VI SA/Wa 1388/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.M. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi A.M. na postanowienie Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia wstrzymać wykonanie decyzji A. M. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Skarżący pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]o nałożeniu na niego kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł. Wyjaśnił, że nie dysponuje sumą 3.000 zł by móc jednorazowo uiścić ją na poczet niesłusznie nałożonej kary. Na swoim utrzymaniu mam 3 osobową rodzinę. Ponadto codzienne wydatki zarówno na utrzymanie i opłaty, pochłaniają zdecydowaną większość moich zarobków, które wynoszą 3500 zł netto. Nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozbawi mnie płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących niezbędnych wydatków życia codziennego takich jak: opłaty za media (prąd, wodę oraz gaz) w kwocie ok. 1 800zł - 2 000 zł oraz opłaty związane z codzienną egzystencją. W związku z powyższym słuszny interes społeczny przemawia za tym, by wstrzymać wykonanie kary 3000 zł nałożonej decyzją. Egzekucja tej kwoty spowoduje nie tylko pogorszenie mojej sytuacji życiowej, ale również popadnięcie w zadłużenie. Niewątpliwie spowoduje to znaczną szkodę, jak i pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki. Za wstrzymaniem wykonania decyzji nakładającej karę 3 000 zł przemawia zarówno interes społeczny, jak i mój słuszny interes jako strony postępowania. Skarżący oświadczył, że jego dochody miesięczne wraz z małżonką wynoszą ok. 3 500 zł netto. Na utrzymaniu mam dziecko w wieku 7 lat, które w tym roku rozpocznie edukację szkolną. Córka jest pod stałą opieką okulistyczną ze względu na dość dużą wadę wzroku. Wizyta u lekarza specjalisty kosztuje ok. 150 zł. Wizyty te odbywają się co 6 miesięcy. Żona również jest pod stałą opieką Kliniki Okulistycznej, przeszła już kilka zabiegów korekcji laserowej siatkówki obu oczu. Kontrole odbywają się w Klinice Okulistycznej w K. co wiąże się z dodatkowymi kosztami. Miesięczne stałe opłaty wynoszą ok. 1800 zł – 2000 zł. Na wyżywienie rodziny pozostaje ok. 1700 zł miesięcznie. Skarżący na poparcie swego stanu finansowego przedstawił wyciąg z konta w banku P. SA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepublikowane) stwierdził, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). W literaturze przedmiotu podkreśla się również, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I GSK 40/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. W ocenie Sądu powyższa decyzja jest decyzją wydaną w sprawie w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., istnieje więc możliwość wstrzymania jej wykonania. Z przedstawionej przez stronę argumentacji wynika, że dochody skarżącego miesięczne wraz z małżonką wynoszą ok. 3 500 zł netto. Strona na utrzymaniu mam dziecko w wieku 7 lat, które w tym roku rozpocznie edukację szkolną. Córka jest pod stałą opieką okulistyczną ze względu na dość dużą wadę wzroku. Również małżonka skarżącego jest pod stałą opieką Kliniki Okulistycznej, przeszła już kilka zabiegów korekcji laserowej siatkówki obu oczu. Miesięczne stałe opłaty wynoszą ok. 1800 zł – 2000 zł. Na wyżywienie rodziny pozostaje ok. 1700 zł miesięcznie. Skarżący na poparcie swego stanu finansowego przedstawił wyciąg z konta w banku P. SA. Zdaniem Sądu skarżący w sposób wystarczający wykazał, że zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, gdyż wykonanie decyzji nakładającej na niego karę pieniężną w kwocie 3000 zł przed podjęciem przez sąd rozstrzygnięcia co do zasadności skargi mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd po dokonaniu zestawienia dochodów skarżącego oraz jego wydatków, a także kosztów leczenia dziecka oraz jego małżonki stwierdza, że jednorazowe uiszczenie kwoty 3000 zł wykracza poza możliwości finansowe skarżącego. Sąd przyznaje rację skarżącemu, że odmowa udzielenia ochrony tymczasowej pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących niezbędnych wydatków życia codziennego takich jak: opłaty za media (prąd, wodę oraz gaz) w kwocie ok. 1 800 zł - 2 000 zł oraz opłaty związane z codzienną egzystencją. Sąd jednocześnie pragnie podkreślić, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od oceny zasadności samej skargi. W postępowaniu o ochronę tymczasową, sąd nie mógł badać prawidłowości postępowania administracyjnego, gdyż niweczyłoby to kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu