VI SA/Wa 1443/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na czynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia odrzucić skargę Pismem z 28 kwietnia 2015 r. skarżący, W. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Komendanta Głównego Policji polegającą na doręczeniu decyzji z [...] lutego 2015 r. Nr [...] o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący wskazał, że w związku z nienadesłaniem decyzji zostały zahamowane jego prawa, w tym prawo do zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż ww. decyzja, z uwagi na błędnie wskazany adres zamieszkania skarżącego, a co za tym idzie błędne uznanie, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki doręczenia w trybie art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. dalej k.p.a.), w dniu 13 maja 2015 r. została ponownie wysłana na prawidłowy adres strony, co potwierdza załączona do akt administracyjnych sprawy uwierzytelniona kserokopia wykazu przesyłek poleconych nr 113/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy czynności doręczenia decyzji. Jak wyżej wskazano skarga może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga nie może dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydawania aktów administracyjnych. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 k.p.a. nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (v. postanowienie NSA z 19 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12, CBOiS). Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia rozstrzygnięcia biegnie dla strony termin do jego zaskarżenia. Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenia decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Natomiast sama czynność doręczenia decyzji nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi. W tych okolicznościach uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.