VI SA/Wa 1389/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] marca 2009 r. wniesionego przez skarżącą Spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Komendanta Policji [...] z dnia [...] marca 2010 r. o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych, utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...], w dniu [...] czerwca 2008 r., o godz. [...] w [...], w rejonie [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez M. D.. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd wyposażony był w podłączone do instalacji elektrycznej samochodu urządzenie techniczne z napisami o treści [...], zainstalowane na dachu pojazdu. Jednocześnie w trakcie kontroli stwierdzono, że przedmiotowy pojazd wyposażony był w taksometr nr fabrycznym [...] zintegrowany z kasą fiskalną. W toku kontroli kierujący samochodem przedstawił funkcjonariuszom Policji prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej [...] Sp. z o.o., ważnej do dnia [...] grudnia 2054 r., a także odcinek kontrolny z kasy fiskalnej zamontowanej w pojeździe oraz książkę kasy rejestrującej. Ustalono ponadto, że kierowca nie posiadał zaświadczenia o zatrudnieniu, nie okazał ważnych badań lekarskich i psychologicznych oraz nie posiadał legalizacji taksometru. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz przesłuchano w charakterze świadka wskazanego wyżej kierowcę, który zeznał, iż w pojeździe, zamontowany był sprawny taksometr połączony na stałe z kasą fiskalną, na podstawie którego naliczana jest należność za wykonaną usługę. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. skarżąca Spółka została zawiadomiona przez Komendanta Policji [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Policji [...] decyzję z dnia [...] marca 2010 r., działając na podstawie przepisów art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 4 w związku z art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej utd. oraz lp. 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 złotych) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 złotych). Skarżąca Spółka w odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, stwierdziła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 5 lit. a) i c) utd.. Skarżąca stwierdziła, że art. 18 ust. 5 utd. nasuwa istotne wątpliwości interpretacyjne, zarówno co do podmiotowego, jak i przedmiotowego zakresu jego zastosowania. Trudności w ich rozstrzygnięciu pogłębia fakt, iż nie został on umieszczony w przepisach ogólnych ustawy (Rozdział 1), lecz dodany do dotychczasowej treści art. 18 utd., dotyczącego zezwoleń na wykonywanie niektórych rodzajów przewozów, a mianowicie: przewozów regularnych i regularnych specjalnych w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym oraz wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym, sam zaś art. 18 znajduje się w Rozdziale 3 ustawy "Transport drogowy osób". Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącej, przepisy art. 18 ust. 5 utd. mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22 (zasada demokratycznego państwa prawnego oraz zasada legislacji i ochrony interesów oraz zasada swobody i wolności działalności gospodarczej). Pozostają w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) oraz kolidują z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. Skarżąca podniosła, że definicja przewozu okazjonalnego nie ma charakteru indywidualnego przewozu przypisanego do licencji, o której mowa w art. 5 utd.. Z treści art. 5 i 18 ust. 4 utd. wynika, że przewóz okazjonalny wykonywany jest nie tylko na podstawie licencji, ale także na podstawie zezwoleń. Nie sposób zatem, zdaniem skarżącej, wywieść dychotomicznego podziału przewozu okazjonalnego z uwagi na licencję określoną w art. 5 i 6 wyżej wymienionej ustawy. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowym postępowaniu zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z uwagi na to, że organ nie zabezpieczył świadectwa legalizacji taksometru oraz nie zebrał materiału dowodowego w zakresie jego umieszczenia w pojeździe oraz zamontowania na dachu pojazdu urządzenia technicznego. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Komendant Stołeczny Policji, powołując się na przepis art. 92 ust. 1 utd. oraz lp. 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa. oraz wyniki przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2008 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącej Spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że strona skarżąca, wykonując transport drogowy osób, dopuściła się naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) utd., gdyż należący do strony pojazd niebędący taksówką osobową był wyposażony w taksometr, co potwierdziła zgromadzona w aktach dokumentacja fotograficzna. Potwierdziła ona również bezspornie, iż strona skarżąca dopuściła się naruszenia zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) utd. W konsekwencji powyższego zasadnie, w ocenie Komendanta Policji, nałożono na skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych, zgodnie z lp. 2.9.1 oraz lp. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżąca Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa., art. 10 Kpa., art. 107 § 1 i § 3 Kpa. oraz art. 138 Kpa., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, który nie ustalił, czy skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny osób pojazdem, na dachu którego umieszczono lampy lub urządzenie techniczne, z zamontowanym wewnątrz używanym taksometrem, podczas gdy są to podstawowe, zdaniem skarżącej, przesłanki świadczące o ponoszonej przez nią odpowiedzialności za naruszenie art. 18 ust 5 lit. a) i c) utd.. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 75 § 1 Kpa., art. 80 Kpa. w związku z § 6 ust. 4 i 5 obowiązującego w dacie przeprowadzania kontroli drogowej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, poprzez ustalenie rodzaju usługi wyłącznie na podstawie zeznań świadka, tj. kierowcy M. D., podczas gdy powyższy dowód przeprowadzono z naruszeniem § 6 ust. 4 i 5 obowiązującego w dacie kontroli drogowej wymienionego wyżej rozporządzenia. Co do zarzutów naruszenia prawa materialnego, skarżąca Spółka wskazała na błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a) utd., poprzez przyjęcie, iż w pojeździe był zamontowany i używany taksometr, podczas gdy dowody nie potwierdziły, że urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem, a także art. 18 ust. 5 lit. c) utd., poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji. Skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 utd., poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, by dokonywano przewozu jakiejkolwiek osoby oraz ustalono, na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą. Skarżąca Spółka zarzuciła także naruszenie art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 utd., podczas gdy powyższy przepis jest sprzeczny z powołanymi przepisami Konstytucji. Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona wniosła o zawieszenie postępowania w związku z toczącym się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowaniem zarejestrowanym pod sygn. TS 224/09, dotyczącym stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 utd., celem właściwego zabezpieczenia interesu prawnego strony w postępowaniu. Zdaniem skarżącej z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika okoliczność wykonywania przewozu okazjonalnego osób (art. 4 ust. 11 utd.) bądź krajowego transportu drogowego (art. 4 ust. 4 i ust 1 utd.), zatem nie można przypisać odpowiedzialności skarżącej za naruszenie przepisu ustawy o transporcie drogowym. Definicja przewozu okazjonalnego nie ma charakteru indywidualnego przewozu przypisanego do licencji, o której mowa w art. 5 utd. Z treści art. 5 i art. 18 ust. 4 utd. wynika, że przewóz okazjonalny wykonywany jest nie tylko na podstawie licencji, ale także na podstawie zezwoleń. Nie sposób zatem wywieść dychotomicznego podziału przewozu okazjonalnego z uwagi na licencję określoną w art. 5 i 6 ustawy. W ramach licencji, o której mowa w art. 5, mogą być wykonywane przewozy regularne, regularne specjalne oraz przewóz kabotażowy. Przewóz okazjonalny może być wykonywany także na podstawie zezwolenia określonego w art. 18 utd. Zatem licencja określona w art. 6 utd. nie jest wyszczególniona z powodu rodzaju przewozu jaki jest wykonywany w ramach jej realizacji, albowiem transport drogowy taksówką realizuje przewozy okazjonalne. Skarżąca za niezasadne uznała zrównanie przez organy administracji taksometru, tj. urządzenia, które jak wskazała skarżąca, posiada swoją prawną definicję zawartą w § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych, z drogomierzem (dalmierzem) połączonym z urządzeniem przeliczającym (kasą fiskalną). Skarżąca wskazała, że o ile taksometr jest przyrządem pomiarowym, samodzielnie liczącym, przeznaczonym do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty należnej za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu, o tyle w przypadku drogomierza (dalmierza) funkcję przeliczeń wykonuje kasa fiskalna. Skarżąca podkreśliła, że okoliczność umieszczenia taksometru w skontrolowanym pojeździe nie została jednoznacznie wykazana, na co wskazuje dokumentacja fotograficzna wykonana podczas kontroli, zaś z protokołu kontroli nie wynika precyzyjnie, jakie czynności procesowe przeprowadzono celem potwierdzenia istnienia tego urządzenia w kontrolowanym samochodzie. W ocenie skarżącej Spółki dowód z przesłuchania w charakterze świadka pasażerów kontrolowanego pojazdu bądź zabezpieczenia przez organy administracyjne dokumentacji technicznej baneru lub jego instalacji elektrycznej, mogłoby przesądzić o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 18 ust. 5 lit. c) utd.. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga [...] Sp. z o.o. nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia złożonego przez skarżącą wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 utd.. Rozstrzygając zgłoszony przez stronę w niniejszej sprawie wniosek Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjnym w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09, który stwierdził, że przy rozpatrywaniu wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną nie można abstrahować, że skarga ta została zgłoszona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Na mocy tego przepisu jednostka zyskała środek ochrony na drodze szczególnego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wniesienie skargi konstytucyjnej jest bowiem możliwe tylko w przypadku, gdy orzeczenie sądu było ostateczne. Natomiast każdy sąd na mocy art. 193 Konstytucji może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Użyte w art. 193 Konstytucji określenie "może" należy rozumieć w ten sposób, że to sąd określa jaki jest stopień niezgodności danego przepisu z Konstytucją i od jego oceny zależy, czy uznaje go za zgodny z Konstytucją, czy też poweźmie poważne wątpliwości co do niezgodności z Konstytucją. Zgodnie bowiem z art. 178 Ustawy Zasadniczej, sędziowie podlegają również Konstytucji, a to oznacza, że w razie rozpoznawania konkretnej sprawy, szczególnie gdy strona podnosi istnienie niezgodności pomiędzy przepisami ustawy, a Konstytucją, sąd rozpoznający sprawę ma obowiązek zbadać, czy wskazany przepis jest zgodny z Konstytucją z uwagi na uregulowania zawarte w art. 193 tej Ustawy. Sąd winien ocenić argumenty strony przedstawione w tym względzie. Oznacza to, że wszystkie wyżej przedstawione aspekty sąd jest zobowiązany uwzględnić rozpoznając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 utd. z Konstytucją RP, co zostanie wykazane poniżej. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Policji [...], nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o transporcie drogowym, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kpa. uznając, że organy administracji w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 10 Kpa., tj. zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka powiadomiona o wszczętym postępowaniu pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. brała w nim czynny udział, składając pismo procesowe z dnia [...] stycznia 2010 r., w którym przedstawiła swoje stanowisko oraz wnioski dowodowe. W wyniku jego rozpatrzenia Komendant Policji [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówił uwzględnienia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych, wskazując, iż wnioskowane przesłuchanie w charakterze świadka pasażerów skontrolowanego pojazdu jest zbędne z uwagi na to, że okoliczność mająca być udowodniona zeznaniami tych osób została już udowodniona innymi dowodami. Sąd nie podziela także zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 75 § 1 Kpa., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje przy tym zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu faktu. W przepisach Kpa. nie ma zatem podstaw do wprowadzenia zróżnicowania środków dowodowych. (p. Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, str. 393, Wyd. C.H.Beck, 2005 r.). Tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 1992 r. sygn. akt III SA 1838/91 stwierdzając, iż ustalenie bez wyraźnej podstawy ustawowej, że pewne fakty mogą być udowodnione jedynie za pomocą ściśle określonych dowodów, jest sprzeczne z art. 75 Kpa.. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, iż brak jest podstaw do podważania wartości dowodowej zeznań świadka, tj. kierowcy kontrolowanego pojazdu oraz sporządzonej na miejscu kontroli dokumentacji fotograficznej jako niewystarczających do stwierdzenia, że w pojeździe był zainstalowany aktywny taksometr, a na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem o określonej treści. Zdaniem Sądu, poczynione przez organy obu instancji ustalenia, dokonane na podstawie zebranego materiału dowodowego, nie budzą wątpliwości, że w dniu [...] czerwca 2008 r. skarżąca Spółka wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d., sankcjonowanego karą pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych. Za takim stanem rzeczy przemawia okoliczność, że przewóz wykonywany był przez podmiot świadczący usługi przewozowe na rzecz skarżącej, na co wskazuje treść zaświadczenia z dnia [...] marca 2008 r. wystawionego na rzecz kierowcy M. D. przez skarżącą Spółkę, która posiadała jedynie licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, jak również zeznanie złożone przez wskazanego wyżej kierowcę. W myśl art. 4 pkt 1 utd., krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 utd., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 utd., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar stosownie do treści art. 6 ust. 4 utd.. Według ustaleń organów Policji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca Spółka posiadała licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (por. kserokopia wypisu nr [...] z licencji nr [...] w aktach administracyjnych). Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 utd. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Posiadana przez Spółkę licencja nie była wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 utd., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W art. 5 ust. 1 utd. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 utd.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b utd., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c) utd., zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się między innymi umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie legitymowała się licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 utd.. Posiadała jedynie licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Tym samym nie miała prawa do montowania i używania urządzeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 utd., w tym taksometru. Zdaniem Sądu zarzut błędnego utożsamienia taksometru z drogomierzem nie zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim dlatego, że w pojeździe poddanym kontroli był zamontowany taksometr "[...]" o nr fabrycznym [...], co wynika wprost z notatki urzędowej z dnia [...] czerwca 2008 r. załączonej do protokołu kontroli nr [...], dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego oraz protokołu przesłuchania świadka - kierowcy M. D. - z dnia [...] czerwca 2008 r. Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżącej powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja. Zdaniem Sądu, jako niezasadny należało również uznać zarzut o bezpodstawnym nałożeniu, na podstawie art. 92 u.t.d., kary za umieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu urządzenia technicznego, która to okoliczność, w opinii skarżącej, nie została wykazana przez organy administracji. Stanowisku skarżącej przeczą ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy Policji w dniu [...] czerwca 2008 r., utrwalone w protokole kontroli i protokole przesłuchania świadka, z których wynika, że urządzenie techniczne było podświetlane i podłączone do instalacji elektrycznej pojazdu. A to oznacza, że posiadało cechy konstrukcyjne, na konieczność wystąpienia których powołała się skarżąca, pozwalające zakwalifikować wspomniany baner jako urządzenie techniczne, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) utd.. W ocenie Sądu, trudno uznać za uprawnioną tezę skarżącej Spółki, jakoby unormowania przepisu art. 18 ust. 5 utd., naruszały w jakimkolwiek zakresie konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej (vide: art. 20 i art. 22 Konstytucji RP), albowiem wprowadzone przez ustawodawcę zakazy dotyczące sposobu wykonywania przewozów okazjonalnych, po pierwsze, nie dotykają istoty tej konstytucyjnej swobody, a ponadto są zgodne z zasadą proporcjonalności. Ponadto należy zauważyć, iż sama wolność działalności gospodarczej nie ma również charakteru absolutnego, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie (tak np. /w:/ wyrok TK z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 33/03, OTK-A 2004/4/31). Reasumując należy stwierdzić, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] czerwca 2008 r. przez skarżącą Spółkę z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy Policji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 utd. w związku z lp. 2.9.1 i 2.9.3 załącznika do tej ustawy, nakładając na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10 000 złotych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji, rozstrzygając sprawę, oparły się na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa.. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.