VI SA/Wa 1410/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. SIA z siedzibą w R. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek W dniu 10 czerwca 2009 r. "F. " Spółce z o.o. z siedzibą w R. w Łotwie doręczono decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] wraz z pouczeniem o terminie i trybie jej zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W dniu 10 lipca 2009 r. w Urzędzie Pocztowym w R. Spółka nadała na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na wyżej opisaną decyzję. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Poczty Polskiej – Centrum Poczty, Urząd Pocztowy nr [...] w W. z dnia 6 października 2009 r. wynika, że przesyłka zawierająca skargę Spółki, wpłynęła do polskiej placówki pocztowej w dniu 13 lipca 2009 r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1410/09 odrzucił skargę Spółki. Podniósł, że została ona wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, albowiem decyzję doręczono Spółce w dniu 10 czerwca 2009 r., a w dniu 13 lipca 2009 r. skarga znalazła się w polskim urzędzie pocztowym. Postanowienie to zostało doręczone Spółce w dniu 2 grudnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia przez pełnomocnika ustanowionego do doręczeń R. B., k. – 31 akt sądowych). W piśmie z dnia 14 grudnia 2009 r. nazwanym "skarga kasacyjna" Spółka podała, że "wnosi o wznowienie terminu proceduralnego na złożenie odwołania i przekazania swojego odwołania z 10 lipca 2009 r., do merytorycznego rozpatrzenia przez Sąd" (pismo, k. – 32 – 33 akt sądowych). Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi skarżąca wskazała, że nie może odpowiadać za przekazywanie korespondencji zawierającej skargę między pocztą łotewską, a pocztą polską. Pismo to zostało nadane w łotewskim urzędzie pocztowym w R. w dniu 21 grudnia 2009r. (pieczątka na kopercie, k. – 34 akt sądowych), a wpłynęło do polskiego urzędu pocztowego w dniu 27 grudnia 2009 r. (tamże). Pismo takiej samej treści, z tym że opatrzone datą 21 grudnia 2009 r. zostało złożone przez skarżącą Spółkę w Wydziale Konsularnym Ambasady RP w R. (pismo skarżącej, k. – 37 – 40, pismo Ambasady RP z dnia 22 grudnia 2009 r., k. - 41 akt sądowych). Zatem należało przyjąć, że pismo to zostało wniesione najpóźniej w dniu 22 grudnia 2009 r. w rozumieniu art. 83 § 3 p.p.s.a. Oba pisma – "skargi kasacyjne" podpisał Ģ. B. - członek zarządu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1410/09 odrzucił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna, została sporządzona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a., osobiście przez stronę skarżącą. Stanowiło to, zdaniem Sądu, nieusuwalny brak skargi kasacyjnej co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 178 p.p.s.a. Wskutek zażalenia Spółki Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II GZ 99/10 uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 stycznia 2010 r. na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd ten stwierdził, że Sąd I instancji przedwcześnie przyjął pismo skarżącej – "skarga kasacyjna" właśnie za ten środek i ocenił je pod kątem spełnienia warunków formalnych stawianych temu środkowi zaskarżenia. Nie dokonał zaś analizy treści tego pisma. Wszak o charakterze pisma strony decyduje jego treść, a nie nadana mu nazwa. Zdaniem NSA treść tego pisma prowadzić powinna do wniosku, że w istocie intencją skarżącej było wykazanie, że nie ponosiła ona winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podane w nim okoliczności mogłyby raczej stanowić treść uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., a nie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że prawidłowa kwalifikacja pisma skarżącej – "skargi kasacyjnej" jest o tyle istotna, że wniosek o przywrócenie terminu nie jest objęty przymusem adwokacko-radcowskim, określonym w art. 175 § 1 p.p.s.a., i skarżąca mogła wniosek taki sporządzić osobiście. Przyjęcie przez Sąd I instancji, że pismo to w istocie stanowiło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, czyniłoby zbędnym badanie spełnienia warunków jakie p.p.s.a. stawia skardze kasacyjnej. W konsekwencji, zdaniem NSA, postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało wydane bez rozważenia istoty stanowiska procesowego skarżącej. Nadto tenże Sąd podkreślił, że skarżąca powinna zostać pouczona przez sąd I instancji o skutkach czynności procesowych i skutkach ich zaniedbań, a także o możliwych zachowaniach w danej sytuacji procesowej, zgodnie z art. 6 p.p.s.a. W wykonaniu zaleceń NSA, tutejszy Sąd poinformował zawodowego pełnomocnika Spółki na adres pełnomocnika do doręczeń o warunkach, trybie i terminie składania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jak i wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Spółka w dniu 9 września 2010 r. złożyła w Wydziale Konsularnym Ambasady RP wniosek o przywrócenie terminu do przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1410/09 odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w myśl art. 88 p.p.s.a. Przyjął, że skarżąca działająca przez zawodowego pełnomocnika uchybiła siedmiodniowemu terminowi do złożenia takiego wniosku, liczonemu od daty ustania przyczyny jego uchybienia. Przyczyna ustała w dniu 12 stycznia 2010 r., gdy pełnomocnik Spółki odebrał postanowienie WSA o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a wniosek o przywrócenie terminu do przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego został złożony w dniu 9 września 2010 r. Powyższe postanowienie WSA jest prawomocne. Wobec tego pozostał do rozstrzygnięcia wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Organ, po przesłaniu wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi, wniósł o jego odrzucenie. Stwierdził, że wniosek ten został wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego przez art. 87 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Jak podkreślił NSA za wniosek ten należało uznać pismo Spółki z dnia 14 grudnia 2009 r., nazwane – "skarga kasacyjna". W aktach sądowych znajdują się dwa pisma o identycznej treści, tak zatytułowane, z tym, że jedno opatrzone datą – 14 grudnia 2009 r. (k. – 32 - 33 akt sądowych), a drugie datą – 21 grudnia 2009 r. (k. – 37 – 40 akt sądowych). Pismo opatrzone wcześniejszą datą zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w R. w dniu 21 grudnia 2009 r., a w polskim urzędzie pocztowym znalazło się w dniu 27 grudnia 2009 r. (koperta, k. – 34 akt sądowych). Z kolei pismo opatrzone datą 21 grudnia 2009 r. zostało złożone w Wydziale Konsularnym Ambasady RP w R.. Wpłynęło ono do polskiego urzędu konsularnego albo w dniu 21 grudnia 2009 r. (jak wskazuje data pisma skarżącej), albo w dniu 22 grudnia 2009 r., jak wynika z pisma tego Wydziału, przekazującego wniosek skarżącej do WSA w Warszawie (pismo Ambasady RP, k. – 36 akt sądowych). Należy zauważyć, że według art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jednocześnie skarżąca nie zakwestionowała ustaleń sądu, że w dniu 2 grudnia 2009 r. odebrała poprzez pełnomocnika do doręczeń postanowienie WSA z dnia 19 października 2009 r. o odrzuceniu skargi (zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia, k. – 31 akt sądowych), a w dniu 1 grudnia 2009 r. został ustanowiony zawodowy pełnomocnik Spółki w tej sprawie z uprawnieniami takimi jak adwokat czy radca prawny. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Pismo to wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, na mocy art. 88 p.p.s.a. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy skarżąca najpóźniej do dnia 8 grudnia 2009 r. mogła wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Skoro w dniu 1 grudnia 2009 r. skarżąca ustanowiła zawodowego pełnomocnika, to z tą datą powinien on podjąć czynności zmierzające do zabezpieczenia spraw mocodawcy. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi został zaś najwcześniej złożony w dniu 21 grudnia 2009 r. czyli już po upływie siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny. Zatem została dokonana ta czynność z naruszeniem art. 87 § 1 p.p.s.a. Okoliczność, że oba wnioski o przywrócenie terminu do złożenia skargi podpisał członek zarządu Spółki nie ma wpływu na ocenę skutków tego pisma, skoro został już wcześniej w tej sprawie ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi należało uznać za spóźniony i na mocy art. 88 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.