do istoty sprawy. Wniosek strony o umorzenie postępowania nie może zatem zostać uwzględniony. Na uwagę zasługuje również fakt, iż prawnie niedopuszczalne jest umorzenie postępowania administracyjnego przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy nie został wyczerpany tok instancji w sprawie głównej, tj. organ I instancji nie wydał decyzji kończącej postępowanie, a przedmiotem postępowania przed Komendantem Głównym Policji była kwestia incydentalna rozstrzygnięta postanowieniem dotyczącym biegu postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż całość zarzutów skargi dotyczy nieistniejącego, na dzień jej złożenia, rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, tj. decyzji cofających skarżącemu pozwolenie tak na broń palną sportową, jak i palną gazową. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.