VI SA/Wa 1411/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi "S. Sp. z o.o." Sp. k. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej kpa), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. – dalej prd) oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z dnia [...] października 2014 r., nr [...] nakładającą na S. Sp. k. z siedzibą w G. (dalej strona, skarżąca) karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Decyzję wydano w następujących ustaleniach: W dniu [...] sierpnia 2014 r. w miejscowości S., na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej, [...], kierowany przez J. Z., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem papieru w ośmiu rolkach (ładunek podzielny) w imieniu skarżącej. Podczas kontroli drogowej kierowcy okazano legalizację znajdującej się w punkcie wagowym wagi stacjonarnej oraz legalizację punktu wagowego, dokonano pomiarów pomiędzy osiami auta, które wynoszą: 1. Pomiędzy l a 2 osią: 3,82.m 2. Pomiędzy 2 a 3 osią: 5,74 m 3. Pomiędzy 3a 4 osią 1,31 m 4. Pomiędzy 4 a 5 osią 1,31 m. Kontrola ww. pojazdu wykazała przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej. Stwierdzono, iż rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosi 10, 86 t (po odjęciu 2% błędów i zaokrągleniu w górę do 0,1 t). tj. o 0,86 t więcej, niż wynosi nacisk pojedynczej osi napędowej na drodze, po której pojazd się poruszał. Rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosi 39,14 t (wynik po odjęciu 2 % błędów i zaokrągleniu wyniku do 0,1 t w górę). W trakcie kontroli kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli żadnego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W związku z powyższym w trakcie kontroli stwierdzono przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. IV wymaganego prd. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. W związku z powyższym, organ pismem z dnia [...] sierpnia 2014 roku zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania. Ponadto wezwano stronę w terminie siedmiu dni o wskazanie faktów oraz dowodów na ich poparcie, które wskazują, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem lub że nie miał wpływu na powstanie naruszenia Strona wyżej wymienione pisma odebrała w dniu [...] sierpnia 2014 roku, jednak do dnia wydania niniejszej decyzji administracyjnej nie skorzystała z przysługujących praw - nie złożyła żadnych wyjaśnień odnośnie stwierdzonego naruszenia. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2014 r., działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 – 3 prd i art. 104 § 1 kpa oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2014r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za brak zezwolenia kategorii IV. W odwołaniu strona skarżąca nie godziła się z kwalifikacją dokonaną przez organ I instancji, gdyż – jak podniosła - zezwolenie kategorii IV jest wydawane na dany okres, umożliwia przejazd wielokrotny pojazdu nienormatywnego, podczas gdy w niniejszej sprawie stwierdzone naruszenie dotyczyło jedynie jednorazowego przejazdu, a tym samym zasadnym było stwierdzenie braku zezwolenia kategorii VII. Ponadto zezwolenie kategorii IV dotyczy wyłącznie dróg krajowych, podczas gdy przejazd kontrolowanego pojazdu odbywał się zarówno drogami krajowymi jak i innymi drogami publicznymi. Mając powyższe na uwadze spółka wniosła o zmianę kwalifikacji naruszenia i ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję WITD z dnia [...] października 2014 r. W uzasadnieniu spornej decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania, zasady określania kategorii zezwoleń i zastosowane przepisy w sprawie. Wskazał, iż w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnych norm: - nacisk pojedynczej osi napędowej 10,71 (po odjęciu 4%), tj. przekroczenie o 0,71 t; - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. GITD podkreślił, iż podczas kontroli ustalono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 11,16 t. Od uzyskanego wyniku pomiaru odjęto jeszcze 2% zaokrąglone do 0,1 t w górę na podstawie zarządzenia nr 50/2011 GITD z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Zarządzenia wewnętrzne nie stanowią powszechnie obowiązującego źródła prawa, lecz są wydawane w stosunku do kontrolujących inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, celem usprawnienia przebiegu czynności kontrolnych. Obowiązek odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 w górę nie wynikał z żadnego przepisu, został wprowadzony wewnętrznym zarządzeniem na korzyść stron postępowania. Jednakże w niniejszej sprawie zastosowano do pomiaru stacjonarną wagę do pomiarów dynamicznych P. (N.) o znaku fabrycznym DAW - 50 i klasie dokładności 2. Zgodnie z załącznikiem nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, odchylenie dopuszczalne w % skorygowanego obciążenia osi dla wag o dokładności D (2 klasy) podczas użytkowania, a więc takich co użyte podczas kontroli wynosi 4 %, a dopuszczalnej sumarycznej masy pojazdu 2%. W związku z powyższym od uzyskanego wyniku nacisku osi należało odjąć 4 %, a nie jak to uczynił organ I instancji 2 % zaokrąglone do 0,1 t w górę. Jednakże pozostaje to bez wpływu na wymiar kary pieniężnej, gdyż przekroczono dopuszczalną wartość nacisku o więcej niż 20 %. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż droga krajowa nr [...] na odcinkach DROGA [...] /DROGA [...]/ została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] września 2013 r. Pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu wytwórcy P. (N.), znaku fabrycznym DAW 50 i nr fabrycznym [...]. Waga w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar nr [...] w P. z datą ważności do [...] listopada 2014 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie następującego materiału dowodowego: protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu członowego, prawa jazdy kontrolowanego kierowcy, świadectwa legalizacji wagi, protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, protokołu przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy, dokumentu CMR [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli. W ocenie organu odwoławczego ustalenia kontroli były dokonane prawidłowo i nie budzą wątpliwości przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę. Procedura ważenia przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym. Organ I instancji błędnie ustalił nacisk pojedynczej osi napędowej na 10.86 t, podczas gdy nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu powinien wynosić 10,71 t. Powyższe nie stanowiło jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Następnie GITD stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie WITD wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Organ II instancji zważył, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, zaś kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. GITD podniósł także, iż ponownie rozpoznając sprawę nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Ponieważ w rozpatrywanym przypadku nie przewożono ładunku sypkiego ani drewna (ładunki umożliwiające zastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd) a papier w 8 rolkach, organ odwoławczy nie znalazł również przesłanek do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd. Organ odwoławczy podkreślił także, iż podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był przedsięwziąć kroki celem zachowania normatywności pojazdu na całej trasie przejazdu. Sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalenie trasy przejazdu (jest kwestią indywidualną. Ustawodawca nie narzuca w tym względzie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. To przecież podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przejazdu i musi on uwzględnić w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego przejazd jak i innych uczestników ruchu. Obowiązujące przepisy prawne obciążają podmiot wykonujący przejazd obowiązkiem podjęcia odpowiednich starań celem zachowania normatywności pojazdu, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów, bądź jeżeli przepis nie stoi na przeszkodzie ma on obowiązek wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Brak takiego modelu postępowania jednoznacznie świadczy o braku należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i wpływie na powstanie naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, działająca przez pełnomocnika profesjonalnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. obrazę przepisu art. 64d prd, poprzez błędne uznanie, że ze stanu faktycznego sprawy wynikała konieczność uzyskania przez przewoźnika zezwolenia, o którym jest mowa w art. 64 c cyt. ustawy, w sytuacji, gdy prawidłowo przeprowadzona subsumpcja prowadzi do przyjęcia odmiennego stanowiska, to jest uznania, że wymagane było uzyskanie zezwolenia o którym mowa w art. 64d prd. 2. obrazę przepisu art. 140 aa ust. 4 pkt 1a prd poprzez jego niezastosowanie do ujawnionego przez organ I instancji stanu faktycznego, w sytuacji gdy prawidłowo dokonana subsumpcja stanu faktycznego prowadzi do przyjęcia, że przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i tym samym organ II instancji powinien zastosować dobrodziejstwo płynące z dyspozycji art. 140 aa ust. 4 pkt. 1a prd i umorzyć wszczęte wcześniej postępowanie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż nie kwestionuje sposobu przeprowadzenia kontroli jak i uzyskanych w jej wyniku pomiarów z dokonanego ważenia. Uzasadniając pierwszy zarzut strona skarżąca podniosła, iż w jej ocenie, zezwolenie kategorii IV, którego organ domagał się od przewoźnika nie jest właściwe ponieważ jest zezwoleniem okresowym, umożliwiającym przewoźnikowi przejazd pojazdów nienormatywnych wielokrotnie we wskazanym w nim okresie. Natomiast stwierdzone przez organ przekroczenie nacisku osi napędowej dotyczyło wyłącznie jednorazowego przejazdu pojazdu nienormatywnego, a zatem nie wymagało ze strony przewoźnika wykupienia zezwolenia okresowego. W ocenie skarżącej właściwym dla jednorazowego przejazdu nienormatywnego po drogach publicznych byłoby zezwolenie kategorii VII. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 140aa ust. 4 pkt 1a, strona skarżąca podniosła, że kierowca przyjął do przewozu osiem rolek papieru. Wskazała, iż samej charakterystyki ładunku wynika domniemanie o jego prawidłowym załadunku i rozmieszczeniu w naczepie. W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący nie zgodził się z wezwaniem go przez WITD do wskazania dowodów, które miały potwierdzić, że w sprawie zachodzą okoliczności przewidziane dyspozycją art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Podniósł, iż tego typu wezwanie jest sprzeczne z ogólnie przyjętymi i respektowanymi zasadami obowiązującymi w trakcie postępowań o charakterze administracyjnym. Strona skarżąca podniosła, iż dopełniła wszelkich niezbędnych procedur związanych z załadunkiem, sprawdziła dokumenty przewozowe, wagę ładowanego papieru oraz rozmieszczenia ładunku. Dodała, iż powyższe twierdzenie nie wymaga jakiegokolwiek dowodu. Jest to domniemanie, które – zdaniem strony skarżącej – może zostać obalone tylko i wyłącznie w drodze dowodu przeciwnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne – art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. W ocenie Sądu istota skargi oraz podniesione w niej zarzuty sprowadzają się do stwierdzenia, że skarżąca nie miała wpływu na stwierdzone naruszenie. Ponadto, zdaniem spółki, organ błędnie sklasyfikował stwierdzone naruszenie. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii (...). Jest poza sporem, że skarżąca nie posiadała na wykonywanie przejazdu żadnego zezwolenia. Przewożony ładunek (8 rolek papieru) był ładunkiem podzielnym, nie spełniającym kryterium z art. 2 pkt 35b prd, nie był też ładunkiem, którego bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie można było podzielić na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Zgodnie zatem z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, po drodze krajowej nr [...] pojazdu wobec którego stwierdzono jego nie normatywność, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 prd, została nałożona kara pieniężna za brak zezwolenia kategorii IV. Stosownie do treści art. 64a ust. 1 prd zezwolenie na przewóz tego ładunku nie mogło być wydane wg kategorii I, gdyż pojazd nie poruszał się po drodze gminnej, powiatowej lub wojewódzkiej, lecz po drodze krajowej. Nie mogło również zostać wydane zezwolenie kategorii II, gdyż zgodnie z art. 64b ust. 1 prd kontrolowany pojazd nie był ciągnikiem rolniczym, pojazdem samobieżnym ani zestawem tych pojazdów lub zestawem ciągnika rolniczego z przyczepą specjalną. Ustawa – Prawo o ruchu drogowym wprowadziła kategorie zezwoleń m. in. na potrzeby orzekania kar pieniężnych za brak właściwego zezwolenia, bez względu na to, czy zezwolenie takie na przejazd pojazdu nienormatywnego mogło być udzielone. Innymi słowy kary pieniężne zostały niejako połączone z brakiem właściwego zezwolenia, przy jednoczesnym wskazaniu, że zezwolenie można wydać jedynie na przewóz ładunku niepodzielnego (art. 64d ust. 2 pkt 1 prd). Kary pieniężne zostały zatem określone według kategorii zezwoleń, które stosownie do treści art. 64 ust. 3 prd uwzględniają wymiary, masę i naciski osi pojazdu nienormatywnego oraz drogę, po której kontrolowany pojazd się porusza. Kategorie zezwoleń zostały określone w załączniku nr 1 do ustawy. Zgodnie z art. 64c ust. 5 prd zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi dla zezwolenia kategorii III. Kontrolowany pojazd poruszał się po drodze krajowej o dozwolonych naciskach osi na drogę do 10 t, a więc po drodze wymienionej dla zezwolenia kategorii IV, jednakże swoimi naciskami pojedynczej osi napędowej przekraczał dozwolone parametry o 0,86 t. Zatem, w myśl wymienionego przepisu oraz w związku z lp. 3 załącznika nr 1 do ustawy, stwierdzone naciski tej osi były większe od dopuszczalnych, w związku z tym organ prawidłowo zakwalifikował kontrolowany przejazd do braku zezwolenia kategorii IV (lp. 4 z załącznika nr 1 do prd), nie zaliczając go do kategorii V ze względu na rodzaj drogi, ani do kategorii VI i VII ze względu na dopuszczalność nacisków osi na drogę do 10 t, a nie na drogę do 11,5 t. Odnosząc się szczegółowo do postawionych zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął za własne twierdzenie organu odwoławczego, iż z art. 64 ust. 2 prd wynika generalna zasada zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek podzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub II. Stosownie natomiast do treści art. 140ab ust. 2 prd, w przypadku naruszeń zakazu wynikającego z art. 64 ust. 2 prd, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zasadnie zatem organ administracji stosując przepis art. 140ab ust. 2 prd ustalił i nałożył karę pieniężną jak za przejazd pojazdem bez zezwolenia kategorii IV. Skład Sądu orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podzielił również ocenę GITD odnoszącą się do drugiego z zarzutów – tj. zarzut naruszenia art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Stosownie bowiem do treści art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd, postępowanie umarza się, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, z konstrukcji ww. przepisu wynika, że to skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie swoich twierdzeń podniesionych w toku postępowania administracyjnego. A więc brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 604/13). W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie przedstawiła natomiast dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Stwierdzenie jedynie, że załadowany pojazd nie przekroczył dopuszczalnej masy całkowitej oraz że przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem w dniu [...] sierpnia 2014 r., w szczególności w sposób rzetelny "dopilnował" załadunku i w konsekwencji przyjął do przewozu ładunek, który nie powinien spowodować przekroczenia obowiązujących w tym zakresie norm, nie może stanowić podstawy do zastosowania ww. przepisu. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie składu Sądu orzekającego, ustalenia organu administracji były niewątpliwe, a także nie były przedmiotem zarzutów skarżącej, tak co do prawidłowości przeprowadzenia kontroli, legalności urządzeń pomiarowych i stanowiska do ważenia pojazdu oraz co do wyników samej kontroli. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wydanego orzeczenia.