VI SA/Wa 1431/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r.; 2. stwierdza nieważność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. 3. stwierdza, że decyzje opisane w pkt 1 i 2 niniejszego wyroku nie podlegają wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę W. M. (w dalszej części również "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12 500 złotych na którą składały się cztery kary jednostkowe: za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (8000 zł), z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie skierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (500 złotych), z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (500 złotych) oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w tachograf (3000 złotych). W podstawie prawnej w.w. decyzji wskazano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 4 , art. 5, art. 8 ust.1 i ust.3 pkt8 ,art. 39 a ust.1, ust.3, art. 39j, art. 39 k, art. 39l, art. 87ust.1 , ust.3 art. 92 ustawy o transporcie drogowym(Dz. U. z 2004 r. , Nr 204, poz. 2088 ze zm., powoływanej dalej jako u.t.d.) oraz l.p. 1.1, lp.1.8 ust. 3, l.p.11.1, ust. 2a, l.p. 1.7 załącznika do w/w ustawy, art. 5ust.1, ust. 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006r. Nr 235, poz.1701), art. 3, art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985r., ze zm. (powoływane dalej jako Rozporządzenie 3821/85 ) , art. 31 ust.1 , ust.2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej stanowiły ustalenia protokołu kontroli drogowej Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...], którego kierowcą był A. W. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. M. oprócz zarzutów merytorycznych odnoszących się do poszczególnych kar podniosła, że w rozpatrywanej sprawie na podstawie jednej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2006 r. zostały wydane dwie decyzje w różnych terminach tj. w dniu [...] grudnia 2006 r. oraz [...] stycznia 2007 r. którymi nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 19 700 złotych (7200 zł oraz 12 500 zł), co zdaniem strony jest niedopuszczalne. Strona podniosła, że funkcjonariusz nie poinformował jej, że są prowadzone dwa odrębne postępowania administracyjne. Wskazała, że od obydwu decyzji ostatecznych złożyła skargi do WSA i wniosła o połączenie obydwu tych spraw do wspólnego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na podstawie Repertorium "SA" prowadzonego w VI Wydziale Orzeczniczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalono, że w sprawie VI SA/Wa 1430/07 postanowieniem z dnia 16 stycznia 2008 r., które uprawomocniło się 23 lutego 2008 r., Sąd odrzucił skargę W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 7200 złotych z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego. Akta administracyjne zostały zwrócone do organu. W sprawie niniejszej, na wezwanie Sądu z dnia 5 czerwca 2008 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego nadesłał oryginał decyzji z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...], potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007r. Nr [...], potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2006r. nr [...], której wyniki posłużyły do wydania w.w. decyzji. Poinformował również, że powyższe decyzje nie były uchylane ani zmieniane i nadal pozostają w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że dane zawarte w protokole kontroli oznaczonym numerem [...] są wewnętrznie sprzeczne. Na pierwszej stronie wpisano w nim bowiem miejsce, datę i godzinę kontroli odpowiednio: droga krajowa nr [...] P., [...] listopada 2006 r. godz. 11 min 54 natomiast w załączniku do tego protokołu stwierdzono, że kontroli dokonano (bez wskazania godziny) na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości N. Zważywszy, iż w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] wskazano, że podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej były wyniki kontroli przeprowadzonej na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości N. należy uznać, że kontroli drogowej dokonano właśnie w tym miejscu. Podobne zastrzeżenia dotyczą zapisów protokołu kontroli nr [...], gdzie na pierwszej stronie wpisano, iż kontroli dokonano o godzinie 12 min 55 podczas gdy w załączniku do tego protokołu wskazano, że pojazd został zatrzymany do kontroli na drodze wojewódzkiej nr [...] w m. N. o godzinie 11 min 00. Porównując zapisy obydwu protokołów należy stwierdzić, że zostały one zostały sporządzone na potrzeby jednej kontroli drogowej. Świadczy o tym miejsce zatrzymania pojazdu do kontroli (droga wojewódzka nr [...] w miejscowości N.) a pośrednio, że przeprowadzał ją ten sam inspektor kontroli drogowej – p. [...]. Nie przeczy takiemu wnioskowi niemożność wskazania precyzyjnej godziny zatrzymania przedmiotowego pojazdu a to wobec niepełnych bądź sprzecznych danych zawartych w w.w protokołach, załącznikach a także wydanych na ich podstawie decyzjach. Stąd, w ocenie Sądu, należy uznać za zgodne ze stanem faktycznym stwierdzenie zawarte w skardze, że w rozpoznawanej sprawie dokonano jednej kontroli drogowej pojazdu należącego do skarżącej. Zgodnie z art. 92 ust. 1 utd kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów (...) o ruchu drogowym (pkt 5) podlega karze pieniężnej w wysokości 50 zł do 15 000 złotych. W myśl art. 92 ust.2 pkt 1 utd suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć 15 000 złotych. W rozpatrywanej sprawie, podczas jednej kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2006 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości N. nałożono na przedsiębiorcę W. M. kary pieniężne których suma wyniosła 19 700 złotych. Jedną decyzją nałożono karę w łącznej wysokości 12 500 złotych za naruszenie szeregu obowiązków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym, natomiast drugą decyzją - karę w wysokości 7 200 złotych na podstawie m.in. art. 61 ust.1,11 i art. 64 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo ruchu drogowym - tj. Dz.U.2005, Nr 108, poz. 908). Niewątpliwie strona wykonująca przewóz drogowy rzeczy – tak jak miało to miejsce w rozpoznanej sprawie – miała obowiązek dbania o to, aby ładunek nie powodował przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu a także takiego umieszczenia tego ładunku na pojeździe aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Powyższe obowiązki nakłada na stronę cytowana ustawa Prawo o ruchu drogowym (v. np. art. 61 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1). Zdaniem Sądu, z uwagi na to, że suma kar nałożonych podczas jednej kontroli drogowej przekroczyła 15 000 złotych należy uznać, że organ rażąco naruszył przepis art. 92 ust.2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] a także decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] stycznia 2007 r. Nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] stycznia 2007 r. było w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwe z uwagi na treść art. 135 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. Granice niniejszej sprawy zakreślają ustalenia organu stwierdzone w wyniku jednej kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2006 r. Na podstawie tej kontroli stwierdzono naruszenia na łączną sumę kar pieniężnych w wysokości 19 700 złotych. Wzruszenie w rozpatrywanej sprawie omówionych wyżej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz [...] stycznia 2007 r. było, zdaniem Sądu, niezbędne dla końcowego załatwienia niniejszej sprawy z powodów podanych w uzasadnieniu.