VI SA/Wa 1444/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA - Maria Jagielska ( spr. ) Asesor WSA - Małgorzata Grzelak Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu17 czerwca 2005r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Pan A. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2004r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2004r. o odmowie przyznania pozwolenia na broń sportową i wniósł o uchylenie wskazanej decyzji jako niezgodnej z prawem. Skarżący A. G. uzyskał pozwolenie na broń sportową na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lipca 1997r. Jak wynika z akt administracyjnych załączonych do akt sprawy niniejszej, skarżący jest członkiem Ligi Obrony Kraju, Klubu Strzeleckiego LOK "[...]" w [...],[...] oraz posiada licencję B na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych i kulowych. Legitymuje się także srebrną odznaką strzelecką, a także przedstawił dyplom LOK za zajęcie przez niego IV miejsca w zawodach strzeleckich w 2003r. organizowanych w [...]. Skarżący, pismem z dnia [...] kwietnia 2004r., zwrócił się do tego organu o wyrażenie zgody na zakup dwóch jednostek broni sportowej. Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, uzyskaniu właściwych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego i przesłuchaniu A. G. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji odmówił wydania pozwolenia na broń palną sportową uzasadniając swoje rozstrzygnięcie faktem, iż skarżący posiada już trzy sztuki broni sportowej i na tle przedstawionej przez niego argumentacji, nie jest uzasadnione przyznanie mu dodatkowo dwóch sztuk broni, w tym karabinka bocznego zapłonu kaliber 5.6mm, który już posiada. Zdaniem organu broń, którą skarżący dysponuje w zupełności pozwala mu na uprawianie strzelectwa sportowego i udział w zawodach. Zawody te są głównie realizowane przez [...], a należy dodać, że tak uprawiane strzelectwo nie jest sportem w myśl przepisów dotyczących sportów o charakterze strzeleckim. Ponadto pan A. G. może, w ramach broni posiadanej, dokonać sprzedaży poszczególnych jednostek broni i zakupu innych w to miejsce. Zaangażowanie strzeleckie skarżącego nie jest wielkie, co wynika z zebranego materiału dowodowego i korzystanie przez niego z broni, która aktualnie posiada daje pełne możliwości dalszego uprawiania strzelectwa i podnoszenia umiejętności w tym zakresie. W złożonym do Komendanta Głównego Policji odwołaniu skarżący podał, iż nie posiada broni do konkurencji, w których także bierze udział i dlatego niezbędny mu jest karabinek kal. 5.6 mm do strzelania w pozycji leżącej, pistolet i karabin centralnego zapłonu. Posiadane przez niego trzy jednostki broni: pistolet sportowy kal. 5.6mm, rewolwer sportowy kal. 5.6mm i karabinek sportowy kal. 5.6mm do strzelania w pozycji stojącej nie zaspokaja potrzeb skarżącego i jest wyeksploatowana. Za niezrozumiałą i nieuprawnioną uznał ocenę organu, że jego zaangażowanie strzeleckie nie jest wielkie. Zdaniem skarżącego zaangażowanie to jest duże, a wyniki zdecydowanie wyższe od przeciętnych. Upoważniony jest do uprawiania sportu profesjonalnego, na dowód czego załączył legitymację Strzelecką oraz opinię [...] w [...].Za niemożliwe uznał osiąganie dobrych wyników w zawodach przy użyciu wyłudzonej broni, a za kuriozalne zakwestionowanie udziału w zawodach [...] i odebranie im przymiotu zawodów sportowych. Wydana przez organ decyzja opierała się na dowolnym uznaniu. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Przywołując art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż przepis ten nie określa nawet w przybliżeniu okoliczności, które zobowiązywałyby organy policji do wydawania pozwolenia na broń. Wynika z tego, że pozwolenie jest wydawane jeżeli okoliczności przywoływane przez osobę ubiegającą się o broń uzasadniają jej wydanie. Tak więc, z jednej strony wnioskodawca powołuje określone okoliczności uzasadniające jego wniosek, a z drugiej strony – organ je ocenia, a działanie takie w warunkach ustawowo ograniczonego dostępu do broni jest w pełni uprawnione. Organ I instancji nie zaprzeczył żadnemu z dokumentów przedstawionych przez stronę, jednak w jego ocenie przywołane przez skarżącego argumenty nie uzasadniały uprawnienia do posiadania kolejnych sztuk broni. W ocenie organu odwoławczego uprawianie przez skarżącego strzelectwa sportowego z użyciem posiadanej broni w liczbie trzech egzemplarzy pozwala na zaspokajanie potrzeb w zakresie doskonalenia umiejętności strzeleckich. Stwierdzenie skarżącego, że broń jest wyeksploatowana nie jest zdaniem organu okolicznością uzasadniającą stworzenie skarżącemu prawnie możliwości zwiększenia dotychczasowego zbioru broni. W złożonej do Sądu skardze A. G. domagał się uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji jako niezgodnej z prawem. Powtórzył, iż mimo posiadania trzech sztuk broni, nie posiada własnej broni w konkurencjach: karabinek sportowy do strzelania w pozycji leżącej, pistoletu centralnego zapłonu oraz karabin centralnego zapłonu. Wymiana starszego sprzętu na nowy w ramach posiadanego pozwolenia może odbyć się tylko przez specjalistyczny komis, a złożenie broni do komisu wyłączy skarżącego z udziału w treningach na co najmniej 6 do 18 miesięcy. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oparty jest wprawdzie na uznaniu administracyjnym, ale nie może oznaczać dowolności decydowania. Organ Policji przekroczył dopuszczalną granicę swobody interpretacji wyrażenia "okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia" o ile w ogóle taka swoboda z art. 10 cyt. ustawy wynika. Organ odwołał się do szczególnie uzasadnionych wypadków, gdy tymczasem chodzi o zwykłe uzasadnienie nie przypadków, a okoliczności pojmowanych obiektywnie. Poza tym żaden z aktów prawnych nie ogranicza liczby jednostek broni mogącej znajdować się w posiadaniu zawodnika. Podkreślił, że jest zawodnikiem , który od ośmiu lat uprawia amatorsko strzelectwo i chcąc się w tym sporcie rozwijać i osiągać lepsze wyniki musi posiadać odpowiedni do tego celu sprzęt. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zaznaczył, ze skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że potrzebuje aż pięciu sztuk broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Badając zaskarżoną decyzję, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) tzn. pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Skarżący uzyskał pozwolenie na broń na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych ( Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zmianami ), jednak występując do właściwego miejscowo organu Policji o wyrażenie zgody na zakup kolejnej sztuki broni, mógł ją uzyskać wyłącznie w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zmianami ) w pozwoleniu na broń, które jest decyzją administracyjną określa się liczbę egzemplarzy broni, na którą to liczbę wydaje się następnie stosowne zaświadczenie uprawniające do nabycia tej broni. Broń palna sportowa jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zmianami ), bronią w rozumieniu tej ustawy, a jej nabycie i posiadanie wymaga pozwolenia wydanego przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania osoby cywilnej ubiegającej się o tę broń, komendanta wojewódzkiego Policji. Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 cyt. ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wskazany przepisem organ administracji ma prawo oceny, czy przedstawione przez zainteresowanego okoliczności, poparte załączonymi do wniosku dowodami, są wystarczające dla uznania, że może mu być wydane pozwolenie na broń. Ocenę taką organy Policji formułują po dokładnym przeanalizowaniu zebranych w sprawie dowodów. Jednym z celów, na który może zostać wydane pozwolenie na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. W rozpatrywanej sprawie skarżący przedstawił szereg dowodów dokumentujących jego zaangażowanie w tej dziedzinie, a mianowicie decyzję o przyznaniu przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego bezterminowej licencji B na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych i kulowych, legitymację członka LOK – Koła Strzeleckiego wystawioną dnia [...] września 2000r., dyplom za zajęcie w dniu [...] grudnia 2003r. IV miejsca w zawodach strzeleckich organizowanych przez zarząd rejonowy LOK, oświadczenia skarżącego o wynikach strzelań w 2002r. i 2003r. –zawodów brackich, legitymację członkowską Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego oraz opinię wystawioną skarżącemu przez [...] w [...], z której wynikało, że skarżący należy do grona najlepszych strzelców i że zdobył w zawodach strzeleckich dużą ilość nagród. Należy podkreślić, że organy Policji nie kwestionowały dołączonych dowodów. W podjętym rozstrzygnięciu Komendant Główny Policji ocenił okoliczności podane przez skarżącego jako niewystarczające dla przyznania uprawnienia do posiadania kolejnych, w stosunku do posiadanych trzech, sztuk broni. Jak już wyżej powiedziano, przywołana ustawa o broni i amunicji ustanowiła obowiązek określania w decyzjach - pozwoleniach na broń liczby egzemplarzy broni, na które organ wydaje pozwolenie chybionym jest więc argument skarżącego, że żadne przepisy nie określają ile sztuk broni jest potrzebne dla uprawiania strzelectwa sportowego. Organ decydując o prawie strony do posiadania kolejnych egzemplarzy broni ma niewątpliwie prawo badać, czy przedstawione przez nią okoliczności poparte dowodami uzasadniają korzystne dla strony postępowania rozstrzygnięcie. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów przez organy policji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie decyzji. Organ ustosunkował się do wszystkich podniesionych przez stronę argumentów, ocenił całokształt materiału dowodowego i uzasadnił odmowę wydania pozwolenia na nabycie kolejnych dwóch egzemplarzy broni. Skarżący musi mieć na uwadze, że zwracał organowi uwagę na fakt znacznego wyeksploatowania broni, którą używa, jednak nie przedstawił na to żadnego dowodu. Nie przedstawił również argumentów, które następnie pojawiły się w skardze do Sądu, że sprzedaż komisowa broni, które to rozwiązanie proponował organ I instancji, jest czasochłonna i pozbawia skarżącego możliwości uprawiania sportu. Skarżący nie wykazał zresztą, że podejmował jakiekolwiek działania celem sprzedaży broni np. w komisie. Zatem jego twierdzenia o tym, że sprzedaż broni specjalistycznej jest długotrwałym procesem nie muszą być trafne. Dodatkowo, jak celnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, nie ma przeszkód, aby jeżeli istotnie którykolwiek z posiadanych przez skarżącego egzemplarzy broni jest wyeksploatowany, skarżący dokonał jego złomowania zgodnie z obowiązującymi przepisami i w to miejsce nabył broń mu potrzebną. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) skargę oddalił.