VI SA/Wa 143/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant referent Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], którą organ centralny działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 189a § 2, art. I89e i art. 189f § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 2096, zwanej dalej kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm., zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 890 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, pkt 3a, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b i lit. ba ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., zwanej dalej utd), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez stronę od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. o nałożeniu na J. L. kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. orzeczono o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Strona postępowania złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że z uwagi na nikłe przekroczenie obowiązujących przepisów wnosi o uchylenie nałożonej kary oraz umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu powyższego pełnomocnik strony wskazał, że w dniu [...] lutego 2018 r. jego mocodawca wykonywał przejazd pojazdem o nr rej. [...] po drogach publicznych, dostępna kwota na koncie [...] wynosiła 9,38 zł, a zatem opłatę przekroczono o 23,21 zł. Ponadto, podniesiono, że urządzenie zamontowane w pojeździe nie zasygnalizowało braku środków na koncie. Co więcej, pełnomocnik strony wskazał, że umowa zawarta z operatorem nie przewiduje możliwości zasilenia konta zwyczajnym przelewem, a jedynie w siedzibie operatora w godzinach urzędowania, co było niemożliwe o godzinie 01:45. Organ ponownie rozpoznając sprawę ustalił następujący stan faktyczny: W dniu [...] lutego 2018 r. zarejestrowano przejazd samochodu ciężarowego o numerze rejestracyjnym [...] przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...] o godzinie 01:45:36 w pasie drogowym płatnego odcinka węzeł [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy zbudowanej w pasie drogowym. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 udp, jednakże stwierdzono brak środków na koncie "pre-pay" podczas dokonywanego przejazdu po drodze krajowej, co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, a właścicielem pojazdu samochodowego był Pan J. L. Powyższe ustalono w ramach prowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu [...] lutego 2018 r., został wyszczególniony w zał. 1 pkt 9 lit. C- węzeł [...] do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Pismem z dnia 1 sierpnia 2018 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Ww. pismo zostało doręczone stronie w dniu 6 sierpnia 2018 r. Mając na względzie powyższe okoliczności stwierdzono, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] lutego 2018 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. Ponownie rozpoznając sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 kpa. W toku postępowania ustalono, że oplata elektroniczna za przejazd samochodem ciężarowym na ww. wskazanym odcinku drogi we wskazanym czasie nie została uiszczona. Pojazd strony postępowania został zarejestrowany na umowie o numerze [...], która nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty po przejeździe. Pojazd był wyposażony w urządzenie [...]. Stan salda umowy w systemie w ww. dniu o ww. godzinie wynosił 0 zł. Ponadto użytkownik doładował konto po ww. incydencie w dniu [...] lutego 2018 r. o godzinie 23:09:57, kartą płatniczą w punkcie dystrybucji, kwotą 200 zł. Użytkownik był informowany o niskim stanie salda od dnia [...] lutego 2018 r. od godziny 23:59:00 za pośrednictwem urządzeń [...] we wszystkich pojazdach zarejestrowanych na umowie. Organ podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] lutego 2018 r. po drodze krajowej nr [...] na odcinku węzeł [...] o godzinie 01:45:36 nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Dostępne środki zostały wyczerpane w dniu [...] lutego 2018 r. o godzinie 00:53:55. Mając na względzie powyższe okoliczności organ stwierdził, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] lutego 2018 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. W rozpoznawanej sprawie na podstawie danych znajdujących się w CEPiK ustalono, że kontrolowany pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy i dlatego właścicielowi została wymierzona kara pieniężna na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 udp tj. w wysokości 1 500 zł. Według art. 13k ust. 4 udp kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 udp wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu, to kary nakłada się na podmiot na rzecz, którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu. Zgodnie z treścią art. 13k ust. 6 udp, na podmiot o którym mowa w art. 13k ust. 4 udp, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia wymienione w art. 13k ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, dotyczące danego pojazdu samochodowego. Stosownie zaś do treści art. 13k ust. 7 udp za dobę uznaje się okres od godziny 0:00 do godziny 24:00 w danym dniu. Na podstawie art. 13k ust. 9 udp kary pieniężne wymienione w art. 13k ust. 1 udp, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego, ponownie rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, art. 77 oraz art. 80 kpa stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Na poczynione ustalenia w pełni pozwalał zgromadzony materiał dowodowy. Z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] lutego 2018 r. po drodze krajowej nr [...] na odcinku węzeł [...], który jest wymieniony w załączniku 1 pkt 9 lit. c do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Opłata za przedmiotowy przejazd nie została uiszczona z powodu braku środków na koncie i w tej sytuacji konieczne było nałożenie kary w wysokości 1500 zł. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że korzystający z dróg publicznych zawarł umowę z podmiotem pobierającym opłatę elektroniczną (umowa nr [...]). Jednakże wniesiona przez stronę przedpłata nie pokryła w całości należności wynikających z dokonanych przejazdów. Z analizy materiału dowodowego, a przede wszystkim z zapisu ewidencyjnego [...] oraz z wykazu załączonego do pisma operatora systemu nr [...] z dnia 25 października 2018 r. w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] poruszającego się w dniu [...] lutego 2018 r. po drodze krajowej nr [...] na odcinku węzeł [...] o godzinie 01:45:36 nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Dostępne środki zostały wyczerpane na umowie [...] w dniu [...] lutego 2018 r. o godzinie 00:53:55. Co więcej, opłata nie została uiszczona również za przejazd pod bramownicami poprzedzającymi ww. bramownicę kontrolną oraz następującymi po niej. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu - umowa do konta w trybie przedpłaconym. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia [...]. Bramownice i system [...] działały prawidłowo. Konto zostało doładowane przed naruszeniem w dniu [...] stycznia 2018 r. o godzinie 00:20:18, kwotą 300 zł. Następnie użytkownik doładował konto po naruszeniu w dniu [...] grudnia 2018 r. o godzinie 23:09:57, kartą płatniczą w punkcie dystrybucji, kwotą 200 zł. Organ podkreślił, że wniesienie przedpłaty (doładowanie konta) po zarejestrowaniu naruszenia w systemie nie prowadzi do jego konwalidacji, bowiem korzystający z dróg publicznych winien wnieść przedpłatę w wysokości zapewniającej uiszczenie opłaty elektronicznej na całej przestrzeni dokonywanego przejazdu. GITD wyjaśnił, że w trakcie przejazdu prawidłowo działające urządzenie [...] informuje kierowcę, czy posiada on wystarczające środki na koncie użytkownika, niezbędne do poruszania się po płatnych odcinkach dróg krajowych poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń (sygnałów) dźwiękowych. W niniejszej sprawie nie wykazano, aby urządzenie [...] działało wadliwie. Skoro operator systemu poinformował, że oplata nie została uiszczona, to należy dać wiarę tej informacji pochodzącej bezpośrednio od podmiotu obsługującego elektroniczny system poboru opłat. W toku postępowania nie ustalono, aby opłata za sporny przejazd została uiszczona. Co więcej, dowodu na taką okoliczność nie przedstawiła strona postępowania administracyjnego. W informacji operatora systemu wskazano, że do kontrolowanego pojazdu zostało przypisane konto typu przedpłaconego, co oznacza, że konieczna jest wpłata przed skorzystaniem z systemu [...] - to jest przed rozpoczęciem przejazdu 1 jest konieczność sprawdzania ilości środków na koncie jak również ich uzupełniania. W świetle powyższego stwierdzono, że nałożenie kary było zasadne i zgodne z prawem. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że naruszenie spowodowane było brakiem odpowiednich środków na koncie. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany do wnoszenia opłaty elektronicznej nie powinien korzystać z dróg krajowych, za które pobierana jest opłata elektroniczna, bowiem świadomie naraża się na odpowiedzialność administracyjnoprawną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał także, że jedyna możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynika z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże w przedmiotowej sprawie organ nie mógł zastosować instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu opisanej w art. 189f § 1 pkt 1 kpa. W sprawie nie wystąpiły również okoliczności przewidziane w art. 188e kpa. Jeżeli strona uchybiła podstawowym obowiązkom w zakresie uiszczania opłaty elektronicznej, jakim jest doładowanie środkami pieniężnymi konta użytkownika w systemie [...], to w żadnym razie nie można mówić o działaniu siły wyższej w rozumieniu art. 189e kpa, czy znikomej szkodliwości czynu w rozumieniu art. 189f § 1 kpa. Na powyższą decyzję GITD z dnia [...] listopada 2018r. J. L., działający przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 189f §1 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego przypisania stronie naruszeń opisanych w sprawie, a bezpośrednio do uznania, iż czyn podlegający rozpoznaniu w niniejszej sprawie jest naruszeniem prawa o stopniu wyższym niż znikomy, a strona nie zaprzestała naruszenia prawa. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualne jej zmianę i ustalenie, iż sprawca podlega jedynie pouczeniu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja o wymierzeniu kary była nieuzasadniona i niezgodna z prawem. Wskazano, że strona nie uiściła opłaty tylko przez niedopatrzenie. I nie było powodu do nałożenia kary pieniężnej. Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 Kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 Kpa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy, o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. W myśl art. 13ha ust. 1 udp opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13 ha ust. 2 udp). Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 udp). Zasadą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 udp. Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ustawy udp, obowiązany jest do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 udp (odpowiednia kategoria pojazdu). Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 udp rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406). Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1), 1500 zł - w pozostałych przypadkach (pkt 2). W myśl art. 13l ust. 1 udp do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że dopuszczalna masa całkowita (dmc) skontrolowanego samochodu ciężarowego pozostającego w dyspozycji strony skarżącej, przekraczała 3,5 t. Pojazd/zespół pojazdów nie podlegał też zwolnieniom, o których mowa w art. 13 ust. 3a udp. Nałożona kara pieniężna dotyczyła przejazdu w dniu [...] lutego 2018 r . godz. 1:45 odcinkiem drogi na którym pobiera się opłatę elektroniczną. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że przejazd bez uiszczenia opłaty wynikał z faktu, że strona skarżąca nie zapewniła wystarczających środków na koncie urządzenia [...]. Pojazd skarżącego został zarejestrowany przy umowie o numerze [...], która nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty po przejeździe. Pojazd był wyposażony w urządzenie [...]. Stan salda umowy w systemie w ww. dniu o ww. godzinie wynosił 0 zł. Użytkownik doładował konto po ww. incydencie w dniu [...] lutego 2018 r. o godzinie 23:09:57, kartą płatniczą w punkcie dystrybucji, kwotą 200 zł. Użytkownik był informowany o niskim stanie salda od dnia [...] lutego 2018 r. od godziny 23:59:00 za pośrednictwem urządzeń [...] we wszystkich pojazdach zarejestrowanych na umowie. Sąd stwierdza, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] lutego 2018 r. po drodze krajowej nr [...] na odcinku węzeł [...] o godzinie 01:45:36 nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Dostępne środki zostały wyczerpane w dniu [...] lutego 2018 r. o godzinie 00:53:55. GITD słusznie zatem stwierdził, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] lutego 2018 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. Odnosząc się do argumentów strony organ zasadnie wskazał, że wniesienie przedpłaty (doładowanie konta) po zarejestrowaniu naruszenia w systemie nie prowadzi do jego konwalidacji, bowiem korzystający z dróg publicznych winien wnieść przedpłatę w wysokości zapewniającej uiszczenie opłaty elektronicznej na całej przestrzeni dokonywanego przejazdu. Zdaniem Sądu w toku postępowania prawidłowo ustalono, iż urządzenie [...] w samochodzie skarżącego działało prawidłowo i sygnalizowało niski stan środków na koncie, Skarżący nie zgłaszał u operatora systemu reklamacji odnośnie nieprawidłowego działania urządzenia. Należy jednoznacznie stwierdzić, że z analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że naruszenie spowodowane było brakiem odpowiednich środków na koncie. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany do wnoszenia opłaty elektronicznej nie powinien był korzystać z dróg krajowych, za które pobierana jest opłata elektroniczna, bowiem świadomie naraził się na odpowiedzialność administracyjnoprawną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do argumentacji strony i wskazał, że jedyna możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynika z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Słusznie podano, że w przedmiotowej sprawie organ nie mógł zastosować instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu opisanej w art. 189f § 1 pkt 1 kpa. W sprawie nie wystąpiły również okoliczności przewidziane w art. 188e kpa. Jeżeli strona uchybiła podstawowym obowiązkom w zakresie uiszczania opłaty elektronicznej, jakim jest doładowanie środkami pieniężnymi konta użytkownika w systemie Viatoll, to w żadnym razie nie można mówić o działaniu siły wyższej w rozumieniu art. 189e kpa, czy znikomej szkodliwości czynu w rozumieniu art. 189f § 1 kpa. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przez organ żadnego z wymienionych w skardze przepisów w stopniu mogącym zaważyć na treści podjętego rozstrzygnięcia i jego ocenie przez Sąd. Organ wyjaśnił i zajął stanowisko w kwestii zastosowania w tej sprawie przepisów Działu IVa Kpa – Administracyjne kary pieniężne (por. pełną treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.