VI SA/Wa 1437/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia zjazdu z drogi krajowej oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 roku nr [...] na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. nr 71 z 2000r. poz. 838/ i art. 106 kpa postanowił: 1. negatywnie zaopiniować lokalizację stacji gazu płynnego na działkach nr [...] i [...] położonych przy drodze krajowej nr [...] w km [...]str. prawa w m. S., 2. pozytywnie zaopiniować budowę budynku handlowo-usługowego na cele agroturystyczne z warunkiem dojazdu do w/w działek poprzez układ komunikacyjny lokalny. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku wniosku W.K. z dnia [...] stycznia 2004 roku, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 roku nr [...]: Uchylił zaskarżone postanowienie w części określonej w pkt 1 sentencji i w tym zakresie uzgodnił lokalizację na działkach nr [...] i [...] stacji gazu płynnego z zastrzeżeniem dopełnienia następujących warunków: 1. ruch drogowy, spowodowany mającą powstać stacja gazu płynnego, nie będzie włączony do drogi krajowej nr [...] bezpośrednio, lecz poprzez drogę gminną /działka nr [...]/, z która graniczą ww. działki, po uzyskaniu zgody zarządcy wspomnianej drogi gminnej na wykonanie z niej zjazdu publicznego, 2. wszystkie obiekty planowanej na ww. działkach inwestycji zostaną usytuowane w odległości min. [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Decyzje Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: Działki nr [...] i [...] na których planowana jest stacja gazu płynnego oraz budynku handlowo-usługowego na cele agroturystyczne położone są pomiędzy dwoma drogami: krajową nr [...] i gminną/działka nr [...]/. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /tekst jednolity Dz.U. z 2000r nr 71, poz. 838 ze zm./ lokalizowanie zabudowy wzdłuż zarezerwowanych pasów terenu, nowo wybudowanych dróg może nastąpić tylko w przypadku włączenia ruchu drogowego - spowodowanego tą zabudową — do istniejącej lub projektowanej drogi, wyłącznie w miejscach określonych przez zarząd drogi. Przy ustalaniu dopuszczalności włączenia do ruchu drogowego do klasy GP tj. drogi głównej ruchu przyspieszonego zarządca drogi stosuje się między innymi do dyspozycji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. nr 43, poz. 430/. Bezpośrednie włączenie do drogi krajowej nr [...] ruchu spowodowanego mającą powstać na działkach nr [...] i [...] inwestycją, w rozumieniu § 55 ust. 1 pkt 3 w związku z § 3 pkt 12 rozporządzenia wymagałoby wykonania zjazdu publicznego z tej drogi, bowiem tylko taki zjazd może zapewnić połączenie drogi z dojazdem do obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Jednak zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowa, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie taka wyjątkowa sytuacja, zdaniem organu, nie występuje, ponieważ istnieje możliwość dojazdu do przedmiotowych działek oraz mających powstać na ich terenie inwestycji posiadająca włączenie do drogi krajowej nr [...], drogą niższej klasy tj., gminną, z która graniczą przedmiotowe działki. Ponadto, w przypadku lokalizacji stacji gazu płynnego na terenie przedmiotowej działki, usytuowanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] stanowiłoby dodatkowo naruszenie § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ przedmiotowa stacja gazu płynnego /a więc i ewentualny z niej zjazd/ byłaby zlokalizowana w km [...], podczas gdy zjazd do najbliższej sąsiadującej i usytuowanej po tej samej stronie drogi już istniejącej stacji usytuowany jest w km [...]. Oznacza to, że odległość byłaby znacznie mniejsza niż minimalna. Z uwagi na istniejąca możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji za pośrednictwem drogi gminnej i biorąc pod uwagę zwłaszcza fakt, że przy takim rozwiązaniu nie zostałby naruszony żaden z przywołanych przepisów prawa, inwestycją, nie tylko lokalizację budynku handlowo - usługowego, ale i stację gazu płynnego należało uzgodnić i uzgodnienie przyjąć za dopuszczalne wyłącznie z zastrzeżeniem dopełnienia warunków określonych postanowieniem. Zasadnym było także dodanie warunku określonego w pkt 2 postanowienia, który wynika wprost z przepisu art. 43 ust. 1 lp.3 tabeli litera a kolumna 4 ustawy o dogach publicznych. Podjęte rozstrzygnięcie jest najbardziej celowym w rozpoznawanej sprawie. Stanowi zharmonizowanie interesu społecznego ze słusznym interesem strony. Na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2004 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego złożył W.K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił postanowieniu, iż rozstrzygnięcie w nim zawarte jest nieobiektywne i narusza prawo równości obywateli w państwie demokratycznym. Skarżący wskazał na pozytywne opinie zarządcy dróg w analogicznych sytuacjach. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie. W zaskarżonym postanowieniu nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zastosował właściwe prawo materialne. W zaistniałym stanie faktycznym i obowiązującym stanie prawnym, zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Wydanie zaskarżonego postanowienia, przez zarządcę dróg krajowych, poprzedziła dokładna analiza wszystkich dokumentów dotyczących przedmiotowej sprawy. W myśl art. 35 ust. 4 ustawy o drogach publicznych "Lokalizowanie zabudowy wzdłuż zarezerwowanych pasów terenu, nowo wybudowanych dróg (w tym obwodnic miejscowości) oraz istniejących dróg może nastąpić tylko w wypadku włączenia ruchu drogowego -spowodowanego tą zabudowy - do istniejącej lub projektowanej drogi, wyłącznie w miejscach określonych przez zarząd drogi". Użyte w tym przepisie określenie "w miejscach określonych przez zarząd drogi" oznacza, iż o dostępie do dróg, o jakich mowa w tym przepisie decyduje wyłącznie zarząd drogi. Zarząd ten uwzględniając potrzeby wynikające z zabudowy wzdłuż zarezerwowanych pasów terenów lub dróg wskaże miejsca włączenia ruchu drogowego, wynikłego z tej zabudowy, do tych dróg. A zatem włączanie się do tych dróg pozostaje pod kontrolą zarządu drogi. Włączanie w określonych miejscach ma na celu zapewnienie w pierwszej kolejności bezpieczeństwa ruchu drogowego odbywającego się na drogach. Dodać też należy, iż z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że usytuowanie przedmiotowej działki uniemożliwia wykonanie zjazdu publicznego, z uwagi na możliwość wykorzystania istniejącej drogi niższej klasy tj. drogi gminnej, wprawdzie zaniedbanej, ale istniejącej i wykorzystywanej jako droga dojazdowa do pól. Także odległość pomiędzy sąsiadującymi stacjami paliw stanowi przeszkodę wykonania zjazdu publicznego. Doszłoby bowiem do naruszenia obowiązującego prawa a mianowicie § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Sytuacja nie jest więc wyjątkowa a tylko taka uzasadniałaby wykonanie zjazdu z drogi publicznej. Ruch drogowy spowodowany mającą powstać inwestycją będzie włączony do drogi krajowej nr [...] za pośrednictwem drogi gminnej, z którą graniczą działki skarżącego. Zgodzić się więc należy z organem, że podjęte rozstrzygniecie stanowi zharmonizowanie słusznego interesu indywidualnego strony z interesem społecznym wyznaczonym przede wszystkim bezpieczeństwem w ruchu drogowym na drodze krajowej o bardzo dużym i ciągle wzrastającym ruchu. Nie jest w żadnym razie dowolne. Znajduje uzasadnienie tak w okolicznościach sprawy jak i obowiązującym stanie prawnym. Dopiero w skardze W.K. podniósł, iż inni inwestorzy będący w analogicznej sytuacji otrzymali zezwolenie, co narusza zasadę równego traktowania obywateli przez władze publiczne w demokratycznym państwie prawa. Wprawdzie sąd kontroluje zaskarżone postanowienie według stanu faktycznego i prawnego na dzień rozstrzygnięcia ostatecznego i nie jest związany zarzutami skargi to jednak powoływanie nowych zarzutów nie daje szansy organowi, aby je rozważył i się do nich. Mimo to w odpowiedzi na skargę organ ustosunkował się i to tego zarzutu. wątpliwości wyjaśnień dodać tylko należy, że uzyskanie przez innych inwestorów korzystnych rozstrzygnięć nie ma bezpośredniego wpływu na wynik sprawy mniejszej albowiem każda inwestycja jest inną inwestycją i każda też jest oceniana samodzielnie z punktu widzenia obowiązujących przepisów, w stanie prawnym obowiązującym w dacie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu administracyjnym sąd skargę oddalił z braku uzasadnionych podstaw.