VI SA/Wa 1415/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. VI SA/Wa 1415/09 Uzasadnienie Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) decyzją z dnia [...] marca 2009 r., na podstawie art. 179 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) - dalej jako ustawa lub Pt, § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie wypełniania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego (Dz. U. Nr 187, poz. 1568) i art. 104 § 1 k.p.a., odmówił przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu D. z siedzibą w W. (dalej D. lub spółka) odroczenia terminu wykonania zadań i obowiązków, o których mowa w art. 179 ust. 3 ustawy. Decyzję wydano po następujących ustaleniach; Wnioskiem z dnia [...] marca 2003 r. D. wystąpiła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne w związku z § 10-13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 stycznia 2003 r. w sprawie wykonywania przez operatorów zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, o odroczenie na okres 18 miesięcy wykonania zadań dotyczących współpracy z organami odpowiedzialnymi za obronność, bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo i porządek publiczny, w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 3-5 ww. rozporządzenia. Wniosek spółka uzasadniała skalą niezbędnych prac, a w związku z tym i niezbędnym czasem na wykonanie obowiązków nałożonych rozporządzeniem. Jako przesłanki odroczenia obowiązku wskazano trudności organizacyjno-techniczne spowodowane brakiem aktów wykonawczych – rozporządzenia przewidzianego w art. 88 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego – które miało określić szczegółowe wymagania techniczne dla wykonania obowiązku. Wskazywano również na brak środków finansowych niezbędnych do wdrożenia obowiązku. Nadto w ustawie i rozporządzeniu niedookreślono kto jest "uprawnionym podmiotem" właściwym do zaopiniowania złożonego wniosku. Dlatego po otrzymaniu oficjalnej wykładni w tej sprawie od Ministra Infrastruktury spółka zobowiązała się przedstawić temu podmiotowi załączony do wniosku harmonogram osiągania pełniej zdolności do wykonania obowiązku. W następującej po złożeniu wniosku korespondencji pomiędzy spółką a regulatorem organ administracji wskazywał na konieczność spełnienia obowiązku w ramach istniejących regulacji prawnych i możliwości organizacyjnych, technicznych i finansowych spółki. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. Prezes UKE, wskazując na zmiany stanu prawnego zaszłe po złożeniu wniosku, wezwał D. do przedstawienia szczegółowego uzasadnienia wniosku o niezależnych od spółki trudnościach organizacyjnych, technicznych lub finansowych, uniemożliwiających wykonanie zadań wymienionych w art. 179 ust. 3 ustawy oraz do przedstawienia aktualnego harmonogramu osiągnięcia pełnej zdolności do wykonania tych zadań, informując jednocześnie, że złożenie wniosku nie zwalnia operatora od obowiązku wykonania tych zadań w zakresie posiadanych możliwości technicznych, organizacyjnych i finansowych. W odpowiedzi D. pismem z dnia [...] grudnia 2007 r., wskazując na zakres prowadzonej działalności, uzasadniała swój wniosek powodami organizacyjnymi i technicznymi. Wskazując na trudności organizacyjne podnosiła, że świadczy usługi satelitarnej transmisji danych korzystając z sieci satelitarnej G. nie władając bezpośrednio kluczowymi pomieszczeniami i urządzeniami transmisyjnymi. Zatem udostępnienie tych pomieszczeń i urządzeń dla funkcjonariuszy państwa w celu dostępu do danych i ich utrwalania, z uwagi na tajemnicę bankową, jest problematyczne, stanowiąc trudną do pokonania przeszkodę organizacyjną w aktualnych warunkach. Wskazując na trudności techniczne podnoszono, iż dostosowanie typowych systemów do specyfiki działalności spółki wymaga znaczących nakładów i wyspecjalizowanego wykonawstwa. Złożony przy pierwotnym wniosku harmonogram uzupełniono o pkt XI oraz zapewniono, że spółka będzie wykonywała obowiązki na rzecz obronności (...) w zakresie posiadanych możliwości technicznych, organizacyjnych i finansowych. Po dokonaniu powyższych ustaleń Prezes UKE wydał wymienioną na wstępie decyzję administracyjną. Powołując się na art. 222 ust. 2 ustawy z dnia 3 września 2004 r. (data wejścia w życie) do spraw wszczętych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. i niezakończonym przed dniem wejścia w życie ustawy w dniu 3 września 2004 r. stosuje się przepisy tej ustawy. Rozpatrując spełnienie warunków z rozporządzenia z dnia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. organ stwierdził przedstawienie przez operatora wymaganego harmonogramu, jednakże nie uznał by przedstawione trudności organizacyjne, techniczne lub finansowe uzasadniały uwzględnienie wniosku. Zgodnie z art. 179 ust. 1 ustawy przedsiębiorca był zobowiązany do wykonania obowiązków wskazanych w art. 179 ust. 3 ustawy. Na podstawie art. 179 ust. 6 tej ustawy Prezes UKE na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego mógł w szczególnie uzasadnionym przypadku odroczyć termin wykonania zadań, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt. Szczegółowe warunki odroczenia wykonania obowiązku określa rozporządzenie Rady Ministrów z 13 września 2005 r., w szczególności jego § 8 ust. 1. Regulator nie uznał za przyczynę uzasadniającą niewykonania obowiązków nałożonych ustawą, o których mowa w art. 179 ust. 3, niewydania przez ministra właściwego ds. łączności przepisu wykonawczego do ustawy. Zakres delegacji z art. 182 ustawy dotyczy bowiem jedynie interfejsów umożliwiających zdalny dostęp do przekazów telekomunikacyjnych i danych przedsiębiorcy, o których mowa w art. 179 ust. 9, art. 159 ust. 1 i art. 161 ustawy, związanych ze świadczoną usługą oraz utrwalania tych danych przez podmiot wskazany w art. 179 ust. 3 pkt 1 Pt. Zatem przyszłe rozporządzenie będzie odnosiło się do przedsiębiorców na zasadach określonych w art. 179 ust. 4 ustawy. Ponadto brak tego rozporządzenia nie uniemożliwia przedsiębiorcy wykonywania zadań, gdyż dostęp do danych za pomocą interfejsu jest opcjonalnym sposobem realizacji obowiązku z art. 179 ust. 4 ustawy. Przepisy art. 179 ust. 5 i art. 179 ust. 11 ustawy jednoznacznie nakazują przedsiębiorcy wykonywanie wskazanych w nich obowiązków, a stosownie do § 8 rozporządzenia złożenie wniosku od tych działań go nie zwalnia. Zdaniem organu nie można było uznać za trudności uzasadniające uwzględnienie wniosku przedstawione przez przedsiębiorcę – zakres świadczonych transmisji danych, świadczenie usługi satelitarnej transmisji danych przy wykorzystaniu infrastruktury innego podmiotu, nie władanie pomieszczeniami i urządzeniami transmisyjnymi, związanie tajemnicą bankową, niemożność zmiany operatora sieci oraz konieczność poniesienia znacznych nakładów i wyspecjalizowanego wykonawstwa. To wszystko jedynie, zdaniem organu, jest konsekwencją wyboru przez przedsiębiorcę sposobu prowadzenia działalności i nie może wpływać na obowiązek zakreślony art. 179 ust. 3 ustawy. Nadto zgodnie z art. 179 ust. 7 ustawy przedsiębiorca może zlecić wykonywanie tych obowiązków podmiotowi, za pomocą którego infrastruktury wykonuje swoją działalność, co stronie było wiadome, lecz do dnia decyzji z tej możliwości nie skorzystała. Natomiast zgodnie z § 9 rozporządzenia działalność wykonywana przez D. nie podlega zwolnieniu od obowiązków z art. 179 ust. 3 ustawy. Dodatkowo uznano za konieczne podkreślenia, że zgodnie z § 10 rozporządzenia z dniem jego wejścia w życie przedsiębiorca miał 12 miesięcy na dostosowanie się do wymagań wynikających z tego aktu normatywnego, tj. do 13 października 2006 r., a postępowanie toczyło się 6 lat od momentu złożenia wniosku i przez ten okres przedsiębiorca mógł i powinien wypełnić nałożone na niego obowiązki. Tym samym uznano, że udzielenie odroczenia, o którym mowa w art. 179 ust. 6 ustawy, było by nieuzasadnione. Od decyzji D. z siedzibą w W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się odroczenia wykonania obowiązku. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz naruszenie § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie wypełniania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego (Dz. U. Nr 187, poz. 1568) przez zawężającą interpretację tego przepisu. Skarżąca podkreślała, że Prezes UKE nie rozważył okoliczności związanych z charakterem danych przesyłanych w sieci spółki, a są to dane przesyłane pomiędzy różnego rodzaju urządzeniami do automatycznego przetwarzania danych. Nie są to dane określone w art. 179 ust. 3 Pt odsyłający do art. 179 ust. 9, art. 159 ust. 1 i art. 161 Pt przekazywane w komunikatach indywidualnych. Specyfika przekazu między urządzeniami przetwarzającymi takie dane w sposób automatyczny nie została również uwzględniona w ww. rozporządzeniu. Zatem organ nie rozważył również skutków jakie dla wykonania zadań z art. 179 ust. 3 Pt ma specyficzny rodzaj transmisji takich danych. W związku z tym ten rodzaj prowadzonej działalności przez spółkę (transmisja pomiędzy bankomatami itp.) stanowi istotną okoliczność w sprawie o charakterze technicznym, organizacyjnym i finansowym. Prezes UKE w innych decyzjach uznawał okoliczność korzystania z cudzej infrastruktury za istotną dla sprawy, dlatego zdaniem spółki również w jej sprawie powinien zastosować te same kryteria. Podobnie Prezes UKE dostrzegał, jako znaczącą okoliczność dla rozpatrzenia wniosku brak rozporządzenia wydanego na podstawie art. 181 Pt, nie dostrzegając jednocześnie istotnych dla przedsiębiorcy trudności w wykonaniu obowiązku wobec braku rozporządzenia wydanego na podstawie art. 182 Pt, tym bardziej, że uniemożliwia to wybór przedsiębiorcy sposobu wykonania obowiązku, który w świetle projektu ustawy może być określony w rozporządzeniu z uwzględnieniem rodzaju działalności wykonywanej przez spółkę. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 179 ust. 6 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie wypełniania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego (Dz. U. Nr 187, poz. 1568), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazując na art. 179 ust. 6 Pt Prezes UKE mógł odroczyć przedsiębiorcy wykonanie obowiązków i zadań, o których mowa w art. 179 ust. 3 ustawy, jednakże po spełnieniu warunków z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ administracji stwierdził, że odniósł się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącą. Nadto zagwarantował stronie czynny udział w postępowaniu z możliwością wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgromadzonego materiału. W ocenie organu przedsiębiorca nie wykazał niezależnych od niego trudności organizacyjnych, technicznych lub finansowych uzasadniających uwzględnienie wniosku. Stosując więc przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezes UKE nie dokonał jego zawężającej interpretacji. Charakter prowadzonej przez skarżącą działalności nie uzasadnia niezależnych od niej trudności organizacyjnych, technicznych lub finansowych uniemożliwiających wykonanie zadań. Przedsiębiorca jest obowiązany do stosowania art. 179 ust. 3 Pt i zakres świadczonej transmisji danych, w świetle § 9 rozporządzenia, od tego obowiązku go nie zwalnia. Odnosząc się do argumentu skarżącej o braku własnej infrastruktury, organ administracji wskazał na fakt, iż spółka jest współwłaścicielem przedsiębiorcy posiadającego tą infrastrukturę. W związku z tym, zgodnie z art. 179 ust. 7 Pt, okoliczność ta powinna sprzyjać zleceniu zadań i obowiązków podmiotowi posiadającemu pomieszczenia i urządzenia transmisyjne. Również w ocenie organu brak wydania rozporządzenia na podstawie art. 182 Pt nie jest przeszkodą dla wykonania obowiązku, gdyż rozporządzenie to odnosić się będzie tylko do tych przedsiębiorców, którzy na podstawie porozumień przewidzianych w art. 179 ust. 4 ustawy, zapewnią uprawnionym podmiotom dostęp do treści i danych za pomocą interfejsów. Rozporządzenie to nie będzie dotyczyło wymagań technicznych i eksploatacyjnych sieci telekomunikacyjnych, w tym elementów składowych, jakimi są interfejsy wewnątrzsieciowe. Ponadto dostęp do treści i danych za pomocą interfejsu nie jest jedynym sposobem realizacji obowiązku, gdyż stanowi tylko dodatkową opcję realizacji obowiązku. Podnoszony argument o nowelizacji ustawy organ administracji uznał za nie mający znaczenia w świetle obowiązujących przepisów. Jednocześnie powtórzono argumentację opartą na § 10 ust. 1 rozporządzenia wskazującą na okres, jaki przedsiębiorca miał na dostosowanie się do wymagań wynikających z jego przepisów. Od decyzji D. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 179 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. Zarzut naruszenia przepisów postępowania oparto na tych samych argumentach co we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów ustawy ponownie wskazano na nie rozważenie przez organ administracji okoliczności związanych z charakterem danych przesyłanych w sieci skarżącej. Ze względu na tę specyfikę przekazu pomiędzy urządzeniami przetwarzającymi dane w sposób automatyczny taka ich transmisja nie jest uwzględniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. Z tego wynika, zdaniem skarżącej, że Prezes UKE niezasadnie odmówił uwzględnienia trudności organizacyjnych, technicznych lub finansowych spółki dla realizacji obowiązku. Pozyskanie systemu dla realizacji obowiązku z art. 179 ust. 3 Pt łączy się z tymi obiektywnymi trudnościami, a także z tajemnicą bankową. Próba dostosowania systemu do wykonania obowiązków z art. 179 ust. 3 Pt napotyka na trudne do przezwyciężenia przeszkody, ponieważ skarżąca przekazuje w sieci niemal wyłącznie dane między urządzeniami automatycznymi. Uniemożliwienie uniknięcia niecelowych, zdaniem skarżącej, inwestycji przez odmowę odroczenia obowiązku naraża słuszny jej interes. Ponownie podnoszono trudność związaną z użytkowania infrastruktury innego przedsiębiorcy wskazując na odmienne stanowisko organu w tej kwestii w odniesieniu do innego przedsiębiorcy. Zwrócono uwagę na treść art. 181 pkt 1 Pt, wg którego, wydając rozporządzenie określające wymagania i sposób wypełnienia zadań i obowiązków z art. 179 ust. 3 Pt należy kierować się zasadą osiągania celu przy jak najniższych nakładach. Natomiast w przypadku D. nie występuje cel, który należałoby realizować w zakresie podsłuchu danych przekazywanych między bankomatami, urządzeniami pomiarowymi i innymi podobnymi zakończeniami sieci. Ponownie zwrócono również uwagę na nieuzasadnione odstąpienie przez organ administracji od stanowiska, iż brak wydania na podstawie art. 182 Pt rozporządzenia, nie jest okolicznością uzasadniającą wniosek skarżącej. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o odrzucenie skargi z powodu jej nieopłacenia ewentualnie o jej oddalenie. Wskazując w szczególności na § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. podnoszono, że warunkiem udzielenia odroczenia, o którym mowa w art. 179 ust. 6 ustawy, jest wystąpienie niezależnych od przedsiębiorcy trudności organizacyjnych, technicznych lub finansowych uniemożliwiających wykonanie zadań z art. 179 ust. 3 Pt. Podkreślano, że przepis art. 179 ust. 6 w poprzednim brzmieniu, jak i po nowelizacji, nie przewidywał i nie przewiduje zwolnienia przedsiębiorcy w części lub w całości od wykonania zadań i obowiązków z art. 179 ust 3 Pt. Natomiast trudności powoływane przez skarżącą w ocenie organu nie miały charakteru obiektywnych uzasadniających uwzględnienie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podnoszonych. Zgodnie z art. 222 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne do spraw wszczętych na podstawie przepisów art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy. Ustawa Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r., w zakresie obowiązywania art. 179, weszła w życie z dniem 3 września 2004 r. Zatem stosownie do wymienionego jej art. 222 ust. 2 do wniosku o odroczenie wykonania obowiązków z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. miały zastosowanie przepisy tej ustawy łącznie z obowiązującymi pod jej rządami przepisami wykonawczymi. Tymi przepisami wykonawczymi były wówczas przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 stycznia 2003 r. w sprawie wykonywania przez operatorów zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego (Dz. U. Nr 19, poz. 166). Organ administracji z naruszeniem art. 222 ust. 2 Pt zastosował w rozpoznawanej sprawie, zamiast przepis art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. ustawy Pt, przepisy tej ustawy w brzmieniu z dnia 16 lipca 2004 r., w konsekwencji stosując również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie wypełniania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego (Dz. U. Nr 187, poz. 1568) wydanego na podstawie ustawy znowelizowanej. Naruszenie to, w związku z niewłaściwą interpretacją art. 222 ust. 2 Pt, miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, bowiem przepisy ustawy z 2000 r. - art. 40 ust. 2 – oraz z 2004 r. – art. 179 ust. 6 – nie są takie same. Podobnie przepisy rozporządzeń wykonawczych - § 10 i § 11 rozporządzenia z dnia 24 stycznia 2003 r. – oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13 września 2005 r. – nie regulują tak samo warunków udzielenia odroczenia w sprawie wypełnienia zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nadto przepis art. 40 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. stanowi o "przypadkach, w których podmiot może wnioskować o odroczenie", podczas gdy przepis art. 179 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. ogranicza te przypadki do "szczególne uzasadnionych". Mając powyższe na uwadze przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji powinien uwzględnić właściwe przepisy mające zastosowanie do wniosku skarżącej, by na ich podstawie wydać decyzję uzasadnioną stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.