VI SA/Wa 1400/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oddala skargę W dniach od 6 do 7 listopada 2018 roku inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. (dalej też jako: "[...] WIIH", lub "organ pierwszej instancji") przeprowadzili, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 roku, poz. 1668 ze zm., dalej też jako "ustawa o inspekcji"), kontrolę w należącym do "J. " S.A. z siedzibą w K. (dalej też jako "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka"), sklepie "[...]" zlokalizowanym w K. przy ul. [...]. W toku kontroli inspektorzy, poddając badaniu 501 różnego typu produktów, stwierdzili brak uwidocznienia cen i cen jednostkowych 11 asortymentów towarów oraz brak uwidocznienia ceny jednostkowej 1 asortymentu towaru (p. protokół kontroli – k. nr 10 -12). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego w związku z ustaleniami kontroli, decyzją z [...] lutego 2019 r., [...] WIIH, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2019 roku, poz. 178 ze zm., dalej też jako "ustawa o informowaniu o cenach"), nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości dwudziestu jeden tysięcy złotych, z tytułu siedemnastego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. W ocenie organu I instancji, stwierdzony podczas kontroli brak cen i cen jednostkowych, świadczy o średnim stopniu naruszenia, z uwagi na wystąpienie nieprawidłowości w przypadku 2,4% partii towarów, spośród partii objętych oceną prawidłowości oznakowania w toku kontroli (12 z 501). Oceniając z kolei dotychczasową działalność Skarżącej, [...] WIIH, zaznaczył, że naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, stwierdzono u Strony po raz siedemnasty w okresie 12 miesięcy. Oznacza to, że wymierzone Stronie administracyjne kary pieniężne w ich dolnej granicy ustawowego zagrożenia za naruszenie ustawy o informowaniu o cenach (od 50 zł) nie doprowadziły do należytego wypełnienia obowiązków w zakresie uwidaczniania cen towarów oferowanych w należących do niej sklepach sieci "[...]". Dotychczasowe kary nie spełniły zatem swej funkcji odstraszającej i okazały się nieskuteczne. Funkcji swej nie spełniła także kara wymierzona w kwocie 35 000,00 zł za stwierdzone wówczas po raz dziewiąty naruszenie przepisów art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Zatem kolejne, a licząc od dnia 4 stycznia 2018 r. siedemnaste w minionych 12 miesiącach, stwierdzone naruszenie przez Stronę przepisów ustawy o informowaniu o cenach daje, zdaniem organu I instancji, podstawę do podwyższenia wymiaru kary administracyjnej i zastosowania surowszego przepisu art. 6 ust. 2 tej ustawy, który przewiduje dwukrotnie wyższą karę maksymalną niż w przypadku jednokrotnego i dwukrotnego złamania ustawy o informowaniu o cenach. Wielkość obrotów i przychodu, zostały ustalone w drodze oszacowania, przyjmując wartość analogiczną w stosunku do roku 2017, na podstawie oświadczenia pełnomocnika Strony z dnia 30 marca 2018 roku złożonego w ramach odrębnego postępowania administracyjnego. W odwołaniu od decyzji [...] WIIH z [...] lutego 2019 r., do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej także jako "Prezes UOKiK", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") Strona zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej także jako "k.p.a.") poprzez: a) brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, tj. pominięcie okoliczności, iż strona niezwłocznie usunęła wszelkie nieprawidłowości oraz podjęła czynności mające na celu eliminację nieprawidłowości na przyszłość, b) pominięcie okoliczności podejmowania przez stronę czynności pokontrolnych po kontrolach w innych sklepach, co spowodowało niewłaściwą ocenę dotychczasowej działalności przedsiębiorcy, c) nieuwzględnienie w ocenie materiału dowodowego znikomości stopnia naruszenia obowiązków przez przedsiębiorcę i bezpodstawne uznanie, iż miał miejsce średni stopień naruszenia w tym zakresie, 2. art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz składanie wniosków dowodowych; II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości kary znikomego stopnia naruszenia obowiązków oraz nieuwzględnienie dotychczasowej działalności przedsiębiorcy w jej aspekcie pozytywnym, tj. pominięcie tych działań i czynności, które przedsiębiorca podejmuje po kontrolach w poszczególnych sklepach, a które mają na celu usunięcie nieprawidłowości oraz zapobieżenie ich występowaniu w przyszłości. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego okoliczność, iż strona podjęła szereg działań naprawczych mających na celu poprawę uchybień ujawnionych w trakcie kontroli [...] WIIH oraz zmierzających do ich wyeliminowania w przyszłości nie zmienia faktu, że dopuściła się ona kolejnego naruszenia ustawy o informowaniu o cenach i nie może mieć wpływu na możliwość nałożenia kary pieniężnej. Do działań takich strona jest bowiem zobowiązana z mocy prawa, a co istotne, zdaniem Prezesa UOKiK, nie podjęła ich z własnej woli, ale dopiero po kontroli organu. W ocenie organu odwoławczego istotnym jest również fakt, iż strona została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli - pismo [...] WIIH w tej sprawie odebrała 29 października 2018 r., natomiast kontrola rozpoczęła się 6 listopada 2018 roku. Co istotne, w zawiadomieniu został wskazany konkretny adres placówki, która miała zostać poddana kontroli. Także i z tej przyczyny strona miała możliwość i wystarczająco dużo czasu, aby do kontroli tej odpowiednio się przygotować. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej znikomego stopnia naruszenia obowiązków oraz nieuwzględnienie dotychczasowej działalności przedsiębiorcy w jej aspekcie pozytywnym, tj. pominięcie tych działań i czynności, które przedsiębiorca podejmuje po kontrolach, a które mają na celu usunięcie nieprawidłowości i zapobieżenie ich występowania w przyszłości. Prezes UOKiK wskazał, że organy Inspekcji Handlowej przy ustalaniu wysokości nakładanej kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, biorą pod uwagę stopień naruszenia obowiązków, dotychczasową działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu. Jak więc wynika z przepisu, przesłanki te powinny zostać ocenione łącznie. W przedmiotowej sprawie Prezes UOKiK uznał, że organ pierwszej instancji dokonał tego w sposób prawidłowy. Miarkując bowiem stopień naruszenia obowiązków, [...] WIIH nie mógł uznać go za znikomy. W ocenie organu II instancji brak cen produktów pozbawia konsumentów podstawowej informacji w tym zakresie, natomiast brak cen jednostkowych uniemożliwia konsumentom porównanie cen między produktami poszczególnych marek bądź takimi samymi produktami o różnej gramaturze, a tym samym dokonania świadomego wyboru. Nieuwidocznienie tego rodzaju informacji nawet przy niewielkiej ilości towarów, wbrew przekonaniu strony, stanowi znaczny stopień naruszenia. To strona była odpowiedzialna za przekazanie konsumentom informacji o cenach i cenach jednostkowych wszystkich oferowanych produktów i obowiązkom tym uchybiła. W skardze na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] kwietnia 2019 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się w błędnym uznaniu, że przedsiębiorca naruszył obowiązki w stopniu średnim (a nawet jak uznał organ II instancji - w znacznym), mimo, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że stwierdzone nieprawidłowości wynoszą zaledwie 2,4% zbadanych produktów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, iż wskazane w w/w przepisie kryteria miarkowania kary pieniężnej należy stosować we wzajemnym powiązaniu i w następstwie tego błędne ustalenie stopnia naruszenia obowiązków przez przedsiębiorcę, co miało wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony przez organy stan faktyczny opierał się na zapisach protokołu kontroli sporządzonego przez starszego specjalistę A. S. i starszego inspektora M. S., po osobistym odczytaniu, podpisanego przez reprezentującego Spółkę Kierownika Operacji i Sprzedaży R. A.. Sąd zaznacza, że protokół sporządzony na podstawie upoważnienia ustawowego, w przewidzianej prawem formie i przez legitymowanych do tego rodzaju czynności pracowników organu stanowi, zgodnie z 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy na okoliczność tego, co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Oczywiście możliwe jest, zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. przeprowadzenie dowodu przeciwko tego rodzaju dokumentowi, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Tym samym, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organy w przedmiotowej sprawie przepisu art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu po cenach. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ww. ustawy przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu sprzedaży detalicznej uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W myśl § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2015 r., poz. 2121) cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: na wywieszce, w cenniku, w katalogu, na obwolucie, w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, stosownie do zapisu art. 6 ust. 1 ww. ustawy, powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 złotych. Z kolei, zgodnie z ust. 2 art. 6 ww. ustawy, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest ujawnienie w trakcie kontroli przeprowadzonej przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., w należącym do Skarżącej sklepie "[...]" zlokalizowanym w K.i przy ul. [...], braku uwidocznienia cen i cen jednostkowych 11 asortymentów towarów, tj.: Maska do włosów a 20 ml [...], Emulsja do higieny intymnej a 200 ml, [...] a 700 ml, Płyn do płukania tkanin [...] a 1,2 l, Płyn do płukania tkanin [...] a 2,28 l, Płyn do płukania tkanin [...] a 2,82 l, Koncentrat do płukania tkanin [...] a 1,8 l, maty do przewijania [...] a 10 szt., Wkładki higieniczne [...] a 60 szt., Kapsułki do zmywarek [...] a 45 szt., Proszek do prania [...] a 1,96 kg oraz brak uwidocznienia ceny jednostkowej 1 asortymentu towaru, tj. Chusteczki nawilżane do WC a 40 szt. Skarżąca nie kwestionuje prawidłowości ustaleń organów, zarówno co do zaistniałych naruszeń obowiązków wynikających z art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, stwierdzonych w trakcie kontroli w dniach od 6 do 7 listopada 2018 roku w sklepie "[...]" zlokalizowanym w K., jak również co do stwierdzenia, że w okresie 12 miesięcy (począwszy od 4 stycznia 2018 roku) 16 innych przypadków naruszenia przez Skarżącą wymagań ustawy o informowaniu o cenach (enumeratywnie wyliczonych w skarżonej decyzji). Kwestią sporną jest natomiast dokonana przez organy subsumpcja tak ustalonego stanu faktycznego pod dyspozycję normy art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, w kontekście ustalenia wysokości kary pieniężnej z uwagi na zarzucaną w skardze błędną wykładnię ust. 3 art. 6 ww. ustawy. W ocenie Skarżącej, organy niezasadnie zakwalifikowały stopień naruszenia obowiązków jako średni (organ pierwszej instancji) lub znaczny (organ odwoławczy), tylko dlatego, że do naruszenia doszło po raz kolejny (w tym wypadku siedemnasty). Prawidłowym sposobem stosowania kryteriów miarkowania kary wskazanych w powołanym przepisie jest, w ocenie Spółki, stosowanie ich osobno i niezależnie od siebie. Dlatego też, zdaniem Skarżącej, gdyby organ przyjął zgodnie z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym i zasadami prawidłowego rozumowania, że 2,4% stwierdzonych uchybień stanowi niewielki (znikomy) stopień naruszenia, to prawdopodobnie ustaliłby wysokość kary na niższym poziomie, adekwatnie do zakresu stwierdzonych nieprawidłowości. Poddając kontroli zaskarżoną decyzję, nie sposób, zdaniem Sądu, podzielić zarzutu Spółki odnośnie ujęcia przez organ w ramach badania kryterium stopnia naruszenia obowiązków okoliczności kolejnego siedemnastego naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Wręcz przeciwnie, organy obu instancji przesłankę stopnia naruszenia obowiązków powiązały jedynie z wynikami jednej, konkretnej kontroli przeprowadzonej w dniach od 6 do 7 listopada 2018 roku przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. w sklepie "[...]" zlokalizowanym w K. Co więcej, pomimo, że obydwa organy przyjęły to samo procentowe wyliczenie naruszenia obowiązku uwidaczniania cen w stosunku do badanej próbki, a więc 2,4 %, to doszły do odmiennych wniosków. Organ pierwszej instancji uznał właśnie procentowy stosunek naruszenia obowiązków za determinujący ocenę stopnia naruszenia obowiązków, finalnie oceniając go jako średni. Tymczasem organ odwoławczy, dopatrując się w niniejszej sprawie znacznego stopnia naruszenia obowiązków, wiązał go bardziej z uniemożliwieniem, poprzez brak uwidocznienia cen, nawet przy niewielkiej ilości towarów, dokonania przez konsumenta świadomego wyboru. Kwestia podwyższenia przez organ odwoławczy stopnia naruszenia obowiązków nie wpłynęła jednakże w żaden sposób na wymiar kary. Nie można natomiast, w ocenie Sądu, podzielić zarzutu skargi o znikomym stopniu naruszenia obowiązku informowania o cenach w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem przyjrzeć się produktom, w stosunku do których ceny nie były uwidocznione, ewidentnie widać, że dotyczą one szeroko rozumianej chemii gospodarczej. Tym samym klienci poszukujący towarów w tym właśnie dziale sklepu, istotnie pozbawieni zostali podstawowej informacji, która winna im zostać zapewniona przez Skarżącą, a więc ceny produktu. Bez tej podstawowej informacji trudno mówić o realizacji jednej z dyrektyw ujętych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach a więc umożliwieniu klientom porównania cen konkurencyjnych towarów. Reasumując, powyższe ewidentnie świadczy o niezasadności zarzutu Strony, odnośnie ujęcia przez organy w ramach badania stopnia naruszenia obowiązków kwestii dotychczasowych naruszeń stwierdzonych w toku poprzednich kontroli. Niewątpliwe natomiast, zagadnienie to rozważane było przez organy w ramach oceny drugiego ze wskazanych w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach kryterium a więc dotychczasowej działalności przedsiębiorcy. Jest to jak najbardziej zasadne, trudno bowiem byłoby abstrahować od ujawnionych w toku poprzednich kontroli naruszeń, analizując dotychczasową działalności przedsiębiorcy w zakresie realizacji obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach. Prawidłową konstatacją organów było także dostrzeżenie, że wymierzone uprzednio Stronie kary pieniężne bynajmniej nie doprowadziły do należytego wypełnienia przez Spółkę ciążących na niej obowiązków dotyczących uwidaczniania cen towarów oferowanych w należących do niej sklepach sieci "[...]". Uzasadnionym było zatem uznanie przez organy, że kolejne naruszenie obowiązków ma wpływ na wysokość kary. Co istotne w realiach niniejszej sprawy, w przypadku kary pieniężnej nakładanej w oparciu o przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy, przyjąć należy, że jeśli uprzednio przedsiębiorca karany był za naruszanie określonych norm ustawy, to dalsze nieprzestrzeganie zapisów ustawy, o jakich mowa w art. 4, winno spotkać się z karą bardziej dotkliwą, skoro ukarany nadal nie stosuje się do nakazów prawa (tak Partyk Aleksandra, Partyk Tomasz, Ustawa o informowaniu o cenach towarów i usług. Komentarz, Opublikowano: LEX/el. 2014). Sąd podziela zatem konkluzję organów, co do wymierzenia kary w wyższej wysokości z uwagi właśnie na dotychczasową działalność Skarżącej, która pomimo kolejnej kontroli, nie wyeliminowała naruszeń obowiązków statuowanych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Nadto z uwagi na brak odpowiedzi Skarżącej na wezwanie do nadesłania dokumentów wskazujących na wysokość obrotu i przychodów osiągniętych w poprzednim roku obrotowym, właściwe było załączenie do akt tej informacji datowanej na dzień 30 marca 2018 roku i dotyczącej roku obrotowego 2017 z akt innego postępowania. Wysokość zależna jest także od sytuacji finansowej przedsiębiorcy – wielkości jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 ww. ustawy), zatem zasadnie [...] WIIH podjął działania majce na celu ocenę rentowności Skarżącej. Nota bene Spółka nie formułuje w tym zakresie żadnych zarzutów. Reasumując, zdaniem Sądu, wydając zaskarżoną decyzję, Prezes UOKiK, nie dopuścił się zarzucanego mu w skardze naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.