VI SA/Wa 1404/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Z. w [...] na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] (dalej: "Strona", "Zakład" "Skarżący") jest decyzja Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (dalej: "organ", "Minister", "MPiT"), z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2018 r. poz. 647, ze zm., dalej: "u.c.e.i.d.g."), w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), utrzymująca w mocy decyzję z [...] lipca 2018 r., odmawiającą wykreślenia przedsiębiorcy W. N. (dalej: "Przedsiębiorca") z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: "CEIDG"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wyjaśnił, że 26 kwietnia 2018 r. wszczął postępowanie w sprawie wykreślenia Przedsiębiorcy z CEIDG na podstawie informacji Zakładu o trwałym zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Z treści pisma Zakładu z 20 kwietnia 2018 r. wynika, że Przedsiębiorca po dokonaniu zgłoszenia w ewidencji działalności gospodarczej stał się niezdolny do pracy z powodu choroby oraz bardzo licznych zwolnień lekarskich od dnia rejestracji działalności gospodarczej do 20 kwietnia 2018 r., systematycznie przedkłada w Zakładzie kolejne zaświadczenia o niezdolności do pracy. Analiza postępowania Przedsiębiorcy dokonana przez Zakład wskazuje, że nie prowadzi on działalności gospodarczej, a aktywność Przedsiębiorcy koncentruje się wokół pozyskiwania kolejnych zaświadczeń o niezdolności do pracy, które przedkładane w Zakładzie mają zapewnić mu kolejne wypłaty zasiłków chorobowych stanowiących dla Przedsiębiorcy źródło utrzymania. Przy piśmie przesłano liczne kopie dokumentów poświadczających istnienie długotrwałego sporu pomiędzy Zakładem, a Przedsiębiorcą ww. zakresie. MPiT wyjaśnił, że 22 maja 2018 r. wezwał na podstawie art. 50 § 1 K.p.a., w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g., Przedsiębiorcę do pisemnego złożenia wyjaśnień oraz ewentualnego przedstawienia dowodów, które potwierdzą fakt wykonywania działalności gospodarczej. W wyjaśnieniach z 11 czerwca 2018 r. Przedsiębiorca oświadczył, że cały czas wykonuje działalność gospodarczą i dlatego informacja wskazana we wpisie przedsiębiorcy w CEIDG jest prawidłowa i zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy. Przedsiębiorca zasygnalizował również istnienie długotrwałego sporu prawnego pomiędzy nim a Zakładem. Wobec stwierdzenia, że nie zaistniała przesłanka, o której stanowi art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o CEIDGPIP, Minister decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g. w związku z art. 205 przepisów wprowadzających ustawę z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 650), odmówił wykreślenia w drodze decyzji administracyjnej, Przedsiębiorcy z CEIDG. Rozpatrując wniosek Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy z 7 września 2018 r. Minister pismem z 17 października 2018 r., na podstawie art. 50 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a., w zw. z art. 11 u.c.e.i.d.g., wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]w kwestii danych zgormadzonych przez Naczelnika US w [...] dotyczących Przedsiębiorcy, a zwłaszcza, czy jest aktywnym podatnikiem, czy podmiotem, który zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej w sposób trwały. Z informacji z 31 października 2018 Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wynika, że Przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Według stanu na 30 października 2018 r. wobec Przedsiębiorcy jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. Minister wezwał Przedsiębiorcę do pisemnego ustosunkowania się do wniosku Zakładu. Z wyjaśnień, Przedsiębiorcy, które wpłynęło do organu 13 grudnia 2018 r., wynika, że Przedsiębiorca w całości konsekwentnie podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko przestawione w sprawie. Przy piśmie przedsiębiorca przekazał kopię wyroku Sądu Okręgowego - Sąd Ubezpieczeń Społecznych w [...] Wydział [...] z [...] listopada 2018 r. sygn. akt [...] w sprawie odwołania ubezpieczonego Pana W. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] przy udziale Prokuratury Okręgowej w [...] o podleganie ubezpieczeniom. Z treści wyroku wynika, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ubezpieczony podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym wypadkowemu oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od 18 października 2013 r. Minister pismem z 14 stycznia 2019 r. wezwał Zakład do pisemnego ustosunkowania się do treści odpowiedzi Przedsiębiorcy oraz do treści wyroku Sądu Okręgowego w [...] z [...]listopada 2018 r. sygn. akt [...]. W odpowiedzi Zakład podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Do pisma dołączono zbiorczy wydruk zwolnień lekarskich, jakie przedłożył Przedsiębiorca w okresie od 26 stycznia 2016 r. do 11 stycznia 2019 r. tj. 99 zwolnień lekarskich wystawionych na krótkie okresy niezdolności do pracy przez lekarzy z całej Polski. Ponadto, dołączono kopię decyzji nr [...] Zakładu z [...] grudnia 2018 r. z której wynika, iż Zakład stwierdził, że Przedsiębiorca jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu w okresie od 21 października 2008 r. do 3 kwietnia 2011 r., od 5 maja 2011 r. do 6 czerwca 2012 r. Organ wskazał, że ustalił w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy, że stan faktyczny nie uległ zmianie i nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że Przedsiębiorca nie wykonuje działalności gospodarczej. Choroby przedsiębiorcy, choćby liczne i częste, nie mogą wpływać na ocenę tego, czy wykonuje on działalność gospodarczą, czy nie. Choroby nie uniemożliwiają prowadzenia działalności gospodarczej, którą można np. wykonywać z pomocą innych. W przypadku Przedsiębiorcy przejawy wykonywania działalności gospodarczej występowały także między kolejnymi zwolnieniami (wystawiane faktury). Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pismem z 31 października 2018 r. potwierdził prowadzenie działalności gospodarczej przez Przedsiębiorcę. Te okoliczności uniemożliwiają stwierdzenie trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Kwestia ewentualnego wyłudzania zasiłków chorobowych nie może prowadzić do innego ustalenia. Podlega ona ocenie na gruncie przepisów o ubezpieczeniach społecznych. Przesłanki do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG zostały szczegółowo opisane w art. 29 ust. 1 - 3 u.c.e.i.d.g., a wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG jest sytuacją nadzwyczajną. Organ uznał, że nie jest w sprawie spełniona przesłanka wynikająca z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g., zobowiązująca do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG w przypadku stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Minister stwierdził, że wobec braku podstaw do wykreślenia Przedsiębiorcy z CEIDG, utrzymanie decyzji z [...] lipca 2018 r., w całości jest zasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję MPiT z [...] kwietnia 2019 r., wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art 29 ust. 1 - 3 u.c.e.i.d.g., poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie pomimo istnienia ku temu przesłanek. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że Przedsiębiorca od pierwszego dnia zgłoszonego rozpoczęcia działalności deklarował wysokie podstawy wymiaru składek (np. w maju 1998 r. - 22 886,40 zł., podczas, gdy obowiązująca najniższa podstawa wymiaru składek wynosiła wówczas 709,66 zł.) Deklarowanie wysokich podstaw wymiaru składek było wówczas możliwe, bowiem nie było odpowiednika obowiązującego obecnie przepisu art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), który ogranicza podstawę wymiaru składek na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe do 250% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w poprzednim kwartale. Niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia w ewidencji działalności gospodarczej Przedsiębiorca stał się niezdolny do pracy z powodu choroby i do dnia dzisiejszego systematycznie przedkłada w Zakładzie kolejne zaświadczenia o niezdolności do pracy. W okresie od 2 grudnia 1999 r. do 18 listopada 2011 r. przedłożył w Zakładzie łącznie 381 zaświadczeń o niezdolności do pracy wystawianych przez lekarzy z całej Polski. Od daty zarejestrowania działalności gospodarczej w grudniu 1990 r. do 18 października 2013 r. minęły niemalże 23 lata, jednakże we wskazanym okresie Przedsiębiorca był czterokrotnie wyłączany z ubezpieczeń na łącznie 8 lat i 5 miesięcy, zatem faktycznie okres zaewidencjonowanego w Zakładzie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej wynosi ok. 15 lat i 5 miesięcy, w którym to okresie, okresy składkowe (faktycznego opłacania składek i prowadzenia działalności gospodarczej) wynoszą ok. 3 lata i 7 miesięcy, zaś okresy nieskładkowe (za które Przedsiębiorca przedkłada zaświadczenia o niezdolności do pracy) wynoszą prawie 13 lat. Skarżący wskazał następnie, że decyzją z [...] października 2008 r. Zakład orzekł, że Przedsiębiorca nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu w okresie od 13 stycznia 2004 r. Na skutek odwołania Przedsiębiorcy od niniejszej decyzji Sąd Okręgowy w [...] w sprawie o sygnaturze akt [...] wydał [...] października 2009 r. wyrok, którym oddalił odwołanie. Na skutek apelacji Przedsiębiorcy, Sąd Apelacyjny w [...] Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z [...] czerwca 2010 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt [...]oddalił apelację. Sądy obu instancji ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że w okresie od 13 stycznia 2004 r. do 1 października 2008 r. Przedsiębiorca przez 3 lata i 6 miesięcy korzystał ze zwolnień lekarskich wystawianych przez różnych specjalistów, a w krótkich okresach przerw między zwolnieniami lekarskimi dobrowolnie opłacał składki nie podejmując żadnych działań, które doprowadziłyby do określonych efektów pracy. Po uprawomocnieniu się decyzji z [...] października 2008 r. Przedsiębiorca złożył w Zakładzie wniosek o objęcie go ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi, zdrowotnym i chorobowym od 1 października 2008 r. 4 maja 2011 r. Zakład wydał decyzję nr 218, którą ponownie wyłączył Przedsiębiorcę z ubezpieczeń społecznych w okresie od 1 października 2010 r. do 4 kwietnia 2011 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wyrokiem z [...] marca 2012 r. Sąd Okręgowy w [...]w sprawie [...] oddalił odwołanie Przedsiębiorcy od tej decyzji. Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z 16 stycznia 2013 r. w sprawie [...] oddalił apelację Przedsiębiorcy od wyroku Sądu Okręgowego. Sądy obu instancji uznały, iż przyjęcie zgłoszenia Przedsiębiorcy do ubezpieczeń społecznych od daty wskazanej we wniosku, tj. od 1 października 2008 r. nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa ani zgromadzonym materialne dowodowym. Sąd Najwyższy orzeczeniem w sprawie I UK 210/13 odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący dalej wskazał, że Zakład wydał [...] czerwca 2012 r. decyzję nr [...], którą ponownie wyłączył Przedsiębiorcę z ubezpieczeń społecznych od 4 kwietnia 2011 r. Wyrokiem z [...] kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w [...] w sprawie [...] oddalił odwołanie Przedsiębiorcy od tej decyzja Zakładu. Sąd Apelacyjny w sprawie [...] oddalił apelację Przedsiębiorcy od orzeczenia Sądu Okręgowego. Wyrokiem z 16 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w sprawie I UK 84/15 uchylił orzeczenie Sądu Apelacyjnego i Sądu Okręgowego oraz decyzję ZUS do ponownego rozpoznania do Zakładu ze względów formalnych kwestionując ważność pełnomocnictw dla pracowników organu rentowego wydanych na podstawie nieobowiązującego statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 2008 r. Następnie decyzją z [...] października 2013 r. Zakład orzekł, że Przedsiębiorca nie podlega ubezpieczeniom społecznym tytuł uprowadzonej działalności gospodarczej od 7 czerwca 2012 r. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy wyrokiem z [...] grudnia 2015 r. w sprawie [...] oddalił odwołanie Przedsiębiorcy od decyzji organu rentowego. Wyrokiem z [...] lutego 2017 r. Sąd Apelacyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania do organu rentowego. Skarżący podkreślił, że działania podejmowane przez Przedsiębiorcę są swojego rodzaju patologią, prowadzą bowiem do sytuacji, gdzie ubezpieczeni faktycznie prowadzący działalność gospodarczą, ubezpieczeni od najniżej wskazanej w ustawie podstawy - bowiem w związku z osiąganymi dochodami nie mogą pozwolić sobie na opłacanie wyższych składek - uzyskują niższe świadczenia z tytułu zasiłków chorobowych niż Przedsiębiorca, który z wypłacanych przez organ rentowy zasiłków chorobowych uczynił źródło swojego utrzymania, zaś składki opłacane przez niego za krótkie okresy powrotu do zdrowia nie stanowią dla jego budżetu znaczącego obciążenia. Zdaniem Skarżącego, jednoznaczne stanowisko Sądów Okręgowych i Apelacyjnych orzekających w sprawach odwołań od decyzji wydawanych przez Zakład w sprawie wyłącznie Przedsiębiorcy z ubezpieczeń społecznych nie może powodować wątpliwości, co do faktycznych zamiarów Przedsiębiorcy. Skarżący podkreślił, że działania podejmowane przez Przedsiębiorcę w ramach "prowadzonej działalności gospodarczej" ewoluowały z czasem wraz z kolejnymi kontrolami Zakładu i postępowaniami Sądowymi. Pierwotnie Przedsiębiorca "prowadził działalność" w zakresie wideofilmowania, a na potwierdzenie posiadał jedynie bezimienne rachunki, następnie jego "działalność" obejmowała także ozonowanie samochodów i pojawiły się rachunki imienne, a obecnie specjalizuje się w sporządzaniu pism w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Niezmienne w "prowadzonej przez niego działalności gospodarczej" jest jedynie nagminne korzystanie ze zwolnień lekarskich, wystawianych przez lekarzy z całej Polski i deklarowanie wysokich podstaw wymiaru składek. W ocenie Zakładu podejmowane przez niego działania nie stanowią prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie sposób bowiem przypisać im cechy zawodowości, ciągłości i zorganizowania. W ocenie Zakładu działania podejmowane przez Przedsiębiorcę można co najwyższej uznać za incydentalnie podpisywane umowy zlecenia. Skarżący podkreślił, że rozpoczęcie i prowadzenie działalności gospodarczej powinno być działaniem konsekwentnym i przemyślanym pod względem organizacyjnym, technicznym, ekonomicznym, finansowym, marketingowym, handlowym, zaś Przedsiębiorca nie potrafił przedstawić żadnego biznesplanu, trudno również w jego działaniach doszukać się powtarzalności i jakiejkolwiek konsekwencji. Skarżący wskazał, że w wyroku z [...] lutego 2018 r. Sąd Apelacyjny w [...] (w sprawie [...]) wskazał, że elementem kreującym działalność gospodarczą jest jej zarobkowy charakter, co oznacza, że osoba podejmująca działalność przeprowadza przynajmniej orientacyjną kalkulację jej opłacalności. Zdaniem Skarżącego, Przedsiębiorca nie czynił nigdy takich kalkulacji, a poza sporem jest, że koszty wynikające z obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne od wskazanej maksymalnej podstawy, znacznie przewyższały kwoty jakie miesięcznie uzyskiwał z tytułu wykonywanych czynności. Generowanie strat nie przekreśla wprawdzie zarobkowego charakteru działalności, to jednak w sytuacji, gdy od samego początku wymiernym, stałym i założonym z góry kosztem, nieznajdującym pokrycia w przewidywanych zyskach, staje się opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości znacznie przekraczającej ustawowe minimum, należy przyjąć, że z założenia wynik finansowy jest nieistotny. W rezultacie działanie takie jako nieposiadające wskazanej wyżej właściwości, jaką jest podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania, nie może być uznane za rozpoczęcie i prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazując na wysokość swoich przychodów Przedsiębiorca w rocznych rozliczeniach składanych do Urzędu Skarbowego uwzględnia, jako dochody także np. zasiłki wypłacane przez ZUS oraz odsetki od lokat bankowych, czyli dochody całkowicie niezwiązane z rzekomym prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, zaś kwoty uzyskiwane wyłącznie z tytułu wykonywanych zleceń czy wynajmu garażu nie pokryłby składek na ubezpieczenia. Skarżący wskazał, że w wyroku z 8 września 2017 r. SA w Łodzi (LEX nr 23961901) wskazał, że w żadnym razie nie można uznać, że działalność, której cel został zdefiniowany jako uzyskanie świadczeń z ubezpieczenia społecznego z tytułu choroby i macierzyństwa, jest działalnością gospodarcza w rozumieniu ustawowym. Zachodzi bowiem sprzeczność pomiędzy realnym prowadzeniem działalności, która w ujęciu legalnym musi być nastawiona na wynik finansowy, a definiowaniem jej celowości wyłącznie poprzez chęć pozyskania świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Innymi słowy, jeśli ktoś twierdzi, że prowadzi działalność gospodarcza, ale czyni to tylko po to, by uzyskać świadczenia z ubezpieczenia społecznego, w istocie stwarza pozory tej działalności, bowiem nie zmierza do pozyskania zarobku z działalności, a to wypacza sens ustawowy tej instytucji. Skarżący wyjaśnił dodatkowo, że wyrokiem z [...] maja 2019 r. sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w [...] uwzględnił apelację ZUS i oddalił odwołanie Przedsiębiorcy od decyzji z [...] grudnia 2016 r. nr 595 w której ZUS stwierdził, że z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej Przedsiębiorca nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od 18 października 2013 r. Skarżący stwierdził, że podejmowane przez Przedsiębiorcę działania nie mogą zostać uznane, że prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawowym. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z 29 stycznia 2020 r., Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, zawiadomił Sąd, że na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 648) w związku z art. 8 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a."), wstępuje na prawach przysługujących prokuratorowi do postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skargi Zakładu na decyzję MPiT z [...] kwietnia 2019 r., znak [...] Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wniósł w powyższym piśmie o oddalenie skargi Zakładu w całości, przedstawiając argumentację zgodną ze stanowiskiem Przedsiębiorcy oraz Ministra. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć w niniejszej sprawie stanowił art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g., zgodnie z którym przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Trwałe zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę jest jednym z trzech przypadków wskazanych w art. 29 ust. 1, będących podstawą do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG z urzędu. Pozostałe dwa to: 1) utrata przez przedsiębiorcę uprawnień do wykonywania działalności gospodarczej przysługujących na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) dokonanie wpisu z naruszeniem prawa. Zaistnienie jednaj z powyższych okoliczności wymienionych w art. 29 ust. 1 u.c.e.i.d.g., skutkuje obligatoryjnym wykreśleniem przedsiębiorcy z CEIDG, w drodze decyzji administracyjnej przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g., wynika, że zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej musi być stwierdzone, jednocześnie ustawa nie określa na czym powinno polegać stwierdzenie trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. W doktrynie wskazuje się, że takie stwierdzenie może oznaczać uzyskanie przez organ ewidencyjny każdej wiarygodnej informacji odnośnie do trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej i przyjęcie jej do wiadomości (Komierzyńska-Orlińska Eliza, Żywicka Agnieszka, Komentarz do ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punktach Informacji dla Przedsiębiorcy, [w:] Konstytucja biznesu. Komentarz WKP 2019, art. 29). Informacja taka może pochodzić od samego przedsiębiorcy, z zaprzestaniem bowiem przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej wiąże się wynikający z art. 15 ust. 1 pkt 2 u.c.e.i.d.g., obowiązek złożenia przez przedsiębiorcę wniosku o jego wykreślenie z CEIDG. Ustawodawca, zarówno w obecnie obowiązującej u.c.e.i.d.g., jak i w regulującej przedmiotową kwestię do 30 kwietnia 2018 r. ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168) nie zdefiniował pojęcia "trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej". W doktrynie przyjmuje się, że na to pojęcie składają się zarówno czynności faktyczne (np. wstrzymanie produkcji i sprzedaży, wstrzymanie świadczenia usług), jak i czynności prawne (np. likwidacja przedsiębiorstwa w sensie rachunkowo-majątkowym, zgłoszenie o zakończeniu działalności gospodarczej w urzędzie statystycznym, urzędzie skarbowym, oddziale ZUS). Z punktu widzenia przedsiębiorcy wniosku o wykreślenie z ewidencji nie można zatem składać tylko po podjęciu wymienionych czynności faktycznych, natomiast przed podjęciem wskazanych wyżej czynności prawnych. Wykreślenie z ewidencji powinno bowiem wiązać się z zamiarem przedsiębiorcy trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej objętej ewidencją (Kosikowski Cezary, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, wyd. VII LexisNexis 2013, art. 30). Zdaniem Sądu ocena okoliczności trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w sytuacji gdy informacja o niej nie pochodzi od przedsiębiorcy, również powinna uwzględniać podejmowane przez przedsiębiorcę czynności faktyczne, jak i czynności prawne. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem Ministra zawartym w odpowiedzi na skargę, że do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g., może dojść wyjątkowo w sytuacji nadzwyczajnej, która musi znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, a więc wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości Minister ustali, że przesłanka w postaci "trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej" miała miejsce. W przedmiotowej sprawie Przedsiębiorca nie wystąpił z wnioskiem do MPiT o jego wykreślenie z CEIDG w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności gospodarczej. Przedsiębiorca natomiast, w toku postępowania administracyjnego w obu instancjach na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień, deklarował, że cały czas wykonuje działalność gospodarczą i dlatego informacja wskazana we wpisie przedsiębiorcy w CEIDG jest prawidłowa i zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o informację czy Przedsiębiorca jest aktywnym podatnikiem (uiszczającym zobowiązania publicznoprawne w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą względem miejscowego US), czy podmiotem, który zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej w sposób trwały. Z pisma z 31 października 2018 Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wynika, że Przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, a według stanu na 30 października 2018 r. wobec Przedsiębiorcy jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. US wskazał, odnotowane adresy prowadzonej przez Przedsiębiorcę działalności gospodarczej, zakres prowadzonej działalności, odnotowane rachunki bakowe Przedsiębiorcy oraz dokumenty wymiarowe w tym złożony 30 kwietnia 2018 r. PIT-36 za rok 2017. Z załączonych do pisma dokumentów – raportów US Poltax wynika, że Przedsiębiorca dokonuje rozliczeń jako podatnik, osiąga przychody wykazuje koszty, wykonując działalność gospodarczą na własny rachunek. W świetle powyższego, zgromadzony w toku postępowania administracyjnego przez Ministra materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości, że przesłanka w postaci "trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej" przez Przedsiębiorcę wystąpiła w niniejszej sprawie. Skarżący wnosząc do MPiT o wykreślenie Przedsiębiorcy z CEIDG w istocie rzeczy wymagał, aby MPiT ocenił, czy działania podejmowane przez Przedsiębiorcę w ramach deklarowanej działalności gospodarczej stanowią faktycznie prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, a więc czy działania te posiadają cech zawodowości, ciągłości i zorganizowania, czy są to działania konsekwentne, przemyślane pod względem organizacyjnym, technicznym, ekonomicznym, finansowym, marketingowym, handlowym, czy Przedsiębiorca sporządził biznesplan swojej działalności, czy przeprowadził przynajmniej orientacyjną kalkulację jej opłacalności. W ocenie Sądu z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g., nie można wyprowadzić kompetencji MPiT do dokonywania takiej oceny działalności gospodarczej. Z przepisu tego nie wynika uprawnienie ministra właściwego do spraw gospodarki do badania, czy działania przedsiębiorców spełniają wymogi podporządkowania ich działalności zasadzie racjonalnego gospodarowania i czy w istocie prowadzona działalność gospodarcza jest działalnością pozorowaną. Przepis ten nie stanowi również instrumentu, do zwalczania nadużyć dokonywanych przez przedsiębiorców w ramach prowadzonych przez nich działalności gospodarczej, w tym np. nadużyć podatkowych, czy też, jak w niniejszej sprawie nadużyć w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego. Badanie zatem przez ministra właściwego do spraw gospodarki na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g., przesłanki "trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej", nie daje temu ministrowi kompetencji do oceny działalności gospodarczej pod względem jej racjonalności i wykreślenia tej działalności z CEIDG, ze względu na jej pozorny charakter związany jedynie z zamiarem wyłudzenia zasiłków chorobowych. Taka interpretacja art. 29 ust. 1 pkt 1 u.c.e.i.d.g., stałaby w sprzeczności z konstytucyjnie gwarantowaną na podstawie art. 20 Konstytucji RP, wolnością działalności gospodarczej, która w świetle art. 22 Konstytucji RP, podlega ograniczeniom, ale tylko na podstawie ustawowej regulacji. Powyższa zatem kompetencja wykreślenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki przedsiębiorcy z CEIDG, z opisanych przez Skarżącego powodów musiałaby wprost wynikać z przepisu ustawy. Przesłanka natomiast "trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej", obliguje Ministra jedynie do badania podejmowanych przez przedsiębiorcę czynności faktycznych oraz prawnych związanych z zaprzestaniem prowadzonej działalności i istotny jest w tym względzie zamiar przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie natomiast, Przedsiębiorca konsekwentnie deklaruje wolę prowadzenia działalności gospodarczej, a dowody zgromadzone przez Ministra nie potwierdzają zaprzestania jej prowadzenia przez Przedsiębiorcę. Z powyższych względów Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez Ministra przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzut skargi zatem, dotyczący naruszenia przez Ministra art 29 ust. 1 - 3 u.c.e.i.d.g., poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia ku temu przesłanek, z opisanych powyżej powodów, okazał się niezasadny. W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.