VI SA/Wa 14/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący S. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się na trudną sytuację finansową i rodzinną. W załączeniu przedstawiono zaświadczenie o odchodach opiewające na kwotę 1500 brutto oraz oświadczenie pracodawcy skarżącego o braku dodatkowych możliwości finansowych strony skarżącej. Dwukrotnie wyznaczano termin rozprawy odpowiednio: na dzień 26 marca 2013 r. oraz na dzień 20 maja 2013 r., w ramach których rozpoznaniu podlegać miał przedmiotowy wniosek, niestety z przyczyn losowych (choroba sędziego sprawozdawcy) rozprawy nie odbyły się. Pismem z dnia 20 maja 2013 r., pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przyspieszenie rozpoznania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na rozpoczęcie postępowania egzekucyjnego względem skarżącego. Do wniosku załączono kopie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o realizacji tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. ((Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy - art. 61 § 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Należy podkreślić, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uwzględnił postulaty strony i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argument wskazujący na sytuację życiową skarżącego. Sąd zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że natychmiastowe wyegzekwowanie kwoty kary pieniężnej nie pozostanie bez wpływu na jego sytuację finansową, a tym bardziej spowoduje nieodwracalne skutki w jego funkcjonowaniu. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która łącznie w trzech postępowaniach wynosi 9000 zł. Taka kwota jest znaczna, w stosunku do możliwości płatniczych skarżącego. Uiszczenie tej kwoty bądź jej potencjalna egzekucja w przypadku S. S. mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia w postaci pogorszenia warunków bytowych całej rodziny skarżącego. Realizacja zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować zatem poważne konsekwencje (finansowe i społeczne) uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że okoliczności wskazane we wniosku w sposób wystarczający uzasadniają konieczność zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.