VI SA/Wa 143/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Z. C. na z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740, z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a., po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego cofnięto p. Z. C. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, wydaną na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2000 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję pracownika ochrony, jeżeli ten przestał spełniać warunki określone w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 . Z powyższego przepisu wynika m.in., że pracownik ochrony nie może być skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął odpis wyroku z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że Sąd Rejonowy w [...] uznał Z. C. za winnego popełnienia umyślnie czynu z art. 178a § 2 kk i za to wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Wyrok uprawomocnił się w dniu [...] maja 2003 r. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, do czego zobowiązywał go art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona zarzucając, że wydając zaskarżoną decyzję organ Policji zastosował niewłaściwą, rozszerzoną interpretację art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. W opinii skarżącego jego czyn stanowi przypadek mniejszej wagi (kierowanie na drodze publicznej rowerem w stanie nietrzeźwości – 1,6 promila) , nie ma charakteru kryminalnego, nie spowodował żadnych ujemnych skutków, a między nim a posiadaniem licencji pracownika ochrony fizycznej brak jest związku przyczynowego. Ponadto skarżący powołał się na swoja sytuację osobistą, gdyż posiadanie licencji pracownika ochrony stanowi dla niego i rodziny jedyną możliwość zarobkowania. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...], wydaną m.in. na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy z 1997 r. o ochronie osób i mienia po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że dyspozycja art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o ochronie osób i mienia stanowi, że komendant wojewódzki Policji cofa licencje pracownikowi ochrony, jeśli ten przestanie spełniać m.in. warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, tj. warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. Skazanie skarżącego za czyn z art. 178a § 2 kk, a więc z przestępstwo umyślne, nie ulega wątpliwości. Jest więc oczywiste, że strona przestała spełniać warunek określony w powołanym wyżej przepisie ustawy. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w odwołaniu strony Komendant Główny Policji wskazał, ze żadna z okoliczności podniesionych w odwołaniu nie zmienia faktu, że skarżący został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] był zobowiązany przez art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia do cofnięcia stronie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Ustawodawca nie ustalił bowiem w takich przypadkach możliwości innego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucił organowi Policji nie wzięcie pod uwagę – poza faktem naruszenia art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia – innych okoliczności sprawy, a zwłaszcza nienagannych opinii wystawianych skarżącemu przez właściwe organy Policji. W związku z tym skarżący podniósł zarzut naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 7 i 77 K.p.a., obligujących organ Policji do rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, czym naruszono słuszny interes strony. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie wskazując na bezzasadność skargi. Zdaniem organu Policji, wyrażonym po przedstawieniu stanu sprawy i przypomnieniu, że przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia nie zawiera katalogu przestępstw umyślnych, wobec czego odnosi się do wszystkich przestępstw umyślnych, niezależnie od ich rodzaju (tzn. dobra, przeciw któremu jest ono skierowane), żadna z okoliczności przywołanych w skardze nie może uzasadniać tezy, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji narusza słuszny interes skarżącego oraz została wydana bez rozpoznania całego materiału dowodowego. Organ Policji przedmiotową decyzją wypełnił obowiązek wynikający z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1997 r. o ochronie osób i mienia, tj. cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny." W rozpatrywanej sprawie został dnia [...] maja 2003 r. przez Sąd Rejonowy w [...] wydany wyrok, sygn. akt [...], na mocy którego uznano p. Z. C. za winnego popełnienia umyślnie czynu z art. 178a § 2 kk ; wyrok uprawomocnił się w dniu [...] maja 2003 r. Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie w przypadku, gdy pracownik ochrony został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Ustawa mówi, że w takim przypadku "Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję jeżeli pracownik ochrony : 1) przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt (...) 5 ". Z kolei w myśl art. 26 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która:...5) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. W rozpatrywanej sprawie organom Policji powołana ustawa nie pozostawiła zatem żadnego uznania. Podejmowana przez nie decyzja w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony w przypadku skazania zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne ma charakter tzw. decyzji związanej, przy podejmowaniu której organ nie ma tzw. luzu decyzyjnego, nie korzysta z żadnego uznania administracyjnego. Stwierdzenie skazania zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne sprawia, że Komendant Wojewódzki Policji ma po prostu obowiązek cofnięcia koncesji. Nie ma przy tym potrzeby udowadniania związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem a licencją pracownika ochrony. Przy takiej konstrukcji prawnej nie ma możliwości miarkowania kary czy rozstrzygania o kwestii stopnia społecznej szkodliwości czynu, gdyż oczywiste stwierdzenie skazania zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne musi spowodować cofnięcie koncesji. W takiej sytuacji nie mają też znaczenia inne środki dowodowe, jak choćby podnoszone przez skarżącego pozytywne opinie właściwych organów Policji, gdyż jedyną i wystarczającą przyczyną nałożenia kary (cofnięcia licencji) jest skazanie zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Przy jednoznacznym stwierdzeniu takiego skazania organ Policji nawet nie powinien – nie ma podstaw prawnych – prowadzić jakiegokolwiek postępowania dowodowego, lecz zobowiązany jest podjąć z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia licencji pracownika ochrony pierwszego stopnia. W tej sytuacji nie sposób nawet mówić o "klasycznym" postępowaniu wyjaśniającym i dowodowym, w którym mogą zostać naruszone przepisy art. 7 i 77 K.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.