VI SA/Wa 1422/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2006 r. sprawy ze skargi P. Spółka Jawna z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. Spółka Jawna z siedzibą w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku przeprowadzonej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzja z dnia [...] stycznia 2006 roku nałożył na Sp.j. P., dalej zwana skarżącą, karę pieniężna w wysokości 500 zł za niewyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty. Podstawa prawna do wymierzenia powyższej kary był art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.7 załącznika do ustawy. Organ uznał, że skarżąca wykonując przewóz regularny osób na trasie do 50 km na mocy art.4 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 nie miała obowiązku stosowania w kontrolowanym pojeździe tachografu, a co za tym idzie nie miała również obowiązku okazywania wykresówek. Jednak zdaniem organu skarżąca winna wyposażyć kierowcę w odpowiednie zaświadczenie zgodnie z art. 31 ust.1 ustawy o czasie pracy kierowców. Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu, gdyż w/w przepisy znajdują się w rozdziale 4 ustawy o czasie pracy kierowców, zatytułowanym "Zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku określonych rozporządzeniem nr 3820/85/EWG oraz Umową AETR". Już samo umieszczenie obowiązku posiadania zaświadczenia w tym rozdziale, oznacza że ten obowiązek będzie aktualny tylko w przypadku wykonywania przewozu podlegającemu rozporządzeniu 3820/85. Jak już wyżej wykazano przewóz wykonywany przez kontrolowaną spółkę był wyłączony spod rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85, zatem nie miała ona obowiązku okazania zaświadczenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.7. załącznika do ustawy art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), decyzją z dnia [...] maja 2006 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po analizie materiału dowodowego organ zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do przyjęcia, że w chwili kontroli doszło do naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy we wszystkie wymagane przepisami dokumenty. W ocenie Głównego Inspektora działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. Powyższe wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz treści odwołania. Bezspornym jest, iż kierowca nie okazał wykresówki ani dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dzień [...] stycznia 2006 r., czym został uchybiony przepis art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu argumenty strony podniesione w odwołaniu nie mogą być podstawą zmiany decyzji. Bezsprzecznym jest, iż kierowca nie posiadał w chwili kontroli żadnego dokumentu ewidencjonującego jego czas pracy za dzień [...] stycznia 2006 r. Niesłusznym jest twierdzenie strony, iż kierowca nie miał obowiązku udokumentowania poprzedniego dnia pracy, bowiem art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców jednoznacznie stanowi, że za dni, w których kierowca prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, również jest zobowiązany do przedstawienia stosownego zaświadczenia. Natomiast na przedsiębiorcy ciąży obowiązek sporządzenia przedmiotowego zaświadczenia i wyposażenia kierowcy w dokument. Skarżąca pismem z dnia [...] czerwca 2006 roku skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że bezspornym jest, iż w kontrolowanym pojeździe nie musiał być zainstalowany tachograf, a kierowca nie musiał okazywać wykresówek. Zatem, jeżeli kierowca nie miał obowiązku stosowania i okazywania do kontroli wykresówek to tym samym nie był zobowiązany do posiadania zaświadczenia przewidzianego w art. 31 ust. 1 ustawy, z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 poz. 879 ze zm.). Świadczy o tym brzmienie tego przepisu, który stanowi że kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie..., zatem musi przedstawić zaświadczenie sytuacji gdy ma obowiązek okazać wykresówki a ich nie posiada. Tezę tą potwierdza także umieszczenie obowiązku okazywania wykresówek w rozdziale 4 ustawy o czasie pracy kierowców, którego tytuł brzmi "Zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku określonych rozporządzeniem nr 3820/85/EWG oraz Umową AETR", zatem rozdział będzie miał zastosowanie tylko i wyłącznie do przewozów, do których stosuje się rozporządzenie 3820/85, zaś kontrolowany przewóz był spod tego rozporządzenia wyłączony. Reasumując powyższy wywód skarżąca uważa, że kontrolowany kierowca nie miał obowiązku okazywania ani wykresówek ani tym bardzie zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżone decyzje z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał skargę za zasadną. Zgodnie z dyspozycją art. 4 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych: 1. pojazdami przeznaczonymi do przewozu rzeczy, gdy dozwolona maksymalna masa pojazdu, łącznie z przyczepami lub naczepami, nie przekracza 3,5 ton; 2. pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób, które ze względu na typ konstrukcyjny i wyposażenie nadają się do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą i są do tego przeznaczone; 3. pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu nie przekracza 50 km; 4. pojazdami, których maksymalna dopuszczalna prędkości nie przekracza 30 kilometrów na godzinę; 5. pojazdami przeznaczonymi dla służb zbrojnych, służb obrony cywilnej, służb przeciwpożarowych i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego lub podlegającymi ich kontroli; 6. pojazdami przeznaczonymi dla usług kanalizacyjnych, ochrony przeciwpowodziowej, wodociągowych, gazowniczych i energetycznych, zarządów dróg, usług oczyszczania, telegraficznych, przewozu artykułów pocztowych, transmisji radiowej, usług telewizyjnych oraz związanych z wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych; 7. pojazdami używanymi w stanach nadzwyczajnych lub przeznaczonymi do zadań ratownictwa; 8. wyspecjalizowanymi pojazdami przeznaczonymi do zadań medycznych; 9. pojazdami przewożącymi wyposażenie cyrków i wesołych miasteczek; 10. wyspecjalizowanymi pojazdami pomocy technicznej; 11. pojazdami przechodzącymi próby drogowe w celu ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania oraz pojazdami nowymi bądź przebudowanymi, które jeszcze nie weszły do ruchu; 12. pojazdami używanymi do niehandlowych przewozów towarów w celach prywatnych; 13. pojazdami używanymi do odbioru mleka w gospodarstwach rolnych lub odwożące do tych gospodarstw pojemniki na mleko bądź produkty mleczne przeznaczone do karmienia bydła. Natomiast art. 3 ust.1 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym stanowi, że urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. W świetle powyższych przepisów oraz faktu, że przewóz osób odbywał się na trasie do 50 km, w kontrolowanym pojeździe nie musiał być zainstalowany tachograf, a tym samym kierowca nie był zobligowany do okazywania wykresówek. Okoliczności tych niekwestionuje organ. Mimo powyższych bezspornych faktów organ stoi na stanowisku, że do kierowcy pojazdu w stosunku do którego nie odnoszą się rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85, ma zastosowanie art. 31 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz.879). Takie stanowisko organu jest nie do zaakceptowania. Zdaniem Sadu jeżeli kierowca nie ma obowiązku okazywania wykresówek, to również nie ma on obowiązku okazywania zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, które de facto zastępuje wykresówki. Dyspozycja art. 31 ust.1 ustawy o czasie pracy kierowców dotyczy wyłącznie kierowcy, który w czasie kontroli prowadził pojazd podlegający rygorom rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 i nie mógł okazać wykresówek, ponieważ w określone dni nie prowadził pojazdu lub prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr3820/85. Przepis ten nie odnosi się do kierowcy pojazdu, którego nie dotyczą przepisu obu rozporządzeń. Ponadto należy podkreślić, że treść takiego zaświadczenia, a zwłaszcza dane dotyczące "...okresu, którego dotyczy, wskazanie przyczyn nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust.7 rozporządzenia nr 3820/8EWG...", nie ma odniesienia do omawianej sytuacji. Nie bez znaczenia jest również, co podnosi skarżąca, umieszczenie art.31 w rozdziale 4 ustawy o czasie pracy kierowców "Zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku określonych rozporządzeniem nr 3820/85/EWG oraz Umową AETR", zatem rozdział ten ma zastosowanie tylko i wyłącznie do przewozów, do których stosuje się rozporządzenie 3820/85, zaś kontrolowany przewóz był spod tego rozporządzenia wyłączony. Tak więc żądanie przez organ okazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniu [...] stycznia 2006 roku jest prawnie nieuzasadnione. W związku z powyższym działając na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a. i zasadził kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sadowego. O nie wykonywaniu zaskarżonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.