VI SA/Wa 1444/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w V., Francja na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej także jako P.w.p. – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. o umorzeniu postępowania, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 P.w.p., w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy Sekret Mnicha nr [...], udzielonego na rzecz spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez [...] s.a. z siedzibą w V. (Francja). Decyzję wydano w następujących ustaleniach: W dniu [...] marca 2005 r. R. C. zgłosił do ochrony znak towarowy słowny Sekret Mnicha przeznaczony do oznaczania towarów z kl. 05 – artykuły spożywcze i napoje przeznaczone do celów leczniczych, w tym wyroby i napoje alkoholowe; z kl. 32 – piwo, napoje bezalkoholowe, wody mineralne i gazowane, napoje owocowe i soki owocowe, syropy oraz z kl. 33 – wyroby i napoje alkoholowe. Umową cesji z [...] marca 2005 r. R. C. przeniósł na rzecz W. C. prawa do zgłoszenia znaku towarowego łącznie z prawami wynikającymi ze złożenia wniosku o rejestrację międzynarodową tego znaku. W następstwie W. C. pismem z dnia [...] marca 2005 r. wystąpił o dokonanie zmiany zgłaszającego. Następnie W. C. umową cesji z dnia [...] czerwca 2005 r. przeniósł na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. nabyte od R. C. prawa umową cesji z dnia [...] marca 2005 r. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Urząd Patentowy udzielił na rzecz spółki [...] prawo ochronne na znak towarowy słowny Sekret Mnicha dla towarów wskazanych w zgłoszeniu. Udzielenie prawa ochronnego opublikowano w Wiadomościach Urzędu Patentowego [...] z dnia [...] września 2006 r. W dniu [...] marca 2007 r. wpłynął do Urzędu Patentowego sprzeciw [...] s.a. z siedzibą w V. (Francja) wobec decyzji z dnia [...] maja 2006 r. o udzieleniu spółce [...] prawa ochronnego na znak towarowy słowny Sekret Mnicha nr [...]. W uzasadnieniu sprzeciwu zakwestionowano udzielenie przedmiotowego prawa ochronnego w związku z naruszeniem przepisów art. 131 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. podając, że szczegółowe uzasadnienie sprzeciwu zostanie dołączone w późniejszym terminie. Urząd Patentowy zawiadomił uprawnioną ze spornego prawa ochronnego o wniesieniu sprzeciwu załączając do pisma sprzeciw oraz zobowiązując uprawnioną do ustosunkowania do sprzeciwu. W odpowiedzi na sprzeciw spółka [...] uznała go za bezzasadny. Jednocześnie podkreślono, że sprzeciw nie spełniał warunków z art. 246 ust. 1 P.w.p. jako niezawierający wymaganego umotywowania. Wskazano także na wątpliwości co do terminowego opłacenia sprzeciwu zgodnie z art. 223 ust. 4 P.w.p. oraz, co podniesiono w piśmie z dnia [...] października 2008 r., na wątpliwości co do prawidłowego umocowania pełnomocnika składającego sprzeciw. Ta okoliczność, w ocenie wnioskodawcy, została wyjaśniona oświadczeniem dyrektora generalnego [...] s.a. z dnia [...] c czerwca 2009 r. potwierdzającym wszelkie czynności dokonane przez pełnomocnika, w tym wniesienie sprzeciwu. W związku z uznaniem przez uprawnioną sprzeciwu za bezzasadny, Urząd Patentowy Departament Rejestrów pismem z dnia [...] lipca 2007 r. przekazał sprawę Departamentowi Orzecznictwa do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego, informując o tym strony. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] s.a. sprostowała podstawę prawną sprzeciwu wskazując jako prawidłowe przepisy art. 131 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p. jednocześnie załączając umotywowanie sprzeciwu dalej te motywy rozwijając w pismach złożonych po wymienionej dacie. W motywach tych podkreślano, że [...] s.a. przysługuje prawo ochronne na znaki towarowe nr R-[...], [...] i [...] zgłoszone z wcześniejszym pierwszeństwem od zgłoszenia znaku spornego dla oznaczania towarów z kl. 29 – mleko, sery, produkty mleczne. Zdaniem [...] s.a. sporny znak towarowy jest identyczny w stosunku do następujących znaków spółki - nr [...], [...]. Podnoszono, że spółka działa na terenie wielu państwa w tym także w Polsce od 1993 r., będąc jednym z największych producentów i dystrybutorów serów na świecie. Przedstawiono raporty z wydatków na reklamę towarów oznaczanych znakami [...] s.a. z lat 1998 – 2006 - nagrania reklam i materiały promocyjne. Te okoliczności, w ocenie spółki spowodowały, że jej znak Sekret Mnicha stał się znakiem renomowanym (art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p.). Ponadto zarzucono uprawnionej ze spornego znaku działanie w złej wierze poprzez wykorzystanie renomy znaku [...] s.a., co w ocenie spółki będzie powodować przenoszenie skojarzeń związanych ze znakiem spółki na towary oznaczane znakiem spornym umożliwiając uprawnionej przejmowanie klienteli [...] s.a. (art. 131 ust. 1 pkt 1 i 2 P.w.p.). Takie działania uprawnionej narusza prawa majątkowe [...] s.a. i jest sprzeczne z dobrymi obyczajami. Na poparcie swoich twierdzeń [...] s.a. przedłożyła wyniki badań znajomości jej znaku Sekret Mnicha z lat 2005 – 2006 oraz szereg publikacji prasowych. Na rozprawie w dniu [...] maja 2010 r. spółka wyjaśniła, że uzasadnienie sprzeciwu złożyła po terminie, gdyż potrzebowała czasu na ustosunkowanie się do pisma i dowodów uprawnionej. Jednocześnie w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2010 r. zarzuciła dokonanie zgłoszenia spornego znaku przez rzecznika patentowego, jako niedopuszczalne i skierowane na obejście prawa. W piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. uprawniona ze znaku spornego wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. ewentualnie o oddalenie sprzeciwu. Ponownie zakwestionowano prawidłowość umocowania pełnomocnika [...] s.a. przy składaniu sprzeciwu oraz zakwestionowano sam sprzeciw, jako niespełniający warunków z art. 246 P.w.p. (brak jego uzasadnienia, które załączono po terminie do złożenia sprzeciwu). Zdaniem uprawnionej ze spornego prawa ochronnego dowody przedłożone przez [...] s.a. nie były wystarczające dla uznania renomy jej znaku. Na rozprawie z dnia [...] maja 2010 r. uprawniona ze spornego prawa ochronnego, odnosząc się do zarzutu [...] s.a. zgłoszenia znaku przez osobę nieuprawnioną podnosiła, że sporny znak został zgłoszony przez osobę fizyczną, a nie przez kancelarię rzeczników patentowych i umowa cesji była również zawarta przez osobę fizyczną. W tych ustaleniach została wydana przez Urząd Patentowy decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. umarzająca postępowanie w sprawie. Urząd Patentowy podkreślał, że sprzeciw nie spełniał warunków z art. 246 P.w.p., gdyż nie był umotywowany w sposób wskazany w ust. 2 tego przepisu. Uzasadnienie sprzeciwu musi zostać przedłożone organowi administracji w terminie 6 miesięcy od publikacji w WUP o udzieleniu prawa ochronnego. Tymczasem uzasadnienie to wpłynęło do organu po wymaganym terminie bowiem dopiero w dniu [...] sierpnia 2007 r. (pismo z dnia [...] sierpnia 2007 r.), a informacja w WUP nr [...] o udzieleniu spornego prawa ochronnego podana została do wiadomości publicznej [...] września 2006 r. W ocenie Urzędu Patentowego nie można było uznać za wymagane uzasadnienie sprzeciwu jego treści zawartej w sprzeciwie. Urząd Patentowy zwrócił uwagę na szczególny charakter postępowania w trybie art. 246 P.w.p. różniący się od postępowania z wniosku o unieważnienie prawa ochronnego (art. 164 P.w.p.). Istotnym jest to, że wszczęcie postępowania na skutek złożenia sprzeciwu przepis art. 246 P.w.p. ogranicza czasowo nieprzywracalnym terminem 6 miesięcy od dnia publikacji w WUP informacji o udzieleniu prawa ochronnego. W terminie tym powinien zostać złożony sprzeciw wraz z jego umotywowaniem. Od decyzji [...] s.a. z siedzibą w V. (Francja) złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się unieważnienia spornego prawa ochronnego na znak towarowy Sekret Mnicha [...]. Postępowaniu zarzucono naruszenie przepisu art. 64 ust. 2 k.p.a. w związku z art. 242 i art. 256 ust. 1 P.w.p. przez niewezwanie spółki do uzupełnienia sprzeciwu ze wskazaniem terminu na wykonanie wezwania. Zdaniem [...] s.a. Urząd Patentowy, jeżeli w jego ocenie sprzeciw nie zawierał wymogu formalnego w postaci właściwych motywów, powinien wezwać spółkę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 242 i art. 256 ust. 1 P.w.p. do uzupełnienia tego braku formalnego, pod rygorem pozostawienia sprzeciwu bez rozpatrzenia. Tymczasem pomimo tak długiego prowadzenia sprawy wezwania takiego do spółki nie skierowano. Nadto w ocenie [...] s.a. podstawy umorzenia postępowania (art. 105 § 1 k.p.a. i art. 246 P.w.p.) wzajemnie się wykluczają. W tych warunkach została wydana przez Urząd Patentowy wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy wskazał na szczegółowe wyjaśnienie przyczyn rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2010 r. podkreślając zasadnicze różnice występujące w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 246 i art. 247 P.w.p. w relacji do postępowań prowadzonych w trybie art. 164 i nast. ustawy – Prawo własności przemysłowej. Organ administracji stwierdził, iż umotywowanie sprzeciwu musi zawierać się w terminie do jego złożenia, a samo powołanie przepisów prawnych w sprzeciwie nie stanowi jego uzasadnienia. W konsekwencji sprzeciw powinien zawierać zarzuty prawne i ich uzasadnienie zgłoszone w terminie wskazanym w art. 246 P.w.p. Natomiast jest możliwe dołączania już w trakcie postępowania administracyjnego dowodów co do podanych w sprzeciwie zarzutów. Od decyzji [...] s.a. z siedzibą w V. (Francja) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się uchylenia obu decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 246 P.w.p. przez przyjęcie, że umotywowanie sprzeciwu nie może nastąpić po upływie 6 miesięcy od publikacji w WUP informacji o udzieleniu prawa ochronnego oraz przez przyjęcie, że wskazanie podstaw prawnych sprzeciwu nie stanowi jego właściwego umotywowania. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania: art. 64 ust. 2 k.p.a. w związku z art. 242 i art. 256 ust. 1 P.w.p. przez ich nieprawidłowe zastosowanie oraz naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. przez przyjęcie, że pismo z dnia [...] marca 2007 r. nie stanowiło sprzeciwu w rozumieniu art. 246 P.w.p. W uzasadnieniu skargi ponowiono argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zwrócono bowiem powtórnie uwagę na błędną wykładnię art. 246 P.w.p., iż motywy sprzeciwu nie mogą zostać uzupełnione po terminie wskazanym w tym przepisie. Zdaniem [...] s.a. sprzeciw może nie zawierać uzasadnienia, gdyż wskazanie podstaw prawnych stanowi już wystarczającą motywację sprzeciwu. Skoro bowiem w toku postępowania administracyjnego strona składająca sprzeciw może przedkładać dowody na poparcie podnoszonych w nim zarzutów, to także do czasu zakończenia tego postępowania może uzupełniać argumentację zawartą w samym sprzeciwie. Podanie w sprzeciwie jego umotywowania to jedynie wymóg formalny, zatem przy braku tych motywów należy wzywać stronę do ich uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Urząd Patentowy w trakcie postępowania administracyjnego wzywał skarżącą do uzupełnienia różnych braków lecz nie do uzupełnienia samego sprzeciwu, czym naruszył wymieniony przepis. W opinii skarżącej Urząd Patentowy naruszył także przepisy art. 7 i 77 k.p.a. Nie dokonano bowiem oceny, czy przedłożony materiał w sprawie był wystarczający dla uwzględnienia sprzeciwu. Zatem Urząd Patentowy uznając, że wystąpiły braki w materiale dowodowym powinien dążyć do ich usunięcia, zgodnie z wymienionymi przepisami. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 255 ust. 1 pkt 9 P.w.p. Urząd Patentowy – w trybie postępowania spornego – rozstrzyga sprawy o unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny. Przepis ten określa ten etap postępowania, do którego dochodzi skutkiem złożenia przez uprawnionego odpowiedzi na sprzeciw uznającej sprzeciw za bezzasadny - art. 247 ust. 2 P.w.p. Wówczas sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Ponieważ uprawniona ze spornego prawa ochronnego na znak towarowy Sekret Mnicha nr [...] – [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. – w odpowiedzi na sprzeciw przedłożyła swoje stanowisko uznające sprzeciw za bezzasadny, sprawa została przekazana do postępowania spornego. Prawodawca tymi postanowieniami wyraźnie rozgraniczył postępowanie sporne wszczynane wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego (art. 164 i nast. P.w.p.), od tego postępowania spornego, do którego dochodzi na skutek złożenia przez uprawnionego z prawa z rejestracji znaku towarowego odpowiedzi na zawiadomienie przez Urząd Patentowy o złożeniu sprzeciwu. Aby zatem mogło dojść do rozpatrzenia sprzeciwu (uznanego przez uprawnionego ze spornego prawa ochronnego za bezzasadny), podmiot składający sprzeciw musi spełnić wymagania z art. 246 P.w.p. Przepis ten zakreśla dwa warunki dla skuteczności wniesienia sprzeciwu – wniesienie umotywowanego sprzeciwu w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa (ust. 1), jednocześnie dookreślając, iż podstawę sprzeciwu, stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji (ust. 2). Wniesienie zatem sprzeciwu po wskazanym terminie, ja i brak w sprzeciwie i nieuzupełnienia w wymienionym terminie określenia jego podstawy (w rozumieniu art. 246 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej) powoduje nieskuteczność wniesienia sprzeciwu. Jak wskazuje cytowany przepis, termin 6 miesięcy w nim podany zakreśla ramy czasowe skuteczności wniesienia sprzeciwu. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że termin z przepisu art. 246 ust. 1 P.w.p. nie jest terminem procesowym, który może zostać przywrócony w trybie art. 59 § 1 w związku z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., lecz jest to termin prawa materialnego, wynikający z ustawy - Prawo własności przemysłowej, który nie podlega skróceniu, wydłużeniu ani przywróceniu. Jest to więc termin prekluzyjny, po wyekspirowaniu którego roszczenie nie może być dochodzone (wygasa). W terminie tym składający sprzeciw powinien złożyć sprzeciw z właściwą jego motywacją, lub może ewentualnie sprzeciw uzupełnić o tę motywację lecz również w terminie owych 6 miesięcy wskazanych w art. 246 ust. 1 P.w.p. Jest to uzasadnione faktem, iż w trybie art. 246 P.w.p. sprzeciw, zmierzający do unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, może wnieść każdy w przeciwieństwie do złożenia wniosku na podstawie art. 164 P.w.p., gdyż osoba składająca sprzeciw nie musi wykazywać interesu prawnego w unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionego, natomiast składająca wniosek w tym samym celu ten interes prawny wykazać musi. Dlatego prawodawca w art. 246 ust. 1 P.w.p. rygorystycznie zakreślił ramy czasowe do złożenia sprzeciwu, ustanawiając jednocześnie dodatkowe wymaganie dla jego złożenia sprowadzające się do tego, że wniesiony sprzeciw musi być umotywowany. Jak stanowi bowiem art. 246 w ust. 2 P.w.p. podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które (w ramach motywów przedstawionych w sprzeciwie) uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego. To, że motywy sprzeciwu muszą zostać przedstawione w samym sprzeciwie daje się wyprowadzić ze zdania pierwszego art. 246 ust. 1 P.w.p. zgodnie z którym "Każdy może wnieść umotywowany sprzeciw...", natomiast to, że motywacja sprzeciwu (co najmniej w zakresie zasadniczym wskazanym w ust. 2 tego przepisu) nie może wykraczać poza ramy 6 miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa ochronnego, daje się wywieść ze zdania drugiego art. 246 ust. 1 P.w.p. – "...w ciągu 6 miesięcy od publikacji w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa". Innymi słowy aby pismo podmiotu żądającego unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy osoby uprawnionej spełniało wymagania sprzeciwu z art. 246 P.w.p. powinno zawierać motywację tego żądania, a sprzeciw i ta motywacja powinny zostać wniesione do Urzędu Patentowego w terminie 6 miesięcy od dnia publikacji w WUP informacji o udzieleniu prawa ochronnego (prawa z rejestracji), gdyż jedynie przy łącznym spełnieniu tych warunków sprzeciw może zostać wniesiony przez każdego, a nie jedynie przez osobę która wykaże się interesem prawnym w żądaniu unieważnienia prawa uprawnionego ochronnego. Jak wynika z akt sprawy informacja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy ukazała się w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...] w dniu [...] września 2006 r. Zatem wniesienie umotywowanego sprzeciwu zakreślała data [...] marca 2007 r. Sprzeciw został wniesiony przez [...] s.a. do Urzędu Patentowego w dniu [...] marca 2007 r., a więc w terminie wymaganym przez przepis art. 246 ust. 1 P.w.p. Jednakże nie zawierał on wymaganego uzasadnienia (motywów) wskazanych w ust. 2 określonych jako podstawa sprzeciwu, którą stanowią – okoliczności uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego. Trudno bowiem, w ocenie składu orzekającego Sądu, uznać za takie okoliczności wskazanie jedynie podstaw prawnych sprzeciwu (które zostały wszakże pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. sprostowane), jak również uznać, że motywy te były wystarczające przez stwierdzeniu w uzasadnieniu sprzeciwu, iż "Mój mocodawca (...) kwestionuje prawo ochronne na znak towarowy "SEKRET MNICHA" [...], gdyż udzielenie tego prawa nastąpiło z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy". Uzasadnienie sprzeciwu nie przedstawiało zatem żadnych okoliczności, o których mowa w art. 246 ust. 2 P.w.p. Jak wynika z owego uzasadnienia sprzeciwu także wnoszący sprzeciw uznawał, że uzasadnienie to nie jest wystarczające stwierdzając, iż jego szczegółową treść przedłoży w terminie późniejszym. Tak też się stało, gdyż dopiero [...] sierpnia 2007 r. owe uzasadnienie wpłynęło do organu w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. Jednakże nastąpiło to po terminie zakreślonym przez przepis art. 246 ust. 1 P.w.p. Odwoływanie się przez skarżącą do przepisów art. 242 P.w.p. i art. 64 § 2 k.p.a. nie było zasadne. Jak już bowiem zostało to wcześniej nadmienione, termin z art. 246 ust. 1 P.w.p. jest terminem prawa materialnego. Zatem przepis art. 242 ust. 1 P.w.p. tego terminu nie modyfikuje stwierdzając wprost "O ile ustawa nie stanowi inaczej...". Natomiast przepis art. 64 § 2 k.p.a. odnosi się do terminów procesowych, a więc również nie mógł mieć zastosowania w postępowaniu toczącym się w trybie art. 246 P.w.p. w sytuacji, w której sprzeciw już w dacie jego złożenia, w ostatnim dniu pozwalającym na jego przyjęcie, nie spełniał warunków z art. 246 P.w.p. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze nie były zasadne. Urząd Patentowy nie był obowiązany do zbierania wyłącznie z własnej inicjatywy w postępowaniu administracyjnym toczącym się w trybie spornym dowodów na wykazanie zasadności stanowisk stron. Inicjatywa dowodowa w tym postępowaniu spoczywa na stronach postępowania, a do organu administracji publicznej należy ocena przedkładanych dowodów, co niejako dodatkowo Urząd Patentowy uczynił. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.