VI SA/Wa 139/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. cofającej R. G., skarżącemu w niniejszej sprawie, licencję na wykonywanie transportu drogowego. Postanowienie zostało wydane w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Prezydent [...] postanowił przeprowadzić kontrolę w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania skarżącemu licencji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową. Postanowienie zostało skierowane do skarżącego na jego adres zamieszkania wskazany w licencji, w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i we wniosku o zmianę licencji z dnia [...] lipca 2007 r. tj. na adres [...] K. ul. K. [...]. Postanowienie, dwukrotnie awizowane, zostało zwrócone przez pocztę jako niepodjęte w terminie. Kolejne postanowienie w tym przedmiocie wydane przez organ w dniu [...] listopada 2007 r. skierowane na powyższy adres zostało również zwrócone przez pocztę jako niepodjęte w terminie (po dwukrotnym awizo). W podaniu z dnia 23 stycznia 2008 r. skarżący wniósł o wyznaczenie nowego terminu kontroli z powodu choroby. W nagłówku pisma podał swój adres: [...] K. ul. K. [...] i zwrócił się z prośbą, aby zawiadomienie przesłać na ten adres. W odpowiedzi na podanie organ w piśmie z dnia 5 lutego 2008 r. wskazując na nieodbieranie korespondencji przez skarżącego pod powyższym adresem poinformował, że jego prośba zawarta w podaniu bez złożenia szczegółowych wyjaśnień w zakresie powodów nieodbierania kierowanej listami poleconymi korespondencji, nie może być uwzględniona. Pismo skierowane na powyższy adres zostało pokwitowane przez R. G. Pismem z dnia 22 lutego 2008 r. skierowanym do skarżącego na powyższy adres organ zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, informując o treści art. 41 k.p.a. Odbiór ww. zawiadomienia skarżący pokwitował osobiście. W piśmie z dnia 25 lutego 2008 r., w którym skarżący również wskazał jako swój adres, adres w K. [...], zwrócił się z prośbą o wskazanie okresu, w jakim nie odbierał poczty, by móc, jak podał, udzielić odpowiednich wyjaśnień. Odpowiedź organu na ww. pismo skierowana na adres w K. została zwrócona jako niepodjęta w terminie (dwukrotne awizo). W dniu 14 marca 2008 r. wpłynęło do organu oświadczenie skarżącego, w którym podał, że powodem chwilowego nieodebrania poczty pod adresem w K., gdzie jest tymczasowo zameldowany była przeprowadzka pod adres stałego zameldowania przy ul. W. [...] m [...] w W. Wskazał, że jego chwilowa nieobecność pod adresem w K. nie miała na celu wprowadzenia w błąd i wniósł o wyznaczenie nowego terminu kontroli. W nagłówku pisma jako swój adres podał K. ul. K.[...]. Kolejna korespondencja organu, w której poinformowano o braku podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji została skierowana na powyższy adres w K. i również zwrócona przez pocztę jako niepodjęta w terminie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Prezydent Miasta [...] cofnął skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego pouczając, że stronie przysługuje prawo złożenia odwołania do SKO w W. za jego pośrednictwem (w siedzibie Biura Działalności Gospodarczej Urzędu [...]). Decyzja została skierowana na adres skarżącego w K. Przesyłka została po raz pierwszy awizowana w dniu 19 maja 2008 r. Kolejne awizo nastąpiło w dniu 27 czerwca 2008 r. Organ uznał na podstawie art. 44 k.p.a., iż decyzja została skarżącemu doręczona z dniem 4 lipca 2008 r. W piśmie z dnia 28 sierpnia 2008 r. poinformowano skarżącego o uprawomocnieniu się ww. decyzji i o jej skutkach prawnych. Pismo skierowane na powyższy adres w K. zostało odebrane osobiście przez skarżącego. W dniu 6 października 2008 r. wpłynęło do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] odwołanie skarżącego od tej decyzji, w którym wniósł o przywrócenie terminu kontroli i oświadczył, że ma dwa adresy zameldowania stały w W. ul. W. [...] m [...] i tymczasowy w K. ul. K. [...]. Mieszka pod tymi adresami w zależności od potrzeb rodzinnych. Miejscem faktycznym prowadzenia działalności jest obszar W. i Polski, a nie miejsce zamieszkania. Poza tym posiada cały czas nr telefonu, który jest w aktach Urzędu. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, zdaniem organu, że miejscem zamieszkania jest K. ul. K. [...]. Ta okoliczność została potwierdzona przez stronę w podaniu z dnia 23 stycznia 2008 r., w którym wskazał, że zawiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu kontroli należy wysłać na ten adres. Pod tym adresem zostało doręczone pismo organu z dnia [...] lutego 2008 r. i zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Brak jest przy tym jakiegokolwiek oświadczenia skarżącego, aby korespondencję doręczać na adres w W. Dodatkowo podniesiono, że nawet w odwołaniu jako adres do doręczeń został wskazany adres w K. W tym stanie rzeczy organ odwołując się do art. 42 § 1 k.p.a. i do art. 44 k.p.a. uznał, że decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu 2 lipca 2008 r. Bieg terminu do złożenia odwołania upłynął zatem 16 lipca 2008 r. Odwołanie zawarte w piśmie z dnia 6 października 2008 r. zostało zatem złożone po upływie terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a., co w świetle art. 134 k.p.a. skutkuje stwierdzeniem uchybienia terminu do jego wniesienia. W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie uznając, że zachował wszystkie obowiązujące terminy. Decyzję o cofnięciu licencji odebrał osobiście w Biurze Działalności Gospodarczej, gdzie poinformowano go o możliwości odwołania od tej decyzji w terminie liczonym od daty osobistego odbioru decyzji. Zarówno Urząd Miasta w K. jak i Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń wiedzą, że ma dwa miejsca zameldowania, a wysyłają korespondencję tylko na jeden adres. Znany jest też jego telefon. Nadto podniósł, że nigdy nie podawał jednego ostatecznego adresu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest, stosownie do § 2 tego artykułu, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa. Kodeks postępowania administracyjnego, którego regułami organy były związane, przywiązuje wagę do praworządnego i rzetelnego działania administracji publicznej, statuując w rozdziale 2 Działu I ogólne zasady postępowania w tym zasadę praworządności i prawdy obiektywnej (art. 6, 7 k.p.a.), zasadę pozyskiwania zaufania obywateli (art. 8), a także zasadę wyrażoną w art. 9 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są do należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Zasady te stanowią wprawdzie podstawowe elementy konstrukcyjne postępowania administracyjnego ale nie mają one charakteru integralnego. Ich stosowanie pozostaje bowiem w ścisłym związku z pozostałymi przepisami k.p.a. mającymi zastosowanie w określonym postępowaniu administracyjnym, a wyznaczającymi prawa i obowiązki tak organu, jak i strony postępowania. Tak odczytując zasady ogólne postępowania i pozostałe reguły procedury administracyjnej Sąd uznał, iż zarzuty skargi w tym zarzut doręczenia decyzji tylko na adres w K. są zarzutami chybionymi. Stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma (a decyzja jest pismem w rozumieniu powołanego przepisu) doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W licencji jak i w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji gospodarczej jako miejsce zamieszkania skarżącego figuruje K. ul. K. [...]. Taki też adres (jako adres firmy przedsiębiorcy – miejsce zamieszkania) wskazał skarżący we wniosku z dnia 12 lipca 2007 r. o zmianę licencji. Organ uznał zatem, iż ten adres jest adresem, na który zgodnie z powołanym przepisem winna być kierowana korespondencja do strony. Na ten adres zostało skierowane przez organ zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Podkreślić, przy tym należy, że w zawiadomieniu pouczono skarżącego o treści art. 41 § 1 k.p.a., że w toku postępowania ma on obowiązek zawiadomić organ o zmianie swojego adresu, a w razie zaniedbania obowiązku doręczenie pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Ww. zawiadomienie (skierowane na adres w K.) zostało przez skarżącego odebrane osobiście bez żadnych zastrzeżeń czy informacji, że ten adres jest adresem niewłaściwym. Ten również adres został wskazany w podaniu z dnia 23 stycznia 2008 r., w którym strona wnosi wprost o doręczenie korespondencji organu na ww. adres w K.. Twierdzenie skarżącego na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r., że nie składał nigdy pisma, aby korespondencję doręczać na adres w K. pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności z treścią powyższego podania. Wprawdzie w oświadczeniu z dnia 13 marca 2008 r. skarżący sygnalizuje, że przeprowadził się pod adres stałego zameldowania w W. ale z treści tego oświadczenia nie wynika, żeby wnioskował o doręczanie korespondencji (oświadczenie nie zawiera podpisu skarżącego, ale jego prawdziwość nie została zakwestionowana), na ten adres. Wręcz w ww. piśmie podkreślił, że jedynie chwilowo był nieobecny pod adresem w K. (gdzie jest tymczasowo zameldowany). W świetle powyższego uznać należy, iż nie nastąpiła zmiana adresu do doręczeń i nadal adresem zamieszkania jest adres w K. W odwołaniu skarżący przyznał zresztą, że mieszka po dwoma adresami w zależności od potrzeb rodzinnych. Taki stan rzeczy, wbrew przekonaniu skarżącego, nie obliguje jednak organu do doręczania korespondencji na obydwa adresy bądź poszukiwania skarżącego drogą telefoniczną czy też za pośrednictwem korporacji w sytuacji, gdy miejsce zamieszkania w K. było organowi znane i ten adres wskazywał skarżący w każdej swojej korespondencji, nawet w odwołaniu, i pod tym adresem odebrał również pismo z dnia 28 sierpnia 2008 r. (k 34 a/adm.). Strona może zamieszkiwać w wielu miejscach, może również być zainteresowana doręczeniem jej korespondencji na inny adres, ale decyzja strony w tej mierze winna być sygnalizowana organowi przez złożenie stosownego wniosku w tym przedmiocie. W aktach administracyjnych nie ma jednak żadnej korespondencji skarżącego, z której wynikałoby, że wnosi o doręczanie pism na inny adres niż w K. Odwrotnie z pism skarżącego wynika, iż jego wolą było, aby korespondencja była mu doręczana na adres w K. Z adnotacji pracownika poczty umieszczonej na odwrocie pokwitowania odbioru, a także adnotacji na kopercie zawierającej ww. decyzję wynika, iż doręczenie tej decyzji zostało dokonane z zachowaniem wymogów z art. 44 § 2 k.p.a., a tym samym było to doręczenie skuteczne. Przesyłka była awizowana po raz pierwszy 19 czerwca 2008 r., po raz drugi 27 czerwca 2008 r. Stosownie zatem do art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie nastąpiło w dniu 3 lipca 2008 r. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg z dniem 4 lipca 2008 r., a nie 3 lipca 2008 r. jak błędnie przyjął organ odwoławczy. Skarżący złożył odwołanie osobiście (pismo [...] z dnia [...] lutego 2008 r. – k. 17 a/s.) dopiero w dniu 6 października 2008 r. tj. z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Błędne ustalenie organu co do daty początkowej biegu terminu nie jest zatem uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podnieść nadto należy, iż w sytuacji, kiedy jak w tym przypadku nastąpił skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji (a ze skargi wynika, iż decyzję w późniejszym terminie odebrał osobiście) nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania. Powyższy stan rzeczy w świetle art. 134 k.p.a. skutkował obowiązkiem organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdzając naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. mogły skutkować uwzględnieniem skargi orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.