VI SA/Wa 1409/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi H. G. i Z. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) decyzją z dnia [...] marca 2016 r., działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 oraz ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.; dalej udp.) i § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (j.t. Dz.U. Nr 148 poz. 886 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej Kpa.) obciążył H. G. i Z. S. (dalej skarżący) prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [...] "[...]" s.c. z siedzibą w [...] karą pieniężną za zajęcie pasa drogi krajowej [...] w km 21+310 - obręb węzła drogowego, stanowiącego skrzyżowanie drogi ekspresowej [...] z ul. [...] w [...] (dz. nr [...], obr. [...]) bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez usytuowanie mobilnej reklamy przestrzennej o całkowitej powierzchni 25,23 m2 i treści: "[...] [...]" w dniach [...] stycznia 2016 r., [...] stycznia 2016 r., [...]-[...] lutego 2016 r., [...]-[...] lutego 2016 r., [...] lutego 2016 r., [...] lutego 2016 r. w wysokości: 10x4,00 [zł/m2/dzień] x 25,23 m2 x 11 dni = 11.101,20 złotych. GDDKiA w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał między innymi, że w dniu [...] stycznia 2016 r. (a także [...] stycznia 2016 r., [...]-[...] lutego 2016 r., [...]-[...] lutego 2016 r., [...] lutego 2016 r., [...] lutego 2016 r. – 11 dni) podczas kontrolnego objazdu dróg prowadzonego przez służbę liniową Obwodu Drogowego w [...] stwierdzono umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej [...] w km 21+310 (obręb węzła drogowego stanowiącego skrzyżowanie drogi ekspresowej [...] z ul. [...]) w [...], mobilnej reklamy przestrzennej o treści "[...] [...]" o całkowitej powierzchni 25,23 m2. Na miejscu została sporządzona dokumentacja fotograficzna. Dokonano również pomiaru powierzchni reklamy mobilnej, która miała kształt bryły. Zamieszczone na niej treści reklamowe znajdowały się na każdej z czterech jej stron. Wymiary reklamy wyniosły: długość - 5,00 m, szerokość - 2,40 m, natomiast boczna długość reklamy wyniosła 0,56 m x 2,2 m (szerokość). Dokonano ponadto pomiaru odległości krawędzi zewnętrznej reklamy mobilnej od krawędzi jezdni, która wyniosła 12,30 m, co odnotowano w sporządzonym protokole. Następnie ustalono, że przedmiotowa reklama jest usytuowana na dz. nr [...] w [...], obręb [...] oraz że jej właścicielem są skarżący. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2016 r. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku wskazali na: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.k., poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy i wydanie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, w efekcie czego uznano, że przyczepa z reklamą znajdowała się na pasie drogi krajowej we wszystkie podane przez organ dni, w efekcie czego naliczono karę pieniężną za 11 dni w wysokości 11.101,20 złotych; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 k.p.k., poprzez prowadzenie postępowania w sprawie obciążenia karą pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia po dniu [...] stycznia 2016 r., podczas gdy z zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2016 r. wynika, że postępowanie to miało toczyć się od [...] stycznia 2016 r. do dnia usunięcia reklamy z pasa drogowego, czyli dnia [...] stycznia 2016 r., co w efekcie doprowadziło do ustalenia kary w wysokości 11.101,20 złotych, a tym samym strona poniosła szkodę z powodu nieznajomości prawa. Wobec tak sformułowanych zarzutów wnieśli o uchylenie decyzji. GDDKiA decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że równocześnie prowadził postępowanie analogicznej sprawy H. G., który wraz ze wspólnikiem bez zgody zarządcy drogi, łącznie przez 25 dni, zamieszczał reklamę mobilną o treści "[...] [...]" w pasie drogowym drogi ekspresowej [...] w km 21+310 (obręb węzła drogowego stanowiącego skrzyżowanie drogi ekspresowej [...] z ul. [...] w [...]). W uzasadnieniu wydanej decyzji GDDKiA wskazał między innymi, że w oparciu o obowiązujące przepisy, a w szczególności treść art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 udp. umieszczenie w pasie drogowym urządzenia reklamowego wymaga uprzedniego zezwolenia zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji administracyjnej na wniosek zainteresowanego podmiotu, a za zajęcie pasa drogowego pobierana jest opłata. Jeżeli tablica umieszczona na samochodzie stanowiącym w rzeczywistości jej element konstrukcyjny, a zajmująca pas drogowy, stanowi dla jej odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej i miejscu jej wykonywania, to ma na celu rozpowszechnianie danego produktu i tym samym zwiększenie liczby odbiorców. Tak więc, jak podał GDDKiA, stosownie do przepisu art. 4 pkt 23 udp. tablica ta będzie stanowiła reklamę i jej właściciel obowiązany będzie uzyskać zezwolenie jak wymaga tego art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 udp.. GDDKiA wskazał, że w powyższej sytuacji zgodnie z treścią art. 40 ust. 12 udp. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 udp. W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 40 ust. 12 udp., tj. zajęcie pasa drogowego drogi ekspresowej DK-86 przez umieszczenie urządzenia reklamowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Wobec powyższego stanu faktycznego, w myśl ww. przepisu zarządca drogi jest zobowiązany do wymierzenia w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej za cały okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Jak podał GDDKiA, przepis ten nie stwarza żadnych możliwości odstąpienia od wymierzenia kary w sytuacji, gdy podmiot zajmujący pas drogowy nie legitymuje się zezwoleniem na dysponowanie pasem drogowym. GDDKiA wyjaśnił, że reklama w rozumieniu ustawy o drogach publicznych to bryła, na którą składają się: zmaterializowany nośnik informacji wizualnej, elementy konstrukcyjne i zamocowania. Zmiany któregokolwiek z tych elementów powodują powstanie innej bryły, to jest nowej reklamy, a w konsekwencji umieszczenie jej w pasie drogowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt. II GSK 812/08). GDDKiA ustalił, że organ pierwszej instancji w decyzji z dnia "[...].03.2016 r. wyliczając ww. karę pieniężną w wysokości 25.230 złotych" nie uwzględnił faktycznych wymiarów całej powierzchni reklamowej wraz z przyczepką samochodową. Jednakże organ odwoławczy zgodnie z art. 139 Kpa. nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Odnośnie do zarzutu skarżących dotyczącego sposobu stwierdzania obecności reklamy we wskazanej lokalizacji GDDKiA poinformował, że daty zajęcia pasa drogowego przez ww. reklamę zostały ustalone na podstawie codziennych objazdów [...] i zostały one potwierdzone przez pracowników Obwodu Drogowego w [...] w dołączonym do sprawy protokole kontroli tej reklamy. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie obejmuje okres faktycznej ekspozycji reklamy w km 21+310 drogi krajowej [...], począwszy od dnia, w którym stwierdzono jej umieszczenie w pasie drogowym do dnia trwałego usunięcia reklamy, co we wspomnianym protokole znajduje odbicie w formie tabelarycznej. GDDKiA podkreślił, że strona została obciążona karą pieniężną za zajęcie pasa drogowego baz zezwolenia zarządcy drogi za wszystkie dni, w których przedmiotowa reklama znajdowała się w pasie drogowym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących GDDKiA stwierdził, że orzecznictwo wypowiada się jednoznacznie, iż czynności kontrolne dokonywane poza postępowaniem administracyjnym mogą być realizowane bez udziału strony, a potem mogą być podstawą czynienia ustaleń w przedmiocie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W skardze na powyższą decyzję GDDKiA skarżący zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy przyczepa z reklamą była zlokalizowana we wszystkie dni wskazane w zaskarżonej decyzji w miejscu w obrębie pasa drogowego drogi krajowej ekspresowej [...]; - art. 107 Kpa., polegające na braku ustosunkowania się do wszystkich podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów, tj. do zarzutu naruszenia przepisu art. 9 k.p.k. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie obciążenia karą pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia po dniu [...] stycznia 2016 r., co w efekcie doprowadziło do ustalenia kary pieniężnej w wysokości 11.101,20 złotych, a tym samym strona poniosła szkodę z powodu nieznajomości prawa; - naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 Kpa., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności pobieżne odniesienie się do zarzutów postawionych przez wnioskodawcę, ograniczające się w głównej mierze do potwierdzenia czynności i twierdzeń organu I instancji; - naruszenie art. 9 i art. 11 Kpa., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o naliczeniu kary pieniężnej w kwocie 11.101,20 złotych za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez wymaganego zezwolenia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący, reprezentowani przez adwokata, wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz utrzymującej ją w mocy decyzji organu II instancji. W uzasadnieniu skargi rozwinęli postawione w niej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej w wysokości 11.101,20 złotych za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej [...] km 21+310 bez zezwolenia zarządcy drogi w dniach określonych w decyzji, poprzez umieszczenie reklamy o treści "[...] [...]" o łącznej powierzchni 25,23 m2, umieszczonej na przyczepie. Na reklamie umieszczono także numer telefonu +48 [...]. Ustalenia faktyczne poprzedzające wydanie decyzji, w tym wynikające z akt administracyjnych oraz ich kwalifikację prawną, Sąd podziela. Przedmiotem sprawy jest kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie reklamy opisanej w decyzji. Okoliczności sprawy wymagają więc analizy i kwalifikacji z punktu widzenia reżimu, jakiemu podlegają drogi publiczne i umieszczanie na ich terenie różnych obiektów, w tym reklam. W sprawie jest bezsporne, że w pasie drogowym drogi krajowej [...] km 21+310 (obręb węzła drogowego stanowiącego skrzyżowanie drogi ekspresowej [...] z ul. [...]) w [...] w dniach [...] stycznia 2016 r., [...] stycznia 2016 r., [...]-[...] lutego 2016 r., [...]-[...] lutego 2016 r., [...] lutego 2016 r., [...] lutego 2016 r. parkowała przyczepa z reklamą o treści wskazanej powyżej. Podkreślenia wymaga, że umieszczona na przyczepie ww. treść stanowiła reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Nie ulega wątpliwości, że w myśl art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych zezwolenia zarządcy drogi wymaga umieszczenie w pasie drogowym – poza obiektami budowlanymi niezwiązanymi z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – również reklamy, a co stanowi reklamę w rozumieniu tego przepisu – wskazuje art. 4 pkt 23 ustawy. Zgodnie z nim, reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Przytoczona legalna definicja reklamy jest jasna, zrozumiała i nie budzi poważniejszych wątpliwości, co do znaczenia poszczególnych jej elementów. Na tle tej regulacji trafnie przyjmuje się, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane (tak wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1989/12 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie reklamę stanowiła osadzona na przyczepie bryła, na której znajdowała się treść reklamowa, na każdej z czterech stron tej bryły, stanowiąca nośnik informacji wizualnej. Znajdujące się na niej napisy niewątpliwie służyły upublicznieniu treści na niej widniejącej. Przyjąć zatem należy, że przedmiotem kontroli służb GDDKiA była reklama umieszczona na przyczepie należącej do skarżących. Zasadniczą kwestią dla niniejszej sprawy jest ustalenie, czy znajdująca się na przyczepie reklama została umieszczona w pasie drogi publicznej, a następnie ustalenie ilości dni zajęcia tego pasa, rodzące konieczność poniesienia kary pieniężnej za umieszczenie w pasie drogowym reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. Ustawa o drogach publicznych zawiera w art. 4 ust. 1 legalną definicję pasa drogowego. O wielkości pasa drogowego, jak wynika z tej definicji, decydują linie graniczne. Ze złożonego do akt szkicu, niekwestionowanego przez skarżących wynika, że przyczepa, na której umieszczono reklamę znajdowała się na terenie wyznaczonym liniami granicznymi drogi publicznej. Ustawa o drogach publicznych reglamentuje możliwość podejmowania działań w obszarze pasa drogowego. W szczególności art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 udp. mówi, że umieszczanie reklam w pasie drogowym wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Zdaniem Sądu, uznanie przez GDDKiA, że powyższa bryła umieszczona na przyczepie zawierająca opisaną w decyzji informację stanowi reklamę, która ze względu na jej postawienie na terenie wyznaczonym granicami pasa drogowego, wymagała zezwolenia zarządcy drogi, nie narusza przepisów ustawy o drogach publicznych. Powyższe uzasadniało nałożenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10-krotności opłaty należnej z tytułu zezwolenia na zajęcie pasa (art. 40 ust. 12 udp.). Sposób ustalenia opłaty regulują przepisy art. 40 ust. 4-6. W przypadku reklamy oblicza się ją jako iloczyn liczby metrów kwadratowych reklamy, liczby dni zajmowanego pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżących, nie doszło do naruszenia przez organ zasad postępowania administracyjnego, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, co jest warunkiem dopuszczalności uchylenia decyzji. Organ należycie uzasadnił stwierdzone w toku kontroli drogowej zajęcie pasa drogowego przez reklamę, przez określoną w uzasadnieniu decyzji ilość dni. Karę obliczono zatem uwzględniając tylko dni, w których stwierdzono fakt ekspozycji reklamy, tj. za 11 dni. Nadmienić należy, że co prawda GDDKiA w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji odniósł się do ustaleń organu I instancji poczynionych w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia przez inną, niż w niniejszej sprawie, ilość dni, skutkujących karą 25.230 złotych, jednakże okoliczność tę uznać należy jako nie mającą wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Obie decyzje GDDKiA zawierają bowiem wyraźne wskazanie ilości dni zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i precyzyjnie określają wysokość kary pieniężnej, będącej skutkiem tego zajęcia. GDDKiA, w ocenie Sądu, wykazał fakt postoju przyczepy z umieszczoną na niej reklamą (vide: protokół pomiaru reklamy sporządzony przez służbę liniową Obwodu Drogowego w [...] oraz wykaz dni zajęcia pasa drogowego przez reklamę sporządzony w formie tabeli w oparciu o dziennik objazdu). Jednocześnie, adresatem decyzji nakładającej karę za zajęcie pasa drogowego jest podmiot dokonujący faktycznego zajęcia pasa drogowego z tego względu, że jego reklama była zamocowana na przyczepie. Odnośnie do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia "art. 9 k.p.k.", poprzez prowadzenie postępowania po dniu [...] stycznia 2016 r., wskazać należy, że w tym dniu stwierdzono pierwsze zajęcie pasa drogowego we wskazanej wyżej lokalizacji bez zezwolenia zarządcy drogi, kolejne kontrole wykazały dalsze zajęcie tego pasa, a czynności podjęte w tym zakresie przez służby liniowej Obwodu Drogowego w [...] znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Podkreślenia wymaga, że kontrole drogowe miały charakter rutynowy, zatem nie stanowiły czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego, co oznacza, że skarżący nie musieli i nie mogli być o nich powiadamiani. Zostali natomiast zawiadomieni o fakcie zebrania dowodów w sprawie (vide: pismo z dnia [...] lutego 2016 r.) i możliwości zapoznania się z nimi i złożenia oświadczeń. Kwestię dopuszczalności włączenia dowodów, zgromadzonych przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie, do prowadzonego w tej sprawie postępowania, niejednokrotnie rozpatrywały sądy administracyjne, przesądzając o możliwości zaliczenia do materiału dowodowego wszelkich ustaleń i materiałów poczynionych i zebranych, celem wszechstronnego zbadania okoliczności danej sprawy (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1765/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 431/05). Należy dodać, że zarządca drogi dla skutecznej walki z podmiotami zajmującymi pasy dróg bez zezwolenia nie może każdorazowo powiadamiać o ich kontrolowaniu. Podmiot dokonujący zajęcia pasa drogowego pod nośnik reklamy bez zezwolenia powinien był liczyć się z konsekwencjami takiego zajęcia i być przygotowany na uiszczenie kary pieniężnej w wysokości wynikającej z iloczynu metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajętości pasa drogowego i stawki opłaty za 1 m2 zajęcia pasa drogowego, która to stawka, w niniejszej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wynosiła 4 złote. W konsekwencji stwierdzić należy, że przedstawione przez skarżących argumenty nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 Kpa. Organ w sposób prawidłowy i wyczerpujący zgromadziły w sprawie materiał dowodowy, którego skarżący w żadnym razie skutecznie nie podważyli. Z dowodów tych wynikało, że w okresach podanych w decyzji objętej skargą do Sądu, bez zezwolenia zarządcy drogi skarżący zajmowali pas drogowy pod reklamę. W związku z tym w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny uzasadniający konieczność nałożenia kary pieniężnej i organ zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 12 udp.. W związku z powyższym, zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.