VI SA/Wa 1447/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 1 czerwca 2010 r. skarżąca, M. J., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Powyższy wniosek skarżąca uzasadniła faktem, iż od 20 marca do 25 marca była obłożnie chora i nie mogła opuszczać domu, a o fakcie wydania zaskarżonej decyzji dowiedziała się w dniu 25 maja 2010 r. kiedy to otrzymała od organu pismo, stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącej o wydanie kopi akt. Skarżąca dołączyła do wniosku zaświadczenie lekarskie wydane w dniu 1 czerwca 2010 r. potwierdzające fakt, że w dniach od 20 marca 2010 r. do 25 marca 2010 r. była chora. Twierdziła, że listonosz nie pozostawił jej listu, jak również zawiadomienia o przesyłce listowej poleconej. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. została nadana na adres skarżącej w dniu 19 marca 2010 r. Korespondencja dwukrotnie awizowana w dniach 22 marca 2010 r. i 29 marca 2010 r. wróciła do organu z adnotacją nie podjęto w terminie. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznając go za spóźniony. W wyniku wniesionego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2010 r. wskazując, że skoro skarżąca o wydanej decyzji dowiedziała się 25 maja 2010 r., to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie i należy go rozpoznać merytorycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). W ocenie Sądu wskazane przez skarżącą okoliczności nie wykluczały możliwości zachowania terminu do wniesienia skargi. Należy zauważyć, że skarżąca jako uzasadnienie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do sądu wskazała na chorobę w okresie od 20 do 25 marca 2010 r. Korespondencja wysłana do skarżącej, zawierająca decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. była dwukrotnie awizowana w dniach 22 marca 2010 r. i 29 marca 2010 r., zatem było możliwe skuteczne odebranie przez skarżącą decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w okresie, kiedy nie była już chora, co pozwalałoby na wniesienie skargi w terminie. Sąd nie może dać wiary zawartemu we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeniu skarżącej, że listonosz nie pozostawił jej listu jak również zawiadomienia o przesyłce listowej poleconej. Z zawartej na kopercie adnotacji wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana w związku z czym należy przyjąć, że listonosz pozostawił awiza. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które by potwierdzały, że takie awiza nie zostały pozostawione, np. nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek czynności reklamacyjne we właściwym urzędzie pocztowym. Zdaniem Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła więc okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi ponieważ przy zachowaniu należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw do uchybienia terminu by nie doszło. Wskazać tutaj należy, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo organu z 5 lutego 2010 r., odebrane przez skarżącą w dniu 24 lutego 2010 r., w którym to organ informuje skarżącą, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy, termin rozpoznania odwołania od decyzji może ulec przedłużeniu, ale nie później niż do dnia 15 marca 2010 r. Skarżąca miała więc świadomość toczącego się przed organem administracji postępowania, oraz że we wskazanym przez organ okresie decyzja zostanie wydana. Skoro korespondencja od organu skierowana do skarżącej była dwukrotnie awizowana w dniach 22 marca 2010 r. i 29 marca 2010 r., to skarżąca mogła odebrać decyzję także po ustaniu choroby i skutecznie wnieść skargę. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy strona wykaże, że przy zachowaniu wszelkiej staranności nie mogła danej czynności dokonać w terminie. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw dla przyjęcia, iż skarżąca we wniosku uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.