VI SA/Wa 1412/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "organ", "UP" lub "Urząd Patentowy RP") decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] stycznia 2020 r. sprawy z wniosku I. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] przeciwko P. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "P.[...]" o numerze [...], na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust 2 pkt 1 i art. 129 ust. 2 pkt 2, w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej [t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.] oraz art. 100 k.p.c., w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. - orzekł o unieważnieniu prawa ochronnego na ww. znak towarowy w zakresie towarów z klasy 9 takich jak: urządzenia i instrumenty elektryczne oraz elektroniczne do komunikacji oraz telekomunikacji; urządzenia i instrumenty do przesyłania, zachowywania i odbierania danych i informacji; serwery i urządzenia informatyczne, oprogramowanie komputerowe w tym oprogramowanie komputerowe wspomagające prowadzenie działalności finansowej, bankowej, informatycznej, telekomunikacyjnej, projektowej i ubezpieczeniowej; urządzenia elektroniczne wspomagające przesyłanie danych; usług z klasy 38 takich jak: usługi w zakresie elektronicznego serwisu informacji typu on-Iine polegającego na umożliwieniu dostępu do informacji z możliwością elektronicznego przyjmowania i przekazywania wiadomości; usługi umożliwiające komunikację pomiędzy użytkownikiem a siecią komputerową, w tym internet; usługi telekomunikacyjne w postaci elektronicznej transmisji danych, wiadomości i informacji; usługi w zakresie obustronnej transmisji danych; nadawanie i przesyłanie danych; informacja o powyższych usługach; usługa dostępu do baz danych celem dokonywania operacji bankowych, dostępu do konta bankowego; usługa przesyłania środkami elektronicznymi informacji dotyczących inwestycji kapitałowych; usług z klasy 39 takich jak: usługi w zakresie dostarczania i przechowywania paczek i korespondencji, frankowania przesyłek pocztowych; usługi kurierskie listów i towarów; dostarczania przesyłek pocztowych. W pozostałym zakresie organ wniosek oddalił. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2019 r., do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek I. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej "zainteresowany", "wnioskodawca") o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy P.[...] o numerze [...] w całości udzielonego na rzecz P. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca", "spółka", "uprawniony"). Wnioskodawca podniósł, że sporny znak towarowy jest opisowy względem towarów i usług dla których został zarejestrowany bowiem wskazuje wyłącznie na rodzaj usług w postaci potwierdzenia odbioru przesyłki lub pieniędzy. Wskazał, że sporny znak przez odbiorców będzie rozumiany jako potwierdzenie odbioru przesyłki lub przelewu pieniężnego w sposób elektroniczny, dokonane w placówce pocztowej lub kurierskiej, a każde słowo tworzące sporny znak ma charakter informacyjny, a ich zestawienie nie stanowi fantazyjnej kompozycji słownej. W odpowiedzi pismem z dnia [...] października 2019 r. uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. Podniósł, że sporny znak posiada abstrakcyjną zdolność odróżniającą. Ponadto jest oznaczeniem jednolitym i samoistnym oraz zmysłowo postrzeganym i nie jest zbyt proste. Podkreślił również, że nie był używany przez inne podmioty w utrwalonych warunkach handlowych i nie jest to zwyczajowe oznaczenie używane w obrocie. Podniósł również, iż w swojej treści znak ten posiada nazwę przedsiębiorcy, zatem wskazuje na źródło pochodzenia towarów i usług. Wnioskodawca w piśmie z dnia 4 grudnia 2019 r. podkreślił, że sporne oznaczenie ma charakter informacyjny, a zestawienie zawartych w nim wyrazów nie stanowi fantazyjnej kompozycji słownej, lecz posiada jedynie opisowe znaczenie informujące klientów w bezpośredni sposób o właściwościach i przeznaczeniu oferowanych usług, i tylko tak może być postrzegane przez przeciętnego konsumenta. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2020 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Urząd Patentowy, po szczegółowym rozpatrzeniu wszystkich materiałów dowodowych zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, wysłuchaniu stron i dokładnym, wszechstronnym wyjaśnieniu w świetle art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. stanu faktycznego, unieważnił prawo ochronne na znak towarowy: P.[...] o numerze [...], w zakresie towarów z klasy 9 takich jak: urządzenia i instrumenty elektryczne oraz elektroniczne do komunikacji oraz telekomunikacji; urządzenia i instrumenty do przesyłania, zachowywania i odbierania danych i informacji; serwery i urządzenia informatyczne, oprogramowanie komputerowe w tym oprogramowanie komputerowe wspomagające prowadzenie działalności finansowej, bankowej, informatycznej, telekomunikacyjnej, projektowej i ubezpieczeniowej; urządzenia elektroniczne wspomagające przesyłanie danych; usług z klasy 38 takich jak: usługi w zakresie elektronicznego serwisu informacji typu on-Iine polegającego na umożliwieniu dostępu do informacji z możliwością elektronicznego przyjmowania i przekazywania wiadomości; usługi umożliwiające komunikację pomiędzy użytkownikiem a siecią komputerową, w tym internet; usługi telekomunikacyjne w postaci elektronicznej transmisji danych, wiadomości i informacji; usługi w zakresie obustronnej transmisji danych; nadawanie i przesyłanie danych; informacja o powyższych usługach; usługa dostępu do baz danych celem dokonywania operacji bankowych, dostępu do konta bankowego; usługa przesyłania środkami elektronicznymi informacji dotyczących inwestycji kapitałowych; usług z klasy 39 takich jak: usługi w zakresie dostarczania i przechowywania paczek i korespondencji, frankowania przesyłek pocztowych; usługi kurierskie listów i towarów; dostarczania przesyłek pocztowych, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. W uzasadnieniu organ wskazał, że sporny znak jest znakiem słownym składającym się ze słów: P.[...]. Słowa te pochodzą z języka polskiego i są zrozumiałe dla polskich odbiorców. Znak ten został zgłoszony do ochrony w dniu 30 maja 2014 r. ponadto organ zaznaczył do oznaczenia jakich towarów i usług znak ten jest przeznaczony. W ocenie organu, odbiorcami towarów oznaczanych spornym znakiem są przeciętni polscy konsumenci. Organ uwzględnił model przeciętnego odbiorcy ukształtowany w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dla celów całościowej oceny niebezpieczeństwa konfuzji, który stanowi osoba należycie dobrze poinformowana, należycie uważna i ostrożna (zob. wyrok ETS z dnia 22 czerwca 1999 r. o sygn. akt C-342/97, wyrok ETS z dnia 16 lipca 1998 r. o sygn. akt C-210/96 oraz wyrok ETS z dnia 12 lutego 2004 r. o sygn. akt C-218/01). Wskazani powyżej odbiorcy wykazują zwiększony poziom uwagi, są rozważni w wyborze towarów i zwracają baczną uwagę na oznaczenia nabywanych towarów. Mając rozważania i wytyczne doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego na względzie organ uznał, że przedmiotowy znak towarowy w odniesieniu do towarów i usług wskazanych w sentencji decyzji nie posiadał w dacie zgłoszenia zdolności odróżniającej, gdyż niektóre sygnowane nim towary i usługi są ściśle związane z treścią spornego znaku. Organ argumentował, że wskazane towary z klasy 9 mają techniczne przeznaczenie do realizowania działalności określonej w treści spornego znaku. Dotyczą one urządzeń specjalnie dedykowanych dla uzyskania elektronicznego potwierdzenia odbioru, a także urządzeń przeznaczonych do zachowania niezbędnego wymaganego w tym zakresie bezpieczeństwa. Wskazane usługi z klasy 38 są usługami których wykonywanie jest również jest związane z wystawieniem elektronicznego potwierdzenia odbioru. Potwierdzenie to dotyczy usługi doręczenia wiadomości drogą elektroniczną i/lub internetową. Wskazane usługi z klasy 39 wskazują wprost na doręczanie paczek i korespondencji, przy czym obecnie ta usługa jest ściśle związana z wystawieniem potwierdzenia odbioru nadawcy. Takie potwierdzenie jest elektroniczne i nadawca może praktycznie z chwilą doręczenia odbiorcy przesyłki otrzymać drogą elektroniczną potwierdzenie tego doręczenia. Usługi frankowania przesyłek polegają na automatycznym nadrukowywaniu na kopercie opłaty pocztowej, eliminując konieczność ręcznego naklejania znaczków. Dodatkowo można nadrukować logo oraz dane nadawcy. Taka usługa poprzedza nadanie przesyłki. Ma ona jednocześnie ścisły związek z całym procesem nadania przesyłki i jest związana z prawidłowym doręczeniem w sytuacji, gdy frankowanie polega również na wpisaniu adresu odbiorcy. W konsekwencji - w ocenie organu – słowna treść spornego znaku: P.[...] wskazuje wprost na ww. towary i usługi. Nie ma przy tym znaczenia, że oznaczenie to zawiera w treści również słowa P.P., są to bowiem określenia wskazujące na podmiot, który oferuje ww. towary i wykonuje ww. usługi. Czyli treść znaku wskazuje wprost zarówno na towary i usługi, jak również na podmiot który jest za nie odpowiedzialny. Odnośnie pozostałych towarów i usług do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak organ uznał, że znak ten nie jest opisowy i posiada zdolność odróżniającą. Stanowiska organu nie zmienia przy tym okoliczność, że znak ten w swojej treści zawiera również słowa: P.P.. Słowa te stanowią bowiem dookreślenie i wskazują na podmiot oferujący towary i realizujący usługi związane z elektronicznym potwierdzeniem odbioru, na które składają się zarówno specjalistyczny sprzęt i oprogramowanie jak i wszelkie czynności związane z wygenerowaniem takiego potwierdzenia. Organ podzielił przy tym stanowisko uprawnionego, że słowa P.P. wskazują na podmiot oferujący towary i usługi sygnowane spornym znakiem. Mając jednak na uwadze, że sporny znak to oznaczenie słowne, a wszystkie pozostałe elementy słowne tego oznaczenia wskazują na cechy i przeznaczenie towarów i usług wymienionych w sentencji, to pomiędzy tymi towarami i usługami, a treścią znaku spornego istnieje związek o charakterze bezpośrednim i rzeczywistym. Z treści spornego oznaczenia wynika wprost których towarów i usług on dotyczy. W związku z tym, że oznaczenie to posiada typowo opisową warstwę słowną "P.[...]", słowa P.P. nie wpływają na jego zdolność odróżniającą. Na powyższą decyzję organu uprawniony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: I. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa — naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 z późn. zm.): 1. poprzez brak wyjaśnienia zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, który nie pozwala ustalić przesłanek. jakimi kierował się Urząd wydając zaskarżoną decyzję, a mianowicie art. 129 ust. 2 pkt 1 pwp, który mówi o oznaczeniach nie nadających się do odróżniania w obrocie towarów. dla których zostały zgłoszone: 2. poprzez wadliwe ustalenia faktyczne w postaci: a) określenia w jednym miejscu decyzji daty wszczęcia postępowania jako [...] czerwca 2019 r. a w innym [...] lutego 2019 r.; b) przyjęcia, że towary i usługi dla których znak został unieważniony, są ściśle związane z treścią spornego znaku, mimo tego, że częścią znaku jest firma skarżącej; c) nieprawidłowej analizy opisowości oznaczenia - w szczególności przyjęcia, że fakt zawarcia w znaku firmy skarżącej nie ma znaczenia dla tejże opisowości; d) przyjęcia, że oznaczenie zawierające firmę przedsiębiorcy nie pozwala zindywidualizować towaru jako pochodzącego od tego przedsiębiorcy; e) przyjęcia, że przedmiotowy znak jest wyłącznie opisowy, a więc jego jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze, podczas gdy znak "P.[...]" przekazuje również informację o producencie/usługodawcy — spółce P.; i) przyjęcia, że zawarcie w oznaczeniu słów P.P., pomimo tego, że wskazuje na podmiot oferujący towary i usługi nie wpływa na jego zdolność odróżniającą, gdyż ,,oznaczenie to posiada typowo opisową warstwę słowną "P.[...]''. II. na podstawie art. 145 § 1 pkt f lit. a) ppsa - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 129 ust. 1 pkt 2 ustawy, z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2017 poz. 776 z późn. zm.). zwanej dalej pwp, obowiązującego 30 maja 2014 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że oznaczenie "P.[...]" jest oznaczeniem opisowym i spełnia przesłanki braku dostatecznych znamion odróżniających, określone w art. 129 ust.2 pkt 1-2 pwp; 2. naruszenie art. 129 ust. 2 pkt 1 pwp obowiązującego w dniu 30 maja 2014 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w decyzji brak jest uzasadnienia zastosowania tej podstawy prawnej; przedstawiono jednak wykładnię tego przepisu i wynika z niej jednoznacznie, że przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż znak zawierający w sobie firmę producenta/usługodawcy nadaje się dzięki temu do odróżniania w obrocie towarów dla których został zgłoszony; 3. naruszenie art. 129 ust. 2 pkt 2 pwp obowiązującego 30 maja 2014 r., poprzez jego błędną wykładnię, na skutek nietrafnego przyjęcia, że zawarta w znaku firma skarżącej jest elementem opisowym takiego znaku w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie. Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że nie może odnieść się do zarzutów wskazanych w skardze gdyż nie zostały one uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu wskazania wszczęcia postępowania w dniu [...] czerwca 2019 r., a w innym miejscu [...] lutego 2019 r. Urząd wyjaśnił, że prawidłowa data została wskazana w opisie stanu faktycznego tj. [...] czerwca 2019 r. (strona 3, wers 2 od góry zaskarżonej decyzji). Omyłkowa data [...] lutego 2019 r. została wskazana w miejscu gdzie jest wyjaśnione, które przepisy, z której nowelizacji ustawy Prawo własności przemysłowej mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r., skarżąca dołączyła uzasadnienie skargi, w którym szczegółowo rozwinęła stawiane zarzuty. Na mocy porozumienia z dnia [...] stycznia 2020 r., wnioskodawca - I. S.A. został przekształcony w spółkę M. sp. kom. [...] lutego 2020 r., wspólnicy spółki M. sp. kom podjęli uchwałę o jej rozwiązaniu bez przeprowadzania likwidacji. Następcą prawnym M. sp. kom. zostali jej wspólnicy: I. sp. z o.o. z/s w [...] oraz M. z/s w N.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)–c) p.p.s.a.), a także, gdy rozstrzygnięcie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było rozstrzygnięcie w sprawie o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy słowny: "P.[...] o numerze [...]", udzielonego na rzecz P. S.A. z siedzibą w [...] (dalej "Skarżąca"). Organ na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust 2 pkt 1 i art. 129 ust. 2 pkt 2, w związku z art. 315 ust. 3 pwp oraz art. 100 k.p.c., w związku z art. 256 ust. 2 pwp uznał, że sporny znak towarowy jest opisowy względem następujących towarów i usług dla których został zarejestrowany: - w zakresie towarów z klasy 9 takich jak: urządzenia i instrumenty elektryczne oraz elektroniczne do komunikacji oraz telekomunikacji; urządzenia i instrumenty do przesyłania, zachowywania i odbierania danych i informacji; serwery i urządzenia informatyczne, oprogramowanie komputerowe w tym oprogramowanie komputerowe wspomagające prowadzenie działalności finansowej, bankowej, informatycznej, telekomunikacyjnej, projektowej i ubezpieczeniowej; urządzenia elektroniczne wspomagające przesyłanie danych; - w zakresie usług z klasy 38 takich jak: usługi w zakresie elektronicznego serwisu informacji typu on-Iine polegającego na umożliwieniu dostępu do informacji z możliwością elektronicznego przyjmowania i przekazywania wiadomości; usługi umożliwiające komunikację pomiędzy użytkownikiem a siecią komputerową, w tym internet; usługi telekomunikacyjne w postaci elektronicznej transmisji danych, wiadomości i informacji; usługi w zakresie obustronnej transmisji danych; nadawanie i przesyłanie danych; informacja o powyższych usługach; usługa dostępu do baz danych celem dokonywania operacji bankowych, dostępu do konta bankowego; usługa przesyłania środkami elektronicznymi informacji dotyczących inwestycji kapitałowych; - w zakresie usług z klasy 39 takich jak: usługi w zakresie dostarczania i przechowywania paczek i korespondencji, frankowania przesyłek pocztowych; usługi kurierskie listów i towarów; dostarczania przesyłek pocztowych. W ocenie organu, w powyższym zakresie znak towarowy wskazuje na rodzaj świadczonych usług. Organ uznał przy tym, że zestawienie zawartych w nim wyrazów nie stanowi fantazyjnej kompozycji słownej, lecz posiada jedynie opisowe znaczenie informujące potencjalnych klientów o właściwościach i przeznaczeniu oferowanych usług, w postaci potwierdzenia odbioru przesyłki lub pieniędzy w sposób elektroniczny. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko należało uznać za zasadne, gdyż organ prawidłowo uznał, że sporne oznaczenie wskazuje na rodzaj konkretnej usługi, gdyż jednoznacznie wynika to z brzmienia wyrazów stanowiących treść spornego oznaczenia, które, co należy podkreślić, jest jedynie oznaczeniem słownym. Potencjalni odbiorcy będą wobec tego wiązać całość przedmiotowego oznaczenia z dokonywaniem określonych czynności w placówce pocztowej lub kurierskiej, gdyż każde słowo tworzące sporny znak ma charakter stricte informacyjny. Zestawienie użytych w nim słów nie stanowi przy tym jakiejkolwiek fantazyjnej kompozycji słownej, w związku z czym sporny znak nie posiada także abstrakcyjnej zdolności odróżniającej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można bowiem uznać za uzasadnione stanowisko Skarżącej, odnośnie aluzyjnego charakteru spornego oznaczenia. Wskazać bowiem należy, że chociaż oznaczeniami aluzyjnymi są takie oznaczenia, które odnoszą się do pewnych cech towarów lub usług pośrednio lub poprzez proces kojarzenia, wymagającego u danej części odbiorców szczególnego wysiłku dla przekształcenia sugestywnej lub emocjonalnej informacji w racjonalną ocenę, to w przypadku spornego oznaczenia połączenie w jednym znaku kilku wyrazów opisowych nie prowadzi do takiej ich modyfikacji, która może sugerować powstanie oznaczenia aluzyjnego o wyróżniającym (dystynktywnym) charakterze. Zwykłe połączenie kilku elementów opisowych razem w ramach danego znaku, bez wprowadzania jakiejkolwiek zmiany, w szczególności składniowej lub znaczeniowej, w efekcie może skutkować jedynie opisowością takiego znaku. Z tego też powodu nie można było uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 129 ust. 1 pkt 2 pwp. Wskazać ponadto należy, że używanie w obrocie oznaczenia w części tożsamego z nazwą firmy, pod którą prowadzi ona działalność, umożliwia w praktyce identyfikację jej usług na rynku, a zatem dane oznaczenie może nabywać w ten sposób zdolność odróżniającą. Skarżąca podkreśla, że sporny znak nie był używany przez inne podmioty w utrwalonych warunkach handlowych i nie jest to zwyczajowe oznaczenie używane w obrocie, a w związku z faktem, że w swojej treści posiada nazwę przedsiębiorcy, wskazuje na źródło pochodzenia towarów i usług. Ponadto jest oznaczeniem jednolitym i samoistnym oraz zmysłowo postrzeganym, przy czym nie jest oznaczeniem prostym lecz stosunkowo złożonym. Okoliczność tę badał szczegółowo organ stwierdzając, iż wyrazy: P.P. stanowią jedynie dookreślenie treści słownej znaku i wskazują na podmiot oferujący towary i realizujący usługi związane z elektronicznym potwierdzeniem odbioru, na które składają się zarówno specjalistyczny sprzęt i oprogramowanie jak i wszelkie czynności związane z wygenerowaniem takiego potwierdzenia. Chociaż wyrazy te wskazują jednoznacznie na podmiot oferujący towary i usługi sygnowane spornym znakiem, to mając na uwadze okoliczność, że sporny znak stanowi oznaczenie słowne, a wszystkie pozostałe elementy słowne tego oznaczenia wskazują na cechy i przeznaczenie określonych towarów i usług, to pomiędzy tymi towarami i usługami, a treścią znaku spornego istnieje związek o charakterze bezpośrednim i rzeczywistym, co powoduje, że wyrazy: P.P. nie wpływają w tym przypadku w znaczący sposób na jego zdolność odróżniającą. Z takim stanowiskiem organu należało się zgodzić, gdyż z treści spornego oznaczenia jednoznacznie wynika jakich konkretnie towarów i usług ono dotyczy (usługi pocztowe i kurierskie). W związku z faktem, że oznaczenie to posiada typowo opisową warstwę słowną bez innych elementów wyróżniających, np. stricte abstrakcyjnych, aluzyjnych lub graficznych, to w całościowej ocenie i odbiorze spornego oznaczenia, nazwa przedsiębiorcy pod którą prowadzi działalność, tj. P.P., z uwagi na złożoność treści spornego znaku i tożsamość przedmiotowo-podmiotową z rodzajem świadczonych na rynku usług, nie stanowi stricte elementu wyróżniającego w spornym znaku. Słowna treść spornego znaku wskazuje bowiem zarówno na określone towary i usługi, jak również na podmiot który jest za nie odpowiedzialny, w związku z czym stanowisko organu pozostaje zasadne. Za nieuprawnione należało zatem uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 pwp. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można również uznać za uzasadnione zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ bowiem zebrał i wnikliwie ocenił cały materiał dowodowy rozpoznawanej sprawy, dochodząc prawidłowo do konkluzji zawartej w zaskarżonej decyzji, odnośnie braku zdolności odróżniającej spornego oznaczenia, w konsekwencji czego dokonał unieważnienia udzielonego na nie prawa ochronnego. Organ odniósł się ponadto do zarzutu nieprawidłowości w zakresie wskazania daty wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Urząd wyjaśnił, że prawidłowa data została wskazana w opisie stanu faktycznego sprawy (tj. [...] czerwca 2019 r.), a data [...] lutego 2019 r. została omyłkowo umieszczona w opisie przepisów mających zastosowanie w tej sprawie. Należało w związku z tym zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż omyłka pisarska, która miała w tym przypadku miejsce, nie miała istotnego wpływu na ocenę stanu prawnego rozpoznawanej sprawy, gdyż we wskazanych datach obowiązywała ustawa w tym samym brzmieniu. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymienioną ustawę z dniem 16 maja 2020 r.