VI SA/Wa 1384/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 roku, nr 123, poz. 1058 ze zm.) sprzeciwił się wpisowi A. W. na listę adwokatów Okręgowej Izby Adwokackiej w C., dokonanemu uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w C. z dnia [...] stycznia 2006 roku. Powyższa decyzja Ministra Sprawiedliwości zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] stycznia 2006 roku A. W. złożył w Okręgowej Radzie Adwokackiej w C., na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2002 roku, nr 123, poz. 1058 ze zm.), wniosek o wpis na listę adwokatów listy Izby C. w związku z uzyskaniem pozytywnego wyniku, z przeprowadzonego w dniach [...],[...],[...] i [...]grudnia 2005 roku egzaminu adwokackiego. Uchwałą z dnia [...] stycznia 2006 roku Okręgowa Rada Adwokacka w C. wpisała wnioskodawcę na listę adwokatów Izby C. W uzasadnieniu wskazała, iż zainteresowany złożył w dniu [...]października egzamin doktorski i uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Wcześniej z tych względów Okręgowa Rada Adwokacka w C. uchwałą z dnia [...] listopada 2005 roku dopuściła go do egzaminu adwokackiego. W ocenie Ministra Sprawiedliwości A. W. nie mógł przystąpić w grudniu 2005 roku do egzaminu adwokackiego oraz wydania, w jego wyniku, uchwały o jego wpisie na listę adwokatów. Brak było ku temu podstaw. Stosownie do art. 10 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1361), art. 66 ust. 1a pkt1 Prawa o adwokaturze, dopuszczający możliwość złożenia przez doktorów nauka prawnych egzaminu adwokackiego bez obowiązku odbycia aplikacji adwokackiej, stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 roku. Przepis ten nie miał zastosowania do egzaminów adwokackich przeprowadzonych w grudniu 2005 roku. Minister Sprawiedliwości podkreślił także w złożonym sprzeciwie, iż A. W. nie odbył nawet roku aplikacji adwokackiej, co wynika z akt osobowych wnioskodawcy. Tymczasem, zgodnie z art. 76 ust. 1 i 4 Prawa o adwokaturze aplikacja adwokacka trwa trzy lata i sześć miesięcy. Konkludując Minister Sprawiedliwości stwierdził, że z braku podstaw do stosowania w 2005 roku przepisu art. 66 ust. 1a pkt1 Prawa o adwokaturze, A. W. nie mógł przystąpić w 2005 roku do egzaminu adwokackiego bez obowiązku odbycia aplikacji adwokackiej. Nie odbył także aplikacji adwokackiej przez okres wymagany przepisem art. 76 ust. 1 Prawa o adwokaturze. Nie spełnił tym samym, określonego w art. 65 pkt 4 Prawa o adwokaturze, warunku do wpisu na listę adwokatów. Skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...]kwietnia 2006 roku złożył A. W. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji mające wpływ na jej treść, polegające na nieuwzględnieniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności faktów: - zrealizowania w całości programu szkolenia aplikanckiego (odbytego częściowo w kancelarii adwokackiej w H.), - uzyskania wszystkich przewidzianych tokiem szkolenia zaliczeń. 2. błędne ustalenie okresu odbytej aplikacji adwokackiej, 3. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 65 pkt 4 Prawa o adwokaturze poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że nie spełnia o kreślonej w nim przesłanki do wpisu na listę adwokatów w postaci odbycia aplikacji adwokackiej, a na wypadek gdyby sąd nie podzielił powyższego zarzutu podniósł: 4. naruszenie art. 66 ust. 1a pkt 1 Prawa o adwokaturze w związku z art. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż nie było podstaw do dopuszczenia go do egzaminu adwokackiego, adwokackiego w każdym razie, 5. naruszenie zasady celowości i słuszności. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosił o jej oddalenie przywołując argumentacje zawarta w zaskarżonej decyzji. Podkreślił dodatkowo, że gdyby nawet zaliczyć skarżącemu do okresu odbywania aplikacji adwokackiej staż zagraniczny, to czas trwania aplikacji na dzień zakończenia egzaminu adwokackiego wynosiłby 2 lata, 10 miesięcy i dwa dni. Nie można zatem przyjąć, że skarżący odbył aplikacje adwokacką. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną uchwałę z punktu widzenia powyższych zasad skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Minister Sprawiedliwości zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości sądu interpretacja, dokonana przez organ, mających zastosowanie w sprawie niniejszej przepisów prawa materialnego. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż spełnił on warunek do wpisu na listę adwokatów, określony w art. 65 pkt 4 Prawa o adwokaturze tj. odbył aplikacje adwokacką i złożył egzamin adwokacki bądź też jest osobą uprawnioną do wpisu na listę bez obowiązku odbycia aplikacji adwokackiej. Z akt osobowych skarżącego bezsprzecznie wynika, iż skarżący nie odbył aplikacji adwokackiej w wymiarze trzech lat i sześciu miesięcy, a więc przez okres wymagany przepisem art. 76 ust. 1 Prawa o adwokaturze. Żaden z przepisów prawa nie przewiduje skrócenia okresu aplikacji ani uznania aplikacji za odbytej po zrealizowaniu całego programu szkolenia. Oznacza to, że dopiero po odbyciu aplikacji w wymiarze trzech lat i sześciu miesięcy aplikant może przystąpić do egzaminu adwokackiego, który kończy, stosownie do art. 78 ustawy, aplikacje adwokacką. Interpretacja przepisu art. 65 pkt 4 ustawy Prawo o adwokaturze dokonana przez skarżącego jest więc interpretacją dowolną, nie znajdującą oparcia w przepisach ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 roku, nr 123, poz. 1058 ze zm.). Skarżący nie mógł też być dopuszczony do egzaminu adwokackiego na podstawie art. 66 ust. 1a pkt 1 powyższej ustawy, stosownie do treści którego, do egzaminu adwokackiego mogą przystąpić, bez obowiązku odbycia aplikacji sądowej, doktorzy nauk prawnych. Powyższy przepis nie miał zastosowania do egzaminów adwokackich przeprowadzanych w 2005 roku, co trafnie zauważył Minister Sprawiedliwości. Taka możliwość istnieje dopiero od 1 stycznia 2006 roku. co wprost wynika z art. 10 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1361). Mając powyższe na uwadze i z braku uzasadnionych podstaw skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.