VI SA/Wa 1414/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2011 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz V. S.A. z siedzibą w G. kwotę 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku V. S.A. z siedzibą w G. (nazywana dalej "skarżącą") o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] marca 2011 r. zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w m. [...] w okresie od [...] do [...], celem umieszczenia napowietrznego przyłącza elektroenergetycznego, utrzymał w mocy ww. decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. skarżąca zwróciła się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o ustalenie opłaty rocznej za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym, tj. przedłużenie do dnia [...] ważności decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2010 r., w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...], celem umieszczenia przyłącza elektroenergetycznego dla ogródków działkowych. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] wydaną z upoważnienia GDDKiA, Kierownik Rejonu Dróg Krajowych w [...], na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 oraz ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., nazywanej dalej "u.d.p."), § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369) oraz art. 104 k.p.a. zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...], celem umieszczenia przyłącza elektroenergetycznego dla ogródków działkowych, stosownie do decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] wydanej na podstawie art. 39 ust. 3, 3a i 4 u.d.p. Wydane zezwolenie zostało wydane na okres od dnia [...] do dnia [...]. Organ naliczył opłatę za zajęcie w kwocie 109,50 zł . Przy wydawaniu decyzji, organ wziął pod uwagę przepisy art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. oraz art. 40 ust. 10 u.d.p., zgodnie z którymi zajęcie powierzchni pasa drogowego przez rzut poziomy obiektu mniejszej niż 1m² jest traktowane jak zajęcie 1m² pasa drogowego. Stosownie do § 4 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury stawka opłaty za każdy dzień zajęcia 1m² powierzchni w obszarze zabudowanym wynosi 0,30 zł. W związku z tym opłata za zajęcie pasa drogowego została obliczona poprzez iloczyn: 1m²x365 dnix0,30 zł=109,50 zł. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi błędne ustalenie stawki opłaty za umieszczenie w pasie drogowym linii elektroenergetycznej. W ocenie skarżącej, opłata powinna być ustalona na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury czyli 16 zł za 1m² rocznie na wnioskowany okres do dnia [...]. Skarżąca zauważyła, że linia elektroenergetyczna nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, lecz urządzeniem infrastruktury technicznej, stosownie do § 1 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, co skutkuje koniecznością zastosowania opłaty zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, a nie § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia. Skarżąca odwołała się do art. 40 ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.p. oraz art. 4 pkt 15a cyt. ustawy, stwierdzając, że wymienione pod lit. b linie telekomunikacyjne i linie energetyczne należy traktować jako urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami. W wyniku rozpatrzenia wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zauważył, że przyjęta w art. 40 ust. 2 u.d.p. odrębna kwalifikacja "urządzeń infrastruktury technicznej" oraz "obiektów budowlanych", które zarządca drogi zezwolił umieścić w pasie drogowym, skutkuje zróżnicowaniem nałożonych na ich właścicieli wysokości odprowadzanych na rzecz Skarbu Państwa opłat. W związku z tym, że w ustawie o drogach publicznych brak jest definicji urządzeń infrastruktury technicznej oraz obiektów budowlanych, zastosowanie znajduje definicja obiektu budowlanego zawarta w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zdaniem organu, za taką interpretacją przemawiają również reguły techniki prawodawczej, ustalone w Załączniku do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej. W § 148 Załącznika wskazano, iż jeżeli w ustawie zachodzi wyjątkowo potrzeba odstąpienia od znaczenia danego określenia ustalonego w ustawie określanej jako "kodeks" lub "prawo" lub innej ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, wyraźnie podaje się inne znaczenie tego określenia i zakres jego odniesienia, używając zwrotu: "w rozumieniu niniejszej ustawy określenie [....] oznacza [....]" albo zwrotu: "ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o [....] należy przez to rozumieć [...]". Zdaniem organu, uznanie w poprzednio wydanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. na [...] tej samej linii jako urządzenie infrastruktury technicznej nie stanowi przesłanki do odstąpienia od obecnie przyjętego stanowiska. Organ stwierdził, że naliczenie opłat w oparciu o definicje zawarte w ustawie - Prawo budowlane kwalifikujące urządzenie infrastruktury technicznej do grupy obiektów budowlanych było zasadne. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zauważył, że definicja kanału technologicznego została wprowadzona do ustawy o drogach publicznych w związku ze zobligowaniem zarządcy drogi do budowy w pasie drogowym kanałów technologicznych przeznaczonych do udostępniania innym podmiotom w drodze umowy dzierżawy lub najmu (art. 39 ust. 6 – ust. 8 u.d.p.). Odpierając zarzuty strony organ wskazał, że gdyby intencją ustawodawcy było zrównanie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządu drogą z kanałami technologicznymi, dokonana zostałaby równocześnie zmiana definicji zawartych w art. 40 ust. 2 u.d.p. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 40 ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.p. poprzez przyjęcie, że linia elektroenergetyczna umieszczana w pasie drogowym stanowi obiekt budowlany, a nie urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu tej ustawy; 2) naruszenie § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43. poz. 430 z późn. zmianami), poprzez jego niezastosowanie; 3) naruszenie art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102. poz. 651 - tekst jednolity), poprzez jego niezastosowanie, 4) naruszenie interesu prawnego skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że organ I instancji, naliczając zakwestionowaną opłatę, uwzględnił obowiazujące przepisy, z których wywiódł, iż linia kablowa SN stanowi obiekt budowlany.Za błędne strona uznała niezastosowanie w sprawie § 140 ust. 2 rozporzadzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, który stanowi, że infrastrukturę techniczną niezwiązaną z drogą stanowią w szczególności: linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne, przewody kanalizacyjne niesłużące do odwadniania drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji, urządzenia podziemne specjalnego przeznaczenia, ciągi transportowe. Powołując się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 880/07, skarżąca podkresliła, że wyliczenie zawarte w § 140 ust. 2 rozporzadzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej nie jest enumeratywne, pozwalając na sklasyfikowanie ich do urzadzeń infrastruktury technicznej mającej przede wszystkim na celu zapewnienie określonych dla społeczeństwa usług (mediów) o charakterze podstawowym, powszechnym i umieszczanych ze swej istoty na okres wieloletni. Dostarczanie energii elektrycznej stanowi przejaw dzialalności zapewniającej społeczeństwu usługi o charakterze podstawowym i powszechnym. Pojęciem “urządzeń infrastruktury technicznej" ustawodawca posługuje się także w ustawie o gospodarce nieruchomościami – art. 143 ust. 2 ustawy, jak również w art. 4 pkt 15a u.d.p. lit b), którego linie telekomunikacyjne i linie energetyczne należy traktować jako urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami. Zdaniem skarżącej, nie mozna zakwalifikować linii elektroenergetycznych do kategorii “obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego". A to oznacza, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a "). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga V. S.A. z siedzibą w G. zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.. W rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest ustalenie, czy umieszczenie linii kablowej elektroenergetycznej stanowi obiekt budowlany, czy też stanowi urządzenie infrastruktury technicznej. Bezspornym bowiem jest, że wniosek dotyczył umieszczenia w pasie drogowym linii elektroenergetycznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego. Oznacza to kontrolę Sądu w zakresie prawidłowej subsumpcji przepisów prawa materialnego do rzeczywiście istniejącego stanu faktycznego sprawy objętej zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Wskazać należy, że jako materialną podstawę rozstrzygnięcia organ podał art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 i ust. 6 u.d.p., § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369). Oznacza to, że zezwalając na zajęcie pasa drogowego dla umieszczonej linii elektroenergetycznej obciążył stronę skarżącą opłatą wyliczoną według zasad ustalonych w art. 40 ust. 6 u.d.p., a więc tak, jak dla obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy. Analizując te normy wskazać należy, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl ust. 2 zezwolenie takie dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 u.d.p.). Zgodnie z ust. 5 art. 40 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Z kolei według ust. 6 art. 40 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. W ocenie Sądu, nie można dokonywać interpretacji przepisu art. 40 u.d.p. w oderwaniu od art. 39 u.d.p., który określa zasady dokonywania w pasie drogowym czynności niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego. Przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. stanowi, iż zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności: lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Odstępstwo od powyższego zakazu przewiduje art. 39 ust. 1a u.d.p. mówiąc, że ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. W przepisie tym mowa zatem o urządzeniach służących m.in. do doprowadzania lub odprowadzania energii elektrycznej oraz związanych z ich eksploatacją, a nie – o obiektach budowlanych. Należy przyznać, że ustawodawca nie zawarł w ustawie o drogach publicznych legalnych definicji pojęć "obiekt budowlany" i "urządzenie infrastruktury technicznej", dlatego też w celu dokonania ich wykładni należy sięgnąć do definicji zawartych w innych aktach prawnych. GDDKiA, uznając przedmiotową linię elektroenergetyczną za obiekt budowlany powołał się na definicję zawartą w art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. W myśl tego przepisu obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przepis ten w pkt 3 zawiera pojęcie budowli, którą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z powyższych unormowań organ wywiódł, że linia energetyczna jest budowlą, o której mowa w pkt 3, a co za tym idzie obiektem budowlanym zdefiniowanym w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i w konsekwencji zastosował art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 u.d.p. W ocenie Sądu, stanowisko takie nie jest trafne. Jak słusznie podnosi strona skarżąca, opłata winna być ustalona jak dla urządzenia infrastruktury technicznej, co przewiduje art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p. i zgodnie z art. 40 ust. 5 ww. ustawy. Przemawia za tym okoliczność, iż definicja "urządzenia infrastruktury technicznej" zawarta jest w ustawie o gospodarce nieruchomościami, gdzie oznacza ona znajdujące się pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne (art. 143 ust. 2). Co istotne, jednocześnie ustawa - Prawo budowlane zalicza wskazane wyżej urządzenia do obiektów budowlanych (kategoria XXIVI obiektów budowlanych według załącznika do tej ustawy). Dokonując wykładni art. 40 ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.p. w kontekście definicji urządzeń infrastruktury technicznej należy przyjąć, że ustawodawca wyłączył spośród obiektów budowlanych umieszczonych w pasie drogowym i niezwiązanych z potrzebami zarządzenia drogami lub potrzebami ruchu drogowego te obiekty budowlane, które są urządzeniami infrastruktury technicznej, również nie mającymi związku z potrzebami zarządzania drogami i ustanowił dla nich odrębną kategorię, różnicując również sposób naliczania opłaty z tytułu umieszczenia ich w pasie drogowym. Wśród urządzeń o których mowa w art. 39 ust. 1a u.d.p. wskazano także urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania energii elektrycznej. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że pod pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej podpada linia elektroenergetyczna. W tym zakresie jednoznacznie doprecyzowuje to pojęcie § 140 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, który w pkt 1 ust. 2 wymienia linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia jako urządzenia infrastruktury technicznej. Nie można tej regulacji uznać jako wykraczającej poza zakres ustawowy, ale właśnie jako doprecyzowanie norm ustawy o drogach publicznych. Należy przy tym podkreślić, że cyt. wyżej rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw architektury i budownictwa. Oznacza, że organy współdziałające przy jego wydawaniu nie stwierdziły jego kolizji z rozwiązaniami Prawa budowlanego i dopuszczały w ustawie o drogach publicznych wyłączenie urządzeń infrastruktury spod ogólnej definicji obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego. To rozróżnienie potwierdza właśnie, wskazany wyżej art. 39 ust. 1a u.d.p. wprowadzony na mocy art. 62 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci usług telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie od dnia 17 lipca 2010 r. (art. 87 tej ustawy). Należy wspomnieć, że wniosek strony został złożony po jej wejściu w życie ([...] listopada 2010 r.). Dodatkowo można wskazać, że wyodrębnienie urządzeń infrastruktury, oprócz art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przewiduje także art. 49 Kodeksu cywilnego. Zatem skoro ustawodawca w art. 39 ust. 1a u.d.p. wskazał, co zalicza do urządzeń i to tych, o których stanowi art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., czyli w sytuacji kiedy przepis rozdziela pojęcia "obiekty budowlane" od "urządzeń infrastruktury", to brak jest podstaw do akceptacji stanowiska organu, by na gruncie ustawy o drogach publicznych pojęcia te odnosić wyłącznie do uregulowań Prawa budowlanego i w ten sposób odczytywać normy zawarte w art. 40 u.d.p. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, stanowisko organu co do interpretacji art. 40 u.d.p. jest błędne. Dokonując wykładni art. 40 ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.p. w kontekście wskazanych wyżej definicji urządzeń infrastruktury technicznej należy bowiem wskazać, że ustawodawca wyłączył spośród obiektów budowlanych umieszczonych w pasie drogowym i niezwiązanych z potrzebami zarządzenia drogami lub potrzebami ruchu drogowego obiekty budowlane, które są urządzeniami infrastruktury technicznej, również nie mającymi związku z potrzebami zarządzenia drogami i ustanowił dla nich odrębną kategorię, różnicując również sposób naliczania opłaty z tytułu umieszczenia tych urządzeń w pasie drogowym. Wobec powyższego należy uznać, że Dyrektor Generalny Dróg Krajowych i Autostrad poprzez wadliwe przyjęcie, że linia elektroenergetyczna jest obiektem budowlanym, w konsekwencji zastosował niewłaściwe przepisy prawa materialnego art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 u.d.p., czyli obciążył skarżącą opłatą wyliczoną według zasad ustalonych w art. 40 ust. 6 u.d.p. tak, jak dla obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy. Oznacza to, że organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie ustalenia wysokości opłaty. Ponownie rozpoznając sprawę związany jest, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. m.in. oceną prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Stwierdzając, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu Sąd działał w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Zasądzając zwrot kosztów postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.