VI SA/Wa 1418/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Maciej Borychowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę A. Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S. A. z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca") wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...]w przedmiocie kary pieniężnej. Zarządzeniem z dnia 9 maja 2025 r. w punkcie VI. Przewodnicząca Wydziału VI wezwała Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej (ewentualnie wydruku komputerowego pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu, obejmującego swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi. Dwukrotnie bezskutecznie próbowano doręczyć Skarżącej wyżej wymienione wezwanie (pierwsze awizo z 22 maja 2025 r., powtórne awizo z 30 maja 2025 r.), po czym w dniu 6 czerwca 2025 r. zwrócono nieodebraną przesyłkę Sądowi, którą uznano za skutecznie doręczoną w dniu 5 czerwca 2025 r. (k.74 akt sądowych). Wyżej wskazany siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu 12 czerwca 2025 r. Skarżąca do chwili obecnej nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r poz. 935 ze zm.) – zwana dalej: ("p.p.s.a"), każde pismo strony (skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli skargę do sądu wnosi spółka prawa handlowego, skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej. Niewskazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wyżej wspomnianego braku skutkuje odrzuceniem skargi przez sąd, bowiem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jak stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a., termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dniu po stronie sądu powstaje obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Zarządzeniem z dnia 9 maja 2025 r. w punkcie VI. Przewodnicząca Wydziału VI wezwała Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej (ewentualnie wydruku komputerowego pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu, obejmującego swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi. Przesyłka zawierająca wyżej wymienione wezwanie została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 5 czerwca 2025 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego skargi upłynął ostatecznie dla Skarżącej w dniu 12 czerwca 2025 r. W związku z tym, że Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie, skarga podlegała odrzuceniu. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.