VI SA/Wa 1429/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do kasy tego sądu 300 (trzysta) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. cofającą skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Do wydania zaskarżonych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych: pismem z dnia [...] listopada 2004 r. zawiadomiono skarżącego M. D. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem samochodowym marki [...] o nr rejestracyjnym [...] na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. a) zgodnie z którym można cofnąć licencję jeżeli jej posiadacz zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań podatkowych na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego stanowiły informacje z Urzędu Skarbowego [...] (z dnia [...].02.2004 r. oraz [...].11.2004 r.), iż M. D. zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego taksówką. Jednocześnie M. D. wezwany został do złożenia w terminie 21 dni od daty otrzymania niniejszego zawiadomienia pisemnych szczegółowych wyjaśnień w sprawie mogących mieć znaczenie dla prowadzonego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na zawiadomienie M. D. wyjaśnił m.in. że nie jest jedynym przedsiębiorcą zalegającym z płaceniem podatków, nie uchyla się jednak od płacenia swoich zobowiązań. Poinformował o niemożności złożenia wyjaśnień odnośnie zadłużenia, albowiem od dnia [...] października 2004 r. nie otrzymał w tej sprawie wyjaśnień z Urzędu Skarbowego. Organ uznając złożone przez M. D. wyjaśnienia za niewystarczające ponownie pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. wezwał skarżącego do nadesłania dokumentów potwierdzających wywiązywanie się przez skarżącego ze spłaty zaległego zadłużenia. Pismem z dnia [...] lutego 2005 r. skarżący M. D. potwierdził, że Urząd Skarbowy źle naliczył jego zobowiązania i że do obecnej chwili nie otrzymał prawidłowego stanu zadłużenia. Powyższe wyjaśnienia ponowił pismem z dnia [...] marca 2005 r. załączając pismo z Urzędu Skarbowego, z którego wynikało że postępowanie w sprawie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku nie zostało zakończone. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Prezydent W. działając na podstawie art. 7 ust.1 i ust. 2 pkt 2 lit. c) oraz art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym cofnął M. D. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż bezsporne jest zaleganie przez skarżącego z opłacaniem podatków. Postawa skarżącego jest niewłaściwa, gdyż wywiązywanie się z obowiązku płacenia podatków jest powinnością każdego obywatela. Mimo wezwań organu, skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających podjęcie jakiekolwiek działań zmierzających do spłacenia zadłużenia. Od powyższej decyzji M. D. odwołał się pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący ponownie wyjaśnił, iż nie otrzymał ostatecznej decyzji odnośnie zadłużenia w Urzędzie Skarbowym. O wydanie ostatecznej decyzji M. D. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w dniu [...] marca 2005 r., odpowiedzi jednak nie otrzymał. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Uzasadniając swoją decyzję organ podkreślił, iż skarżący nie kwestionował istnienia zaległości w spłacie podatków. Jednocześnie nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających, iż podjął działania mające na celu spłatę zadłużenia. Ponadto zdaniem Kolegium podnoszona przez skarżącego okoliczność nieotrzymania z Urzędu ostatecznej decyzji stwierdzającej wysokość zaległości podatkowej dotyczyła kwestii odsetek od zaległości podatkowej, a nie stwierdzenia wysokości zaległości podatkowej, której kwota jest skarżącemu znana. W dniu [...] lipca 2006r. M. D. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zaległości w Urzędzie Skarbowym powstały na skutek problemów zdrowotnych, a ponadto zostały nieprawidłowo naliczone. Podniósł również, iż cofnięcie mu licencji pozbawi skarżącego pracy, a wówczas na pewno nie spłaci zadłużenia. W dniu [...] września 2006 r. skarżący M. D. złożył w Sądzie pismo procesowe wraz decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. wydanej w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] odmawiającej umorzenia odsetek. Z decyzji tej wynikało m.in. iż organ I instancji błędnie ustalił zaległości skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymując skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga M. D. zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym można cofnąć licencję jeżeli jej posiadacz zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań podatkowych na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Decyzja oparta na tej podstawie jest zatem decyzją uznaniową, a podstawę faktyczną stanowi ostateczna decyzja właściwego Urzędu Skarbowego stwierdzająca wysokość zadłużenia. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego-Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 494-495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Nadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony (por. art. 10 § 1 i 77 k.p.a.) w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Zdaniem Sądu w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa przez niedokładne wyjaśnienie sprawy, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przede wszystkim z ustaleń organów prowadzących przedmiotowe postępowanie nie wynika, aby przed wydaniem decyzji w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji dysponowały ostateczną decyzją stwierdzającą wysokość zadłużenia M. D. Wydaje się, że organy swoje rozstrzygnięcia oparły na informacji z Urzędu Skarbowego o zadłużeniu skarżącego. Mając jednak na uwadze, że strona konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego kwestionowała fakt otrzymania ostatecznej decyzji o zadłużeniu oraz zwracała uwagę na toczące się przed organami podatkowymi postępowanie w sprawie umorzenia odsetek, w ocenie Sądu oparcie się wyłącznie na informacji z Urzędu Skarbowego przy ustalaniu stanu faktycznego stanowiło istotne naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania. Jak wynika bowiem z nadesłanej przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego - decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. zaległości M. D. ustalone zostały w sposób nieprawidłowy i sprawa została przekazana organowi I instancji w celu ponownego jej rozpoznania. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż niedopuszczalne było wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu licencji na prowadzenie taksówki przed dokładnym i wyczerpującym wyjaśnieniem stanu faktycznego, a przede wszystkim przed jednoznacznym ustaleniem, czy wydana została decyzja ostateczna stwierdzająca wysokość zobowiązań podatkowych M. D. na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonych decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu. Zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem części nieuiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. Stosownie bowiem do treści § 2 ust. 2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz.U. z 2003 Nr 221 poz. 2193 ze zm. ) - wpis stały w sprawach dotyczących cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką wynosi 500 zł (pięćset złotych). W niniejszej sprawie Sąd nieprawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł (dwieście złotych ), a zatem w wysokości niższej, niż wynika to z brzmienia powołanych wyżej przepisów. W tej sytuacji niezbędne było w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakazanie ściągnięcia tej opłaty od organu tj. od strony, która z racji uwzględnienia skargi zobowiązana jest do poniesienia kosztów postępowania.