VI SA/Wa 141/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2009 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni sportowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego L. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej do celów sportowych L. R. (dalej: skarżący). Wnioskiem z dnia [...] listopada 2007 r. L. R. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianę w trybie art. 155 kpa decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. w zakresie ilości posiadanych sztuk broni palnej w celu uprawiania strzelectwa sportowego o trzy dodatkowe sztuki. W uzasadnieniu podał, iż strzelectwo sportowe podlega ciągłemu rozwojowi, w związku z czym konieczne jest dostosowywanie rodzajów posiadanej broni do nowych potrzeb. Wyjaśnił, do jakich konkurencji strzeleckich mają być stosowane wnioskowane rodzaje broni. Podkreślił, że warunkiem osiągania satysfakcjonujących wyników jest obeznanie się z konkretnym egzemplarzem broni, co jest związane z posiadaniem własnych jej egzemplarzy. Potrzeba taka istnieje szczególnie po stronie wnioskodawcy, gdyż jest on osobą używającą okularów oraz leworęczną. Podniósł, iż posiada uprawnienia LOK w zakresie prowadzenia strzelań i zawodów strzeleckich, uprawnienia Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w zakresie sędziowania zawodów strzeleckich oraz rozpoczął kurs instruktora strzelań, po ukończeniu którego uzyska państwowe uprawnienia instruktora strzeleckiego; pełni funkcję sędziego na zawodach strzeleckich organizowanych przez PZSS, LOK oraz STS S. i in; nadto uczestniczył w zawodach, których organizatorami były takie podmioty, jak PZSS, polskie i zagraniczne organizacje żołnierzy rezerwy, a ponadto organizacje skupione w I. region P. Dokumentami załączonymi do wniosku były m.in. kopie komunikatów z zawodów strzeleckich, w których brał udział wnioskodawca – przeprowadzonych przez Stowarzyszenie Kultury Fizycznej [...] Towarzystwo Strzeleckie (członek I.); Mistrzostw [...] w Strzelaniu Dynamicznym o Puchar [...] w S., komunikaty z zawodów międzynarodowych organizowanych w E. (dokumenty w jęz. angielskim);. LOK; Klubu Miłośników Strzelectwa Sportowego "D."; [...] Międzynarodowego Wieloboju Strzeleckiego o Puchar [...] i Prezesa [...] organizowanego przez [...] z Kraju i Zagranicy; Zawodów o puchar Komendanta [...]; [...] Ogólnopolskich Zawodów o Puchar Prezydenta S.; zawodów organizowanych przez Związek Strzelectwa Praktycznego; LOK; zawodów Strzeleckich Grupy Powszechnej o Puchar Prezydenta RP. L. R. przesłuchany w dniu [...] listopada 2007 r. w charakterze strony, potwierdził, iż będąc związanym ze Związkiem Strzelectwa Sportowego bierze udział w licznych zawodach organizowanych przez ten, jak i inne podmioty, zwłaszcza skupione w I. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Komendant Wojewódzki w S. odmówił zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. uzasadniając swoje stanowisko brakiem wybitnych osiągnięć sportowych przez wnioskodawcę, wskazując na rygorystyczne przepisy dotyczące udzielania zezwoleń na posiadanie broni palnej. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie skarżący, zarzucając jej naruszenie art. 7 i 107 par. 3 k.p.k. i stwierdzając, że jest oparta na dowolności działania organu. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Komendant Główny Policji uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podkreślił, iż sprawa powinna być zbadana w kontekście przesłanek z art. 155 k.p.a., w myśl którego decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie zmieniona przez organ administracyjny, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Uchybienie organu I instancji polega na zbadaniu przesłanek udzielenia pozwolenia na broń (art. 10 ustawy o broni i amunicji - Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm., dalej: ubia) w sytuacji, gdy strona takie pozwolenie posiada i ubiega się o jego zmianę w zakresie liczby jednostek posiadanej broni, zamiast przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. KGP wskazał nadto, iż strona nie przedstawiła właściwej dokumentacji potwierdzającej jej kwalifikacje sportowe. Zgodnie bowiem z przepisem art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej patenty strzeleckie wydawane na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz.U. Nr 141 poz. 1586) – a taki patent strona posiadała – zachowały ważność do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r. Z kolei licencje uprawniające do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym zachowały ważność nie dłużej, niż do 31 grudnia 2006 r. (art. 69 i 78 ustawy o sporcie kwalifikowanym - Dz. U. Nr 155, poz, 1292 ze zm). Organ zakwestionował ustalenia organu I instancji oparte o dokumenty przedstawione przez stronę stwierdzając, iż nie mają one mocy dowodowej, gdyż są kserokopiami, zaś dwa z nich nie są sporządzone w języku polskim i nie zostały przetłumaczone. Nadto wskazał, iż postępowanie w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a wymaga prawidłowego określenia przez stronę cech identyfikujących zmienianą decyzję, podkreślając, iż wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2007 r. i decyzja I instancji wskazują na odmienne daty i numery decyzji, która miałaby podlegać zmianie. Organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2008 r. zwrócił się do pełnomocnika strony o załączenie stosownej dokumentacji – aktualnych dowodów posiadanych kwalifikacji sportowych, w tym uprawniających do udziału we współzawodnictwie, oraz oryginałów dokumentów złożonych wraz z wnioskiem. Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż składane kserokopie jak i oświadczenia strony korzystają z domniemania prawdziwości na mocy art. 75 par. 2 k.p.a. Ponadto stwierdził, że na skutek zmiany przepisów posiadany przez stronę patent strzelecki utracił moc, jednak uprawnienie istnieje nadal. Nowy dokument zostanie przedstawiony w postępowaniu niezwłocznie po jego wystawieniu przez Zarząd PZSS. Podkreślił że licencja zawodnika określona w art. 3 ust. 5 ustawy o sporcie kwalifikowanym odnosi się jedynie do współzawodnictwa sportowego w ramach PZSS, natomiast w organizacjach takich, jak: M., L. oraz [...] organizacjach licencje te nie mają żadnego znaczenia. Pismem z dnia [...] maja 2008 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu otrzymania właściwego dokumentu patentu strzeleckiego. Wyjaśnił, iż dotychczas go nie otrzymał "z przyczyn leżących po stronie PZSS". KWP w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. postanowiło zawiesić postępowanie administracyjne. Następnie skarżący złożył kserokopię orzeczenia PZSS z dnia [...] czerwca 2008 r. o nadaniu Patentu Strzeleckiego, wnosząc o podjęcie zawieszonego postępowania. KWP w S. postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. podjął zawieszone postępowanie. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Komendant Wojewódzki w [...] odmówił zmiany decyzji KWP w S. z dnia [...] lutego 2004 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni. Organ powołał się na pogląd, zgodnie z którym ocenie należy poddać m.in. stopień zaangażowania strony w sport strzelecki. Wskazał na brak w załączonej dokumentacji wyników z zawodów, w których użyto broni wnioskowanej w niniejszym postępowaniu, co uniemożliwia ocenę faktycznej potrzeby jej posiadania. Podkreślił, iż brak po stronie skarżącego ważnej licencji strzeleckiej uniemożliwia jego udział we współzawodnictwie sportowym. Stwierdził, iż w interesie społecznym leży odmowa wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych z uwagi na reglamentacyjny charakter przedmiotowego uprawnienia. Pełnomocnik skarżącego wniósł od powyższej decyzji odwołanie w dniu [...] października 2008 r. podnosząc, iż reglamentacyjny charakter dostępu do broni , o którym mowa w decyzji, nie odnosi się do broni sportowej, a w szczególności nie ma odniesienia do skarżącego, który już aktualnie posiada pozwolenie na 10 jednostek broni tego rodzaju. Podniósł, iż jedynym dokumentem niezbędnym do uprawniana sportu strzeleckiego jest patent strzelecki. Licencja jest natomiast "dokumentem wewnętrznym PZSS" i bez tego dokumentu uprawianie strzelectwa jest możliwe – poza ramami wymienionej w nim organizacji. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. Stwierdził w uzasadnieniu, iż "nie ulega żadnej wątpliwości, że L. R. uprawia sport strzelecki, zdobywa kolejne uprawnienia, jak np. sędziego czy instruktora, a zatem wykazuje zaangażowanie w tę dyscyplinę sportu i jej organizację.". Nie podzielił nadto poglądu organu I instancji, według którego skarżący nie bierze udziału w konkurencjach z użyciem broni, o którą się ubiega. Wskazał także na nieprawidłowość polegającą na użyciu sformułowań, z których wynika, że sprawa została rozpoznana w oparciu o przepis art. 10 ubia, zamiast o normę proceduralną zawarta w art. 155 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, właściwą podstawą faktyczną odmowy zmiany decyzji jest okoliczność, iż skarżący nie posiada uprawnień do udziału we współzawodnictwie sportowym, gdyż na mocy art. 78 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym stracił ważność art. 24 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej, na podstawie którego wydano skarżącemu licencję. Oznacza to, iż z dniem [...] grudnia 2006 r. licencja utraciła ważność, a skarżący może uprawiać sport strzelecki rekreacyjnie – w ramach klubu. Fakt udziału w zawodach w ramach PZSS mimo braku licencji świadczy o braku poszanowania przepisów prawa. W interesie społecznym nie leży to, by w rękach osób fizycznych znajdowało się więcej broni, niż to wynika z autentycznej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie na broń wydano. Pełnomocnik L. R. w skardze od powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił naruszenie art. 7,77 par. 1 i 80 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż skarżący nie był w stanie złożyć jednego z dokumentów wymaganych przez organ, tj. licencji strzeleckiej, gdyż PZSS nie wydaje dotychczas nowych dokumentów, tymczasowo honorując stare, których ważność z mocy prawa wygasła. Podkreślił, iż licencja jest dokumentem wewnętrznym PZSS i poza Związkiem nie jest do niczego potrzebna. Wskazał, iż sformułowanie zawarte w uzasadnieniu II instancji, iż brak licencji pozbawia skarżącego możliwości uprawiania sportu w sposób "profesjonalny", jest całkowicie chybione i stanowi o braku rozeznania organów Policji w realiach uprawiania sportów strzeleckich w Polsce. Odwołał się do ustawy o sporcie kwalifikowanym ( ustawa z dnia 29 lipca 2005 r.), który w art. 3 wprowadza m.in. definicję sportu kwalifikowanego oraz zawodnika. Mianowicie, w rozumieniu ustawy - sport kwalifikowany jest formą aktywności człowieka związaną z uczestnictwem we współzawodnictwie sportowym, organizowanym lub prowadzonym w określonej dyscyplinie sportu przez polski związek sportowy lub podmioty działające z jego upoważnienia, zaś zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu i posiadająca licencję zawodnika uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym. Podał jednocześnie, iż jedynym związkiem mającym charakter polskiego związku sportowego w dziedzinie strzelectwa jest PZSS. W Polsce jednak działa wiele innych stowarzyszeń sportowych działających na podstawie ustawy o kulturze fizycznej (ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r.). Ustawa ta nie nakłada na zawodników obowiązku posiadania licencji, gdyż jak stanowi art. 3 ust 3 ww. ustawy: sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych, indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych, zaś zgodnie z ust. 6 tego artykułu - zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu. Współzawodnictwo sportowe w rozumieniu tej ustawy (ust.6) - jest indywidualną lub zbiorową rywalizacją osób zmierzających, zwłaszcza w trakcie zawodów sportowych, do pokonania czasu, przestrzeni, przeszkód lub przeciwnika. Art. 22 ust. 1 tej ustawy wprowadza nawet możliwość uzyskania stypendium sportowego przez zawodników nie posiadających licencji. Pełnomocnik podkreślił, iż uzależnianie wydania pozwolenia na nowe jednostki broni od posiadania licencji jest pozbawione podstaw prawnych. Organy policji w jego ocenie nie uzasadniły, na czym polega związek braku licencji ze sprzecznością zmiany decyzji z interesem społecznym. Nie wyjaśniły także, czy okolicznością faktyczną uzasadniająca zmianę decyzji nie może być uprawianie przez skarżącego sportów strzeleckich poza PZSS, w innych organizacjach, których jest członkiem. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie wyraził pogląd, iż "odmowa zmiany decyzji przyznającej pozwolenie na broń nie naruszy interesu skarżącego, gdyż może on kontynuować swoje zainteresowania, w tym także brać udział we współzawodnictwie sportowym na dotychczasowych zasadach, w szczególności, że podstawą odmowy zmiany decyzji był fakt, że skarżący nie posiadał, w dacie odmowy zmiany decyzji, uprawnień do udziału we współzawodnictwie sportowym". Powołał się przy tym na fakt utraty ważności licencji z mocy przepisów prawa z dniem [...] grudnia 2006 r. Podkreślił, iż zmiana decyzji jest niedopuszczalna, gdyż jej wynikiem byłaby sytuacja naruszenia obowiązującego prawa – dopuszczenia skarżącego do udziału we współzawodnictwie, mimo braku uprawnienia w postaci licencji. Nadto wskazał na możliwość korzystania z broni klubu strzeleckiego, który powinien zapewnić taką możliwość swoim członkom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli orzeczenia administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem. W szczególności podlega ocenie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a). Skarga jest zasadna, gdyż przy rozpoznawaniu sprawy organy administracyjne dopuściły się naruszenia procedury, mającej istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci przekroczenia dopuszczalnej swobody uznaniowej. Na wstępie należy wyraźnie podkreślić, iż wniosek skarżącego L. R. z dnia 5 listopada 2007 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. dotyczył zmiany decyzji ostatecznej przyznającej pozwolenie na broń poprzez zwiększenie liczby posiadanej broni w trybie art. 155 k.p.a. W świetle przepisu art. 155 k.p.a., dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek : istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji oraz brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a. uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji. Decyzje wydawane na podstawie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są w żaden sposób zdefiniowane. Wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być więc ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zawarta w art. 155 k.p.a. przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Oznacza to, że organ uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego, przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony (vide: wyrok NSA z dnia 9 maja 2005 r. OSK 1746/04, LEX nr 172172). Każdą sprawę administracyjną, także prowadzoną w trybie określonym w art. 155 k.p.a. należy rozpatrywać pod kątem przepisów prawa materialnego regulujących daną materię. W niniejszej sprawie jest to w szczególności art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), z którego treści wynika, iż organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Sąd podziela poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie sygn. akt: II OSK 1082/06 (LEX nr 368209) w przedmiocie przesłanek udzielenia pozwolenia na broń palną sportową. Przede wszystkim, jak stwierdził NSA w uzasadnieniu powyższego wyroku, "okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), przyznanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego, a nie uprawianie takiego sportu przy jednoczesnym uzyskiwaniu wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych". Ponadto NSA zwrócił uwagę na bezzasadność wprowadzania dodatkowych, pozaustawowych kryteriów warunkujących udzielanie przedmiotowych pozwoleń. Stwierdził jednoznacznie, iż "Trafne jest (...) stwierdzenie, iż prawo do legalnego posiadania broni jest ściśle reglamentowane i tylko wykazanie istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnych okoliczności, odróżniających go od ogółu obywateli, uzasadnia jego przyznanie. Taką szczególną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest jednak fakt uprawiania przez K. C., w sposób zorganizowany, w ramach Związku Strzelectwa Sportowego i "C." i po uzyskaniu koniecznego patentu strzeleckiego, sportu". W niniejszej sprawie jedynym powodem, dla którego organy policji odmówiły skarżącemu wnioskowanej zmiany decyzji, był brak po jego stronie ważnej licencji strzeleckiej, o której mowa w art. 29 ustawy z dnia 29 lica 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. z 17 sierpnia 2005 r. Nr 155, poz. 1298). Bezspornym w sprawie jest fakt, iż skarżący taką licencję posiadał, lecz następnie – z mocy art. 78 ustawy o sporcie kwalifikowanym, wygasła ona z dniem 31 grudnia 2006 r. Organy policji czynią skarżącemu zarzut z faktu, iż mimo utraty uprawnień wynikających z licencji uprawia on czynnie sporty strzeleckie, biorąc udział we współzawodnictwie. Nie ustosunkowują się jednak do jego argumentacji, z której wynika przede wszystkim to, że ubiega się on o wydanie nowego dokumentu licencji, jednak nie otrzymuje go z przyczyn leżących po stronie organu zobowiązanego do jego wydania, czyli PZSS. Nadto organy nie ustosunkowują się do poglądów prawnych wyrażanych przez skarżącego, jak również jego pełnomocnika, zgodnie z którymi uprawianie sportu, w tym również udział we współzawodnictwie sportowym, jest dopuszczalny na mocy odrębnych przepisów – ustawy o kulturze fizycznej i sporcie. Nie jest przy tym wymagane posiadanie licencji, na co m.in. wskazuje przepis art. 22 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej. Skarżący wielokrotnie podkreślał, iż udział w zawodach organizowanych przez PZSS nie jest jedyną formą uprawiania przez niego sportu strzeleckiego. Wskazał, iż bierze udział we współzawodnictwie sportowym poza wspomnianym związkiem, korzystając z możliwości dopuszczonej właśnie na mocy przepisów ustawy o kulturze fizycznej. Należy w tym miejscy podkreślić, iż Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał za udowodnione w niniejszym postępowaniu, że L. R. "uprawia sport strzelecki, zdobywa kolejne uprawnienia, jak np. sędziego czy instruktora, a zatem wykazuje zaangażowanie w tę dyscyplinę sportu i jej organizację." Brak ustosunkowania się organów do argumentacji skarżącego oraz jego pełnomocnika w wyżej opisanym zakresie stanowi naruszenie procedury administracyjnej w postaci uchybienia art. 107 par. 3 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Skoncentrowanie się organów administracyjnych na przeszkodach uwzględnienia wniosku strony z pominięciem oceny przesłanki jego słusznego interesu, stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. Świadczy nadto na przekroczeniu swobody uznaniowej przyznanej na mocy art. 155 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy Policji w celu konwalidacji wskazanego uchybienia obowiązane będą ustosunkować się do twierdzeń skarżącego oraz jego pełnomocnika, w szczególności poprzez dokonanie analizy prawnej zawartości ustawy o kulturze fizycznej w kontekście uprawnień skarżącego do udziału we współzawodnictwie w zakresie sportów strzeleckich poza PZSS, nadto – charakteru uprawnień wynikających z licencji, przyczyn braku tego dokumentu po stronie skarżącego, a ponadto – przeprowadzenia rozumowania odnośnie związku braku licencji z uznaniem, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zmianę decyzji administracyjnej. Należy przy tym mieć na względzie fakt, iż skarżący posiada ważny patent strzelecki oraz, iż KGP stwierdził jednoznacznie, iż czynne uprawianie sportów strzeleckich, również w odniesieniu do wnioskowanych rodzajów broni, zostało udowodnione. Jak zostało powyżej wskazane decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. ma charakter uznaniowy. Jednak przy jej wydawaniu ma istotne znaczenie prawidłowość zgromadzenia i ocena materiału dowodowego oraz przeprowadzonego w sposób jasny i logiczny rozumowania prowadzącego do końcowego rozstrzygnięcia. Uchybienia stwierdzone przez Sąd w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie powodują konieczność wyeliminowania decyzji obydwu instancji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji