VI SA/Wa 1389/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2017r., nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] marca 2017r. nr [...] o skreślającej E. A. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji wskazano art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r., poz. 1432 z późn. zm.– dalej ustawa o ochronie). Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w R. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] marca 2017r. (o numerze jak w aktach sprawy) skreślił E. A. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w związku z informacją o wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ( tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.). Organ uznał, że wskazana powyżej okoliczność uzasadnia zastosowanie w odniesieniu do w/w przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. E. A. wniósł od w/w decyzji odwołanie zarzucając organowi naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Podnosząc wskazane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] maja 2017r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji wskazał na brzmienie przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Podniósł, że z brzmienia wskazanego przepisu wynika, iż ustawodawca z góry ustalił, że przesłankę skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowi skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęcie w stosunku do niego postępowania karnego o takie przestępstw. A zatem do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wystarczy ustalenie przez organ Policji, iż zostało przeciwko niej wszczęte postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. W niniejszej sprawie organ uznał, że wobec ustalenia przez organy Policji, że przeciwko E. A. toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., to takie ustalenie jest dla organów wiążące w sprawie skreślenia w/w z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i powoduje obligatoryjne skreślenie ze wskazanej listy niezależnie od innych okoliczności, choćby przemawiających na korzyść. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wskazał, że nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji mających wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Ponadto oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Komendant Główny Policji uzna, że jest on wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji działał na podstawie i w granicach prawa a zatem brak jest podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji tegoż organu. Niezgadzając się z rozstrzygnięciem Komendanta Głównego Policji, E. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej: - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 77 § 1, art. 78§ 1, art. 86 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia wniosku E. A. w zakresie przeprowadzenia wszystkich dowodów świadczących o wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne w postaci uwierzytelnionych dokumentów, takich jak postanowienie o wszczęciu postępowania karnego, postanowienie o przedstawieniu zarzutów, protokół przesłuchania podejrzanego, akt oskarżenia, dane o karalności, wywiad środowiskowy z miejsca zamieszkania, co narusza zasadę prawdy obiektywnej przejawiającą się w obowiązku podjęcia wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także konieczność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w tym dopuszczenia dowodów w postaci uwierzytelnionych dokumentów wnioskowanych przez stronę , które mają przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie są sprzeczne z prawem oraz niepomijania również dowodu z przesłuchania strony; - naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, iż w stosunku do E. A. zostały spełnione warunki określone w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, podczas gdy stanowisko to na skutek wskazanych powyżej naruszeń przepisów postępowania administracyjnego i nieuzupełnienia materiału dowodowego, jest przedwczesne. Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasadzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie uzasadnił stawiane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanym przypadku skarżący przedmiotem kontroli sądu administracyjnego uczynił decyzję, którą skreślono go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Istota sporu sprowadza się w tym przypadku do ustalenia, czy ziszczenie się drugiej przesłanki wskazanej w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie obligatoryjnie skutkuje skreśleniem z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.o.m. brzmi "Pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo". Stosownie do ust. 8 cytowanego przepisu skreślenie takie następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, która w myśl ust. 9 podlega natychmiastowemu wykonaniu. Zdaniem Sądu cytowany powyżej przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie jest jasny i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego, że w sytuacji, gdy wobec pracownika ochrony ziści się któraś z przesłanek w nim wskazanych, tj. albo zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub – jak w rozpoznawanym przypadku, wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo umyślne, pracownik podlega skreśleniu. Norma ta nie pozostawia dla organów Policji żadnego luzu decyzyjnego, co oznacza, że są one związane sankcją przewidzianą przez ustawodawcę w tym przepisie. Z powyższego faktu związania organów wynika w dalszej perspektywie, że w toku postepowania nie badają one żadnych innych okoliczności, czy przesłanek, jak tylko wskazane w tym przepisie. Organy Policji muszą zatem jedynie ustalić czy w stosunku do pracownika ochrony toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego, lub czy został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego, przy czym są to dwie rozłączne przesłanki – dla skreślenia nie muszą wystąpić kumulatywnie. Ustalenie ziszczenia się którejś z nich zawsze i bezwarunkowo obliguje Komendanta Wojewódzkiej Policji do wydania decyzji administracyjnej o określonej w tym przepisie treści. Sąd stwierdza wobec powyższego, że dla skutecznego skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w oparciu o art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie organy Policji były zobligowane do ustalenia czy został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub czy toczy się wobec niego postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. W ocenie Sądu z akt zgromadzonych w toku wszczętego z urzędu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. postępowania uzupełnionych przez Komendanta Głównego Policji, wynika w sposób bezsporny, że w stosunku do skarżącego wszczęte zostało postepowanie karne o przestępstwo umyślne. W aktach sprawy znajduje się bowiem uwierzytelniony za zgodność z oryginałem akt oskarżenia (sygn.. [...]) przeciwko E. A. sporządzony w dniu [...] grudnia 2016r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P., oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. tj. o doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci środków pieniężnych o znacznej wartości. Powyższy fakt potwierdza również pismo Sądu Okręgowego w P. Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2017r. (sygn.. [...]) informujące, że w sprawie E. A. został wyznaczony termin pierwszej rozprawy i wskazujące, że postępowanie nie zostało zakończone oraz notatka służbowa sporządzona przez pracownika organu odwoławczego A. L. z dnia [...] maja 2017r. z rozmowy telefonicznej z kierownikiem sekretariatu [...] Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w P. z której wynika, że w sprawie karnej oskarżonego E. A. nie zapadł jeszcze wyrok. Zatem wszczęcie wobec skarżącego postępowania karnego, co wykazują zgromadzone dokumenty, o popełnienie przestępstwa umyślnego wypełniało dyspozycję art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, co powoduje, że ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie miały możliwości nie wydania decyzji skreślającej skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W innym razie, tj. niewydania decyzji skreślającej, organy dopuściłyby się naruszenia prawa. Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania, że organy Policji prawidłowo i zasadnie skreśliły skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, gdyż w stosunku do skarżącego bezsprzecznie ziściła się jedna z przesłanek wskazana w tym przepisie, obligująca do wydania takiej decyzji. W tym miejscu warto przywołać uzasadnienie zmian w ustawie o ochronie osób i mienia odnoszących się do zasad wykreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony (druk sejmowy VII.806), gdzie wskazano, że: "Za przesłankę do wykreślenia uznano toczenie się przeciwko pracownikowi postępowanie karne za przestępstwo umyślne. Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Obszar ochrony osób i mienia - gdzie ustawa wymaga zatrudnienia pracowników kwalifikowanych - jest mocno ograniczony. Zdecydowana większość zadań ochrony mienia nie wymaga kwalifikacji, zatem na czas trwającego postępowania pracownik byłby "przesuwany" z obszaru kwalifikowanej ochrony na obszar, gdzie wpis na listę pracowników kwalifikowanych nie jest konieczny, co ze względu na szczególny charakter pracy jest uzasadnione." Zauważyć wypada również, że z tego uzasadnienia wynika, że "Zwolnienie państwa z obowiązku weryfikacji osób dopuszczonych do wykonywania zadań ochrony z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej i przekazanie tego uprawnienia koncesjonowanym przedsiębiorcom musi iść w parze ze zwiększeniem kontroli (i nadzoru) państwa dotyczącej wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Ponadto wprowadzenie przepisu zatrudniania w charakterze pracowników ochrony osób nie karanych za popełnienie przestępstw umyślnych oraz obowiązek zawierania przez przedsiębiorców umów OC z jednej strony spowoduje wzrost bezpieczeństwa chronionego mienia, z drugiej zaś zapewni poszkodowanemu obywatelowi rekompensatę za nieuprawnione działania pracownika ochrony." Sąd badając niniejszą sprawę stwierdza, że organy obu instancji skreślając skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postąpiły zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skoro w sprawie bezspornie ustaliły, że wobec skarżącego wszczęto i toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego, to nie miały innej możliwości, jak tylko z urzędu wszcząć postępowanie wobec skarżącego, o czym został skarżący prawidłowo zawiadomiony, i ostatecznie zastosować obligatoryjną sankcję przewidzianą przez ustawodawcę w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające, że w chwili wydawania zarówno przez organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy orzeczeń, wobec skarżącego toczyło się postępowanie o popełnienie przez niego przestępstwa umyślnego. Sąd stwierdza również, że w toku niniejszego postępowania skarżący miał zapewniony czynny w nim udział, a organy pouczały i powiadamiały skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach oraz o podejmowanych przez siebie czynnościach. W świetle powyższego nie można zarzucić organom, że przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów postępowania, skoro niezbędne i wystarczające dowody zostały zebrane w sprawie wskazujące i potwierdzające że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne, a ich ocena została dokonana przez pryzmat treści art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, obligującej do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Mając na względzie zarzut podnoszony w skardze a dot. nieprzeprowadzenia dowodów żądanych przez skarżącego w postaci zgromadzenia uwierzytelnionych dowodów m. in.: postanowienia o wszczęciu postępowania karnego, postanowienia o przedstawieniu zarzutów, protokołu przesłuchania podejrzanego, dane o karalności, akt oskarżenia, czy wywiad środowiskowy z miejsca zamieszkania, należy wyjaśnić, że uwierzytelniona za zgodność z oryginałem kopia aktu oskarżania znajduje się w aktach sprawy i to ona wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne. Zadaniem organu jest ustalenie czy takie postepowanie się toczy a zatem wystarcza jeden dowód np. w postaci postanowienia o postawieniu zarzutów lub w postaci aktu oskarżenia skierowanego do sądu. Nie jest wymagane zgromadzenie w tym postepowaniu wszystkich tych dokumentów, które w aktach karnych winny się znajdować, jeżeli nie jest to uzasadnione okolicznościami sprawy (np. w wypadku zaprzeczenia). Tym samym skoro skarżący co do zasady nie zaprzeczał i nie przedkładał żadnych dowodów, które wskazywałyby, że takie postępowanie jednak przeciwko niemu się nie toczy, to zbędne było zbieranie wskazywanych przez skarżącego dokumentów. Potwierdziłyby bowiem one jedynie tę okoliczność, która już została wykazana aktem oskarżenia oraz pismem Sądu Okręgowego (dokumenty w aktach). Skoro zatem nie można uznać by zostały naruszone przepisy postępowania a fakt toczenia się przeciwko skarżącemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne został wykazany to tym samym nie można uznać również, że zaskarżona decyzja jest przedwczesna. Znajduje ona bowiem uzasadnienie zarówno w obowiązujących przepisach prawa jak i w zgromadzonym materiale dowodowy. Tym samym Sad nie dopatrzył się również naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 29 ust.6 pkt 1 ustawy o ochronie. Uwzględniając powyższe skargę należało oddalić w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn. zm.) jako, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.