VI SA/Wa 1441/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi P. T. z Kancelarii Adwokackiej przy ulicy P., [...] W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu: kwotę 309,80 (trzysta dziewięć 80/100) złotych, w tym: kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty, kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem 22% podatku od towarów i usług oraz 17 (siedemnaście) złotych tytułem opłaty skarbowej. VI SA/Wa 1441/08 Uzasadnienie [...] komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. cofnął Z. R. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Organ Policji ustalił, że Z. R. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. (sygn. akt [...]) – utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. (sygn. akt [...]) został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k. - znęcania się psychicznego i fizycznego nad swoją żoną – oraz skazany na karę dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat ze zobowiązaniem do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Przed wydaniem decyzji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. [...] komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie wydania negatywnej opinii o Z. R. Przy wydawaniu postanowienia organ Policji miał na uwadze wymieniony prawomocny wyrok karny oraz interwencje Policji w miejscu zamieszkania opiniowanego. W dniach [...] lipca, [...] września i [...] listopada 2005 r. Policja przeprowadziła interwencje w miejscu zamieszkania Z. R. w związku ze zgłoszeniami członków rodziny i dyżurnego pogotowia ratunkowego. W wyniku jednej z interwencji Z. R. został osadzony w izbie wytrzeźwień. Nadto ustalono, że przebywał on sześciokrotnie w Zakładzie Opieki Zdrowotnej z rozpoznaniem zespołu depresyjnego, reakcji depresyjnej, szkodliwego picia nadmiernego alkoholu itp. Biegli psychiatrzy i psychologowie w wydanych opiniach stwierdzili u Z. R.zaburzenia osobowości o charakterze bierno-agresywnym polegające na stałych sztywnych zmianach charakterologicznych nie podlegających leczeniu. Od ww. decyzji Z. R. złożył odwołanie, w którym podnosił brak zainteresowania jego problemami oraz oskarżał funkcjonariuszy Policji i prokuratora o niesłuszne wniesienie aktu oskarżenia opartego na nieprawdziwych pomówieniach. Podkreślał, że jest osobą niepełnosprawną, co wykorzystują organy Policji i prokuratura oskarżając go o czyny, których popełnienia się nie dopuścił. Komendant Główny Policji decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26. ust. 2 pkt 5 i art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) – dalej jako ustawa - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na wyrok skazujący organ administracji stwierdził, że skarżący przestał spełniać przesłankę z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i minia. Organ odwoławczy podkreślał, że nie jest kompetentny w sprawie weryfikacji wyroku sądu karnego stwierdzającego popełnienie przez Z. R. przestępstwa, za które został skazany. Zatem w świetle prawa Z. R. jest osobą skazaną za przestępstwo umyślne, przez co przestał spełniać warunki do zachowania licencji. Przesłanką nakazującą organowi cofnąć licencję było skazanie uprawnionego za przestępstwo umyślne. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę przy rozstrzygnięciu postanowienia o negatywnej opinii o skarżącym, bowiem postanowienie to zostało zaskarżone do sądu administracyjnego i przed zakończeniem jego kontroli przez sąd nie mogło stanowić podstawy do cofnięcia licencji. Składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. R. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie, tak jak w odwołaniu, uskarżał się na tendencyjność działania w jego sprawie organów Policji i prokuratury oświadczając, że jest niewinny i nie popełnił zarzucanych mu czynów. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu z dnia 17 września 2008 r. (data prawomocności 18 października 2008 r.) oddalono skargę Z. R. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie wydania negatywnej opinii o Z. R., jako o osobie posiadającej licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Wymieniony art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy określa jeden z warunków otrzymania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia – brak prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne. Jest poza sporem, że skarżący został skazany prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. (sygn. akt [...]), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. (sygn. akt [...]), za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej z art. 207 § 1 k.k. Nadto według ustaleń organów Policji w stosunku do skarżącego były wielokrotnie podejmowane interwencje domowe w związku z jego zachowaniem po spożyciu alkoholu. Z. R. był osadzony w izbie wytrzeźwień, a nadużywanie przez niego alkoholu stało się przyczyną powstania zaburzeń psychicznych na tyle poważnych, że wymagały leczenia w zakładzie psychiatrycznym. Jednocześnie, jak orzekli to lekarze, zaburzenia psychiki nabrały u skarżącego takiego charakteru, że nie podlegały już leczeniu. Te wszystkie okoliczności stały się powodem wydania zaskarżonej decyzji oraz postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie wydania negatywnej opinii o Z. R., jako o osobie posiadającej licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, którą to informację o uprawomocnieniu się wymienionego postanowienia Sąd powziął z urzędu. W sprawie więc zaistniały dwie przesłanki uzasadniające, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, brak podstaw do uwzględnienia skargi. W szczególności jednak nie sposób stwierdzić, iż zaskarżona decyzja naruszyła prawo, bowiem już sam fakt prawomocnego skazania Z. R. wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej, a taki charakter winy zawiera czyn z art. 207 § 1 k.k., uzasadniał cofnięcie posiadanego przez skarżącego uprawnienia. Przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy nie dookreśla kategorii przestępstwa popełnionego z winy umyślnej, za które nastąpiło prawomocne skazanie pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Zatem każde prawomocne skazanie za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej, tj. również z art. 207 § 1 k.k., obliguje organ Policji do zachowania się zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.