VI SA/Wa 1421/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] marca 2007 r. Policja przeprowadziła kontrolę przewozu wykonywanego przez spółkę cywilną W. – A. W. i A. W., pojazdem nr rej. [...]nr boczny [...] kierowanym przez M. T. W czasie kontroli ustalono, że na dachu pojazdu zamontowane było urządzenie (baner) z napisem T. i nr telefonu [...], na bokach pojazdu znajdowały się napisy [...] oraz w pojeździe zamontowanym był taksometr posiadający świadectwo legalizacji ponownej jako taksometr elektroniczny, według którego wskazań określane były opłaty taryfowe za przejazd. Kierowca okazał zaświadczenie wystawione przez wspólników spółki W., z którego wynikało, że był upoważniony do wystawiania w imieniu spółki faktur za przejazd dla pasażerów. Pojazd był w leasingu banku [...] sp. z o. o. i był ubezpieczony na ten bank oraz na spółkę S. A. i A.W. Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, której wypis nr [...] kierowca przedstawił do kontroli. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Komendant Rejonowy Policji [...] w W. nałożył na spółkę W. s.c. kary pieniężne za naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako u.t.d. - w kwotach 5000 zł za umieszczanie lub używanie w pojeździe taksometru, 5000 zł za umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz 5000 zł za umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Od decyzji tej złożono odwołanie, którego niedopuszczalność wniesienia Komendant Policji stwierdził postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. w związku z tym, że zaskarżona decyzja nie posiadał cech takiego dokumentu – decyzja została skierowana do spółki W., a nie do wspólników A. i A. W. W tej sytuacji Komendant Rejonowy Policji [...] w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. ponownie nałożył na spółkę cywilną W. kary pieniężne w kwotach i za naruszenia podane w uprzedniej decyzji administracyjnej. Od decyzji ponownie zostało wniesione odwołanie co do którego Komendant Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. ponownie stwierdził niedopuszczalność jego wniesienia z tych samych przyczyn co podanych w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Rejonowy Policji [...] w W. decyzją bez daty wydaną w stosunku do W. s.c. A. W. A. W., a naruszenia opisane w pierwszej decyzji i na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz lp. 2.9. pkt 1, 2 i 3 załącznika do tej ustawy nałożył na wspólników spółki W. s.c. takie same kary pieniężne. Na decyzję złożono odwołanie wskazując na brak jej daty. Komendant Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania z tego powodu, że decyzja zaskarżona była nie-aktem z braku wydania jej pod określona datą. W tej sytuacji Komendant Rejonowy Policji [...] w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. ponownie wydał decyzję w oparciu o te same podstawy prawne co uprzednią nakładając te same kary pieniężne na wspólników W. s.c. Od decyzji wspólnicy W. s.c. złożyli odwołanie domagając się stwierdzenia jej nieważności ewentualnie jej uchylenia z przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji stwierdzając, że uprzednia decyzja bez daty nie została uchylona. W dalszej części odwołania przeprowadzono wywody na temat nieprawidłowego rozumienia przez organ administracji zakazów wynikających z art. 18 ust. 5 u.t.d., które według skarżących ich nie dotyczyły. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendant Policji uchylił zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia stwierdzając, że decyzja została wydana przed upływem terminu wskazanego w piśmie z dnia 23 grudnia 2008 r. przedłużającego postępowanie do 19 stycznia 2009 r. Nadto organ I instancji nie rozpatrzył wniosku strony o zawieszenie postępowania. Ponieważ na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia odwołania z tego powodu, że decyzja zaskarżona była nie-aktem z braku wydania jej pod określona datą została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie VI SA/Wa 470/09 uchylił postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. stwierdzając także nieważność: decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] w W. z dnia [...] grudnia 2007 r., postanowienia Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2007 r., decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] w W. z dnia [...] maja 2008 r., postanowienia Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2008 r. i decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. Sąd stwierdził, że nieprawidłowe wskazanie strony w decyzjach Komendanta Rejonowego Policji [...] w W. i wydanie decyzji bez daty obligowało Komendanta Policji do rozpatrzenia odwołań strony i wydania rozstrzygnięć procesowych. W związku z powołanym wyrokiem Komendant Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r. uchylił decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] w Warszawie z dnia [...] września 2007 r. przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Komendant Rejonowy Policji [...] w W. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz lp. 2.9. pkt 1, 2 i 3 załącznika do tej ustawy nałożył na wspólników spółki W. s.c. za stwierdzone naruszenia kontrolą z dnia [...] marca 2007 r. kary pieniężne w kwotach 5000 zł za umieszczanie lub używanie w pojeździe taksometru, 5000 zł za umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz 5000 zł za umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, nakładając w sumie karę pieniężna w kwocie 15 000 zł. Od decyzji wspólnicy spółki cywilnej W. A. W. A. W. złożyli odwołanie domagając się jej uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odwołaniu stwierdzono, że art. 18 ust. 5 u.t.d. nie stawia dla przewozów okazjonalnych zakazów, w związku z którymi zostały nałożone kary pieniężne. Podkreślano, że przewozy okazjonalne wykonywane są sporadycznie, gdyż podstawowa działalność strony to obsługa wesel, rautów i konferencji, a organ administracji nie podał podstawy faktycznej w oparciu o którą stwierdził wykonywanie przewozów okazjonalnych (w kontrolowanym pojeździe nie było pasażera). Zarzucono naruszenie art. 89 w zw. z art. 87 u.t.d. przez dopuszczenie jako dowodu paragonu fiskalnego i dokonanie kontroli tego dokumentu. Zarzucono naruszenie art. 75 u.t.d. przez przyjęcie protokółu kontroli jako dokumentu pozwalającego na wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Zarzucono zaliczenie urządzenia zamontowanego na dachu do kategorii określonej w przepisie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. powołując się w tym zakresie na opinię polonisty. Podkreślano, że urządzenie zamontowane w pojeździe było drogomierzem a nie taksometrem, tym samym nie było niedozwolone w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy stwierdzając dodatkowo, że by zaliczyć to urządzenie jako niedozwolone powinno zostać stwierdzone, iż ono pracowało w czasie kontroli (było używane). Zarzucono podpisanie decyzji przez osobę przeprowadzającą kontrolę, która na mocy art. 24 k.p.a. podlegała wyłączeniu w sprawie. Nadto wskazywano, że napisy na drzwiach pojazdu nie identyfikowały strony postępowania, a więc zakaz z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nie dotyczył skarżących. Ponieważ w zakresie przedstawionych zarzutów organ administracji nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez stronę, zarzucono naruszenie również przepisów postępowania dowodowego. Komendant Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, że jest niewątpliwe, iż zamontowane w pojeździe urządzenie było taksometrem na co wskazuje świadectwo legalizacji ponownej. Napisy na pojeździe określały nazwę przedsiębiorstwa, a nie firmę, co zgodnie z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. jest niedopuszczalne. Natomiast urządzenie zamontowane na dachu pojazdu także było niedozwolone art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż upodabniało pojazd to taksówki i w tym zakresie nawet opinia polonisty przedłożona przez stronę nie zmieniała kwalifikacji tego urządzenia. Na decyzję A. W. wspólnik spółki cywilnej W. s.c. A. W. A. W. zastępowany przez pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskami o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, wstrzymanie wykonania decyzji i zawieszenie postępowania wskazując na postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. (sygn. akt TS 224/09) wnosząc o zasądzenia kosztów, zarzucając decyzji naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) lit. b) i lit c), art. 75 w zw. z art. 89 i art. 87 u.t.d. oraz przepisów prawa procesowego (art. 7, 77 i 123 k.p.a.). Zawieszenie postępowania uzasadniano w oparciu o art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego organ administracji nie uwzględniając wniosków dowodowych nie zebrał w zakresie wymaganym art. 7 i art. 77 k.p.a. niezbędnego materiału dowodowego dla dokonania wymaganych ustaleń pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. Podkreślano, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie ograniczają wykonywania przewozów osób na podstawie licencji okazanej do kontroli. Wskazywano jak w odwołaniu, że spółka przewozy okazjonalne wykonuje sporadycznie, gdyż podstawowa działalność strony to obsługa wesel, rautów i konferencji, a organ administracji nie podał podstawy faktycznej w oparciu o którą stwierdził wykonywanie przewozów okazjonalnych (w kontrolowanym pojeździe nie było pasażera). Wskazując na art. 75 u.t.d. stwierdzono, że protokół kontroli nie mógł stanowić dokumentu uzasadniającego wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie art. 18 ust. 5 u.t.d., gdyż katalog postępowań, które mogą być wszczęte jest tym przepisem zamknięty. Natomiast urządzenie zamontowane na dachu pojazdu, zgodnie z opinią pracownika Wydziału Polonistyki [...] nie mogło być kwalifikowane jako urządzenie z art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Jednocześnie nie stwierdzono by urządzenie to było podłączone do instalacji elektrycznej i pracowało. Również nietrafne było zakwalifikowanie drogomierza umieszczonego w pojeździe jako taksometru. Wymieniony przepis pod lit. b) także nie zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń, które nie odnoszą się do przewoźnika, a takie właśnie napisy zidentyfikowano. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pod sygnaturą TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., który był podstawą materialnoprawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że pod ww. sygnaturą została zarejestrowana w dniu 23 września 2009 r. skarga konstytucyjna z dnia 18 września 2009 r. zgłoszona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w której skarżący podmiot wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe. Ekonomia procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją aktu normatywnego, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia. Jednakże rozpoznając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną nie można abstrahować od tego, że skarga ta została zgłoszona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. W rozpoznawanej sprawie w zarzutach formułowanych w skardze skarżący wskazywał na występującą (w jego ocenie) niezgodność uregulowań zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 189/09 dotyczącym analogicznego stanu faktycznego, w której Sąd ten również nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnianego także jak w rozpoznawanej sprawie zawisłością przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy pod sygnaturą TS 224/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżącego o naruszeniu przez organ administracji wskazanych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego w momencie kontroli nie był wykonywany żaden przewóz, gdyż w pojeździe nie było pasażera. Okoliczność ta nie zmienia faktu, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany wyłącznie do przewozów osobowych, a ponadto na jego dachu znajdowało się urządzenie podobne jakim posługują się taksówki, w pojeździe znajdował taksometr. Kierujący pojazdem nie wykazał by był w czasie kontroli na urlopie i znajdował się na drodze w celach prywatnych. Zatem brak pasażera w czasie kontroli nie uzasadniał przyjęcia, że skarżący nie wykonywał działalności objętej posiadaną licencją. Przepis art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. zabrania umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Opinia polonisty w tym zakresie nie może być istotna w sprawie skategoryzowania owego urządzenia, gdyż osoba ją wydająca nie jest specjalistą w dziedzinie techniki. Urządzenie umieszczone na dachu pojazdu poza napisem [...] i numerem telefonu zawierało również napis "Taxi", a więc pozostaje poza wszelką wątpliwością, że odwoływało się do napisów umieszczanych na pojazdach wykonujących przewozy na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 6 u.t.d., a takiego uprawnienia (licencji na przewozy osobowe taksówką) skarżący nie posiadał. Zatem urządzenie to upodabniało kontrolowany pojazd do taksówki co jest objęte zakazem z art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. To że zamontowane urządzenie było taksometrem a nie innym urządzeniem wydaje się być oczywiste wobec świadectwa legalizacji ponownej określającego wprost to urządzenie (przedmiot) jako taksometr elektroniczny. Nadto w czasie kontroli zabezpieczono tabelę opłat według wskazań taksometru wydaną dla taksówki (określenie z tego dokumentu) nr boczny [...], a więc dla pojazdu kontrolowanego. Według tego dokumentu określono taryfy dla poszczególnego przewozów. Zatem urządzeniu temu nie można przypisać jedynie wykonywanie pomiarów przebytej drogi skoro naliczało jednocześnie należność za przejazd, identycznie jak taksometr. Sąd nie znalazł podstaw do uznania za wiarygodne stwierdzenie skarżącego, iż pojazd mógł w czasie kontroli być przeznaczony, na przykład do przewozu przesyłki oraz nie uznał za udowodnione, iż skarżący wykonywał przewozy na podstawie umowy w związku z weselem, rautem lub tp. W kontrolowanym pojeździe nie stwierdzono by znajdowała się jakakolwiek przesyłka przewożona przez kierowcę. Nadto kierowca nie podał, by kiedykolwiek zlecono mu tego rodzaju przewóz. Stąd stwierdzenie skarżącego o tym, że zasadniczo trudni się przewozem przesyłek nie zostało przez niego wykazane żadnymi dowodami. Jednocześnie skarżący w skardze podał, że wykonuje (incydentalnie) przewozy osób obsługując konferencje, wesela, rauty itp. Jednakże na te okoliczności nie przedstawił żadnych dowodów (np. faktur, umów itp.), a samo jego stwierdzenie, że "incydentalnie" przewozi osoby było już przyznaniem faktu stwierdzonego podczas kontroli. Umieszczenie na kontrolowanym pojeździe napisów z numerem telefonu również spełniało przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Przepis ten zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zauważenia wymaga, że wymieniony przepis nie dookreśla o jakiego przedsiębiorcę chodzi, czy o tego, który wykonuje przewozy, czy o innego. Zdanie Sądu w składzie orzekającym sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., należy do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jak taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na prawidłowo przeprowadzony dowód potwierdzający okoliczności objęte art. 18 ust. 5 u.t.d., gdyż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., jeżeli tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącego zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. Stąd twierdzenie skarżącego o nieuzasadnionym przyjęciu jako dowodu w sprawie również ustaleń wynikających z protokółu kontroli nie było trafne. Wskazywanie w tym zakresie na przepis art. 75 u.t.d., nie może wyłączać zasad dowodzenia określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego w szczególności art. 76 § 1 k.p.a. w związku z przepisami art. 67 i następne tego aktu normatywnego. Wywodzenie przez skarżącego na podstawie art. 75 u.t.d. ograniczonego zakresu wykorzystywania wyników kontroli jedynie do wskazanych w tym przepisie postępowań, nie było trafne. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 74 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych (art. 73 u.t.d.) inspektor sporządza protokół, który powinien odpowiadać wymaganiom wskazanym przez przepisy Działu II Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Protokół ten określa ustalenia dokonane w toku kontroli, na podstawie których organ administracji może stwierdzić czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, na przykład jej art. 18 (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 17 lutego 2010 r. wydany w sprawie II GSK 378/09 i z dnia 28 kwietnia 2008 r. wydany w sprawie II GSK 50/08). W takiej sytuacji dochodzi do zastosowania art. 92 u.t.d. i w konsekwencji do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Innymi słowy, przyjęcie za uzasadnioną tezę skarżącego, że wyniki kontroli mogą być wykorzystane jedynie do postępowań wskazanych w art. 75 u.t.d., prowadziłoby do wniosku, iż większość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miałaby zastosowania. Takie rozumienie przepisu art. 75 ustawy o transporcie drogowym narusza zasadę racjonalnego ustawodawcy stojąc w niezgodzie na przykład z zakazem sformułowanym w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz sankcjami wskazanymi w art. 92 i w przepisach załącznika do ustawy. Dlatego przepis art. 75 u.t.d. należy odczytywać w ten sposób, że formułuje on zakres wykorzystania wyników kontroli również do wszczęcia postępowań wskazanych w tym przepisie. Przepisem określającym naganne zachowania podmiotów działających w transporcie drogowym jest norma generalna wyrażona w art. 92 ust. 1 u.t.d. - kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy – odsyłająca do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz do innych przepisów w tym do regulacji umownych w stosunkach międzynarodowych i regulacji wspólnotowych (obecnie unijnych). Powoływanie się w związku z tym przez skarżącego na ograniczenie ustawy do treści art. 75, a więc na mające wynikać z tego przepisu ograniczenie stosowania art. 92, nie można uznać za uzasadnione żadną wykładnią przepisu art. 75 u.t.d. Z tych względów skład orzekający Sądu nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ustalenia kontroli, wykorzystane do podjęcia przez organy administracji publicznej zaskarżonych decyzji, nie miało uzasadnienia prawnego. Za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika, bowiem z akt administracyjnych, Komendant Rejonowy Policji [...] w W. w piśmie informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz w piśmie z dnia 4 lutego 2010 r. nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, lecz również poinformował ją o możliwości złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały oceny zebranych dowodów zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z zachowaniem zasad określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Materiał zebrany przez organ administracji w sprawie pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia, gdyż wszystkie ustalenia organu potwierdziły zarzuty stawiane stronie. To, że ustalenia te skarżący interpretuje odmiennie niż organ administracji nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne (określane przez stronę jako baner), że pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli, a w pojeździe było zamontowane urządzenie, które organ określa zgodnie z dokumentacją dotycząca tego urządzenia jako taksometr. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącego tych ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadzała się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy skarżący swoimi zarzutami zmierzał do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem skarżącego, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.