VI SA/Wa 1448/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R. w R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, mając za podstawę art. 10 § 1 i art. 11 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), powołał M. K. na stanowisko notariusza i wyznaczył siedzibę jego Kancelarii Notarialnej w [...]. W motywach decyzji organ podał, że choć Rada Izby Notarialnej w [...] w uchwale z dnia [...] października 2014 r. nr [...] negatywnie zaopiniowała wniosek M. K. o powołanie go na stanowisko notariusza, nie wypowiadając się przy tym co do siedziby jego Kancelarii Notarialnej w [...], to jednak zainteresowany spełnia wymagania formalne, o których mowa w art. 11 ww. ustawy – Prawo o notariacie. Zdaniem Ministra, w takiej sytuacji brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej. Powyższą decyzję Rada Izby Notarialnej w [...] uczyniła przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji odmawiającej powołania zainteresowanego na stanowisko notariusza z wyznaczeniem Kancelarii Notarialnej w [...]. Rada zarzuciła zarówno naruszenie przepisów procesowych, jak i prawa materialnego, a to: art. 11 pkt 2 ww. ustawy – Prawo o notariacie w związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 10 § 1 ww. ustawy – Prawo o notariacie, poprzez powołanie na stanowisko notariusza osoby, która nie spełnia przesłanki nieskazitelnego charakteru z uwagi na dotychczasowe postępowanie i postawę zainteresowanego, a ponadto dokonana przez organ ocena nie obejmuje przesłanki dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza w sytuacji, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do tej przesłanki; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez niedokonanie prawidłowych ustaleń w ramach postępowania dowodowego. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 § 1 i art. 11 ww. ustawy – Prawo o notariacie oraz art. 127 § 3 w związku z art. 129 § 1 i 2, a także art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 § 1 i 3 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom Rady Izby Notarialnej w [...], M. K. spełnia wszystkie przesłanki z art. 11 ww. ustawy – Prawo o notariacie, a jego dotychczasowe postępowanie nie budzi żadnych wątpliwości co do rzetelności, uczciwości czy przestrzegania wartości demokratycznego Państwa prawnego. Przez rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza należy rozumieć, oprócz wiedzy zweryfikowanej w prawem przewidziany sposób, taki zespół cech charakteru i zachowań w sferze zawodowej i prywatnej, które składają się na wizerunek osoby, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Wiedza i doświadczenie wnioskodawcy, który ukończył wyższe studia prawnicze z wynikiem dobrym, odbył aplikację notarialną i uzyskał pozytywny wynik z egzaminu notarialnego, zostały zweryfikowane w sposób przewidziany prawem. Istotne dla dokonania tych ustaleń okazały się dokumenty w postaci dyplomu ukończenia studiów, uchwały w sprawie ustalenia wyniku z egzaminu notarialnego oraz opinie sędziów - patronów i notariusza K. S., z których wynika, że M. K. spełnia przesłankę dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Opinia notariusza K. S. uznana została za najbardziej miarodajną z uwagi na to, że dotyczy okresu pracy wnioskodawcy w ostatnim miesiącu przed złożeniem wniosku o powołanie na stanowisko notariusza, oraz ze względu na to, że charakter zatrudnienia jest najbardziej zbliżony do wykonywania zawodu notariusza. Nie można przy tym pominąć okoliczności, że M. K., będąc zastępcą notarialnym, przez pewien okres czasu samodzielnie prowadził Kancelarię Notarialną, w czym się sprawdził. Zdaniem Ministra, oceny tej nie mogą zmieniać opinie notariusza S. P., który sprawował patronat nad zainteresowanym w okresie jego aplikacji, i notariusza A. M., który zatrudniał wnioskodawcę w charakterze referenta prawnego. Zaistniały pomiędzy notariuszem A. M. a zainteresowanym konflikt miał charakter pracowniczy i skończył się dopiero w Sądzie, niemniej jednak ta okoliczność nie może świadczyć o niespełnianiu przez wnioskodawcę przesłanki nieskazitelnego charakteru, zważywszy że notariusz S. P. przyznał, iż zainteresowanemu być może łatwiej będzie wykonywać pracę na własną rękę i odpowiedzialność, co w istocie miało miejsce podczas pracy w charakterze zastępcy notarialnego w Kancelarii notariusza K. S. W tych okolicznościach - w ocenie Ministra - wnioskodawca gwarantuje prawidłowe wykonywanie zawodu notariusza i brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej, o co wnosiła Rada Izby Notarialnej w [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Sprawiedliwości Rada Izby Notarialnej w [...] wniosła o jej uchylenie, zarzucając zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 6 kpa, poprzez naruszenie przez organ zasady działania na podstawie przepisów prawa; art. 7 kpa, poprzez naruszenie wymogu podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa, poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych, opartych na nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym; art. 10 § 1 ww. ustawy – Prawo o notariacie, poprzez nieuwzględnienie przesłanki negatywnej w postaci wątpliwości co do rzetelności kandydata na notariusza, jego uczciwości i przestrzegania wartości demokratycznego Państwa prawnego, wynikających z dotychczasowego postępowania wnioskodawcy; art. 11 pkt 2 ww. ustawy - Prawo o notariacie w związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na powołaniu na stanowisko notariusza osoby, co do której zachodzą uzasadnione wątpliwości w zakresie posiadania przymiotu nieskazitelnego charakteru oraz dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w podjętych w sprawie decyzjach. M. K., będący uczestnikiem niniejszego postępowania, nie przedstawił stanowiska procesowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 10 § 1-3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.), notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości, na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej. Niewyrażenie opinii, o której mowa w § 1, w ciągu 60 dni od dnia otrzymania wniosku Ministra Sprawiedliwości, uważane jest za wyrażenie opinii pozytywnej (§ 2). Minister Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko notariusza osoby, o której mowa w § 1, tylko wtedy, gdy kandydat nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 11-13, a także jeżeli dotychczasowe postępowanie kandydata budzi wątpliwości co do jego rzetelności, uczciwości lub przestrzegania wartości demokratycznego Państwa prawnego. Ministrowi Sprawiedliwości oraz organom samorządu notarialnego opiniującym kandydata na notariusza przysługuje prawo wglądu do akt osobowych i dyscyplinarnych osoby składającej wniosek (§ 3). W świetle powołanego przepisu, do kompetencji Ministra Sprawiedliwości należy zarówno dobór kandydatów do zawodu notariusza, jak i wyznaczanie siedzib kancelarii powoływanych przez niego notariuszy. Minister Sprawiedliwości, wydając decyzję administracyjną w trybie art. 10 ww. ustawy – Prawo o notariacie, nie jest w żaden sposób związany treścią opinii właściwej izby notarialnej, która podlega jego ocenie, jak każdy inny dowód w sprawie. Organ samorządu notarialnego wyraża jedynie swoje stanowisko w formie opinii, natomiast Minister wydaje decyzję o powołaniu bądź odmowie powołania osoby na stanowisko notariusza. Przepis art. 10 ww. ustawy – Prawo o notariacie jest przepisem kompetencyjnym, przy czym w sytuacji spełnienia przesłanek warunkujących powołanie kandydata na stanowisko notariusza, Minister Sprawiedliwości jest zobowiązany do powołania osoby na to stanowisko, o czym świadczy imperatywna forma czasownika "powołuje". Na taki wniosek pozwala także i ta okoliczność, że odmowa powołania na stanowisko notariusza może pojawić się tylko wówczas, gdy kandydat nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 11-13 ww. ustawy, a także jeżeli jego dotychczasowe postępowanie budzi wątpliwości co do rzetelności, uczciwości lub przestrzegania wartości demokratycznego Państwa prawnego. Oznacza to, że organ nie może odmówić powołania osoby na stanowisko notariusza, jeżeli kandydat spełnia warunki ustawowe, a jego postawa nie budzi wątpliwości co do rzetelności, uczciwości lub przestrzegania wartości demokratycznego Państwa prawnego. O ile kwestia rzetelności, uczciwości lub przestrzegania przez kandydata wartości demokratycznego Państwa prawnego ma charakter typowo ocenny, to jednak wymogi zawarte w art. 11-13 ww. ustawy – Prawo o notariacie takiego charakteru nie mają, gdyż na podstawie warunków stawianych w tych przepisach kandydat na stanowisko notariusza albo je spełnia, albo ich nie spełnia. W rozpoznawanej sprawie Rada Izby Notarialnej w [...], opiniując negatywnie wniosek M. K. co do osoby, podniosła, iż zainteresowany nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza i nie posiada przymiotu nieskazitelnego charakteru, bowiem dotychczasowe postępowanie kandydata budzi jej wątpliwości co do jego rzetelności, uczciwości i przestrzegania wartości demokratycznego Państwa prawnego. Należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że przepisy ww. ustawy – Prawo o notariacie przewidują dwie równorzędne drogi dostępu do zawodu notariusza. Jedna polega na odbyciu aplikacji notarialnej i zdaniu egzaminu notarialnego. Natomiast drugą drogą jest przejście z innego zawodu prawniczego, jak np. sędziego, prokuratora, adwokata i radcy prawnego, którzy wykonywali ten zawód przez okres co najmniej 3 lat oraz radcy lub starszego radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, którzy zajmowali to stanowisko przez co najmniej 3 lata. Wymóg odbycia aplikacji notarialnej oraz złożenia egzaminu notarialnego nie dotyczy także profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych. Zastrzec przy tym należy, że przepisy ww. ustawy – Prawo o notariacie nie przewidują możliwości weryfikowania, w jakikolwiek sposób lub formie, przygotowania merytorycznego do wykonywania zawodu notariusza przez osobę spełniającą warunki określone w ustawie, co wielokrotnie podkreślał w swym dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z dnia 10 września 2001 r. o sygn. akt II SA 1488/00, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). M. K. spełnia wszystkie przesłanki powołania na stanowisko notariusza, określone w art. 11 ww. ustawy – Prawo o notariacie, co potwierdzają załączone do wniosku dokumenty. Spełnia przesłankę wieku, posiada obywatelstwo polskie, korzysta w pełni z praw publicznych i ma pełną zdolność do czynności prawnych, nie figuruje w rejestrze skazanych. W 2006 r. ukończył z wynikiem dobrym studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] i uzyskał tytuł magistra prawa. Odbył aplikację notarialną, a w dniach [...] listopada 2013 r. przystąpił do egzaminu notarialnego, z którego uzyskał wynik pozytywny. W dniu [...] stycznia 2014 r. Minister Sprawiedliwości wydał zaświadczenie o uzyskaniu przez zainteresowanego statusu zastępcy notarialnego. W okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] kwietnia 20114 r. M. K. był zatrudniony w Kancelarii Notarialnej prowadzonej przez notariusza K. S., w której samodzielnie prowadził wszelkie sprawy Kancelarii. Jak wynika z opinii notariusza K. S. z dnia [...] kwietnia 2014 r., wnioskodawca podejmował samodzielnie decyzje zarówno w zakresie dokonywanych czynności notarialnych, jak również biurowości, zarządzania zasobami kadrowymi, organizacji pracy, obsługi klientów Kancelarii. W czasie pełnienia obowiązków zastępcy notarialnego M. K. dokonał 760 czynności notarialnych, z czego 130 stanowiły akty notarialne. Zastępowany notariusz bardzo wysoko ocenił pracę zainteresowanego i jej jakość. Podkreślił jego odpowiedzialność za podejmowane działania, jego skrupulatność i staranność działania oraz wielowątkowe analizy myślowe przed podejmowaniem decyzji. Wskazał również, że wnioskodawca okazywał szacunek klientom oraz pracownikom Kancelarii. W ocenie notariusza K. S., M. K. jest osobą bardzo odpowiedzialną, godną zaufania oraz daje rękojmię należytego wykonywania zawodu notariusza. Wprawdzie Rada Izby Notarialnej w [...] zwraca uwagę na opinię notariusza S. P., który sprawował patronat nad zainteresowanym w okresie jego aplikacji, i opinię notariusza A. M., który zatrudniał wnioskodawcę w charakterze referenta prawnego, które to opinie mają - jej zdaniem - poddawać w wątpliwość przesłankę nieskazitelnego charakteru kandydata i rękojmię prawidłowego wykonywania przez niego zawodu notariusza, jednakże - w ocenie Sądu - zaistniały pomiędzy notariuszem A. M. a zainteresowanym konflikt miał jedynie charakter pracowniczy i choć skończył się w Sądzie, to ta okoliczność nie może sama w sobie świadczyć o niespełnianiu przez wnioskodawcę przesłanki nieskazitelnego charakteru. Zarówno pracodawca, jak i pracownik mogą swych roszczeń dochodzić sądownie, toteż nie należy zaistniałego konfliktu oceniać jako dyskwalifikującego pracownika w płaszczyźnie etyczno - moralnej. Trzeba bowiem zauważyć, że notariusz S. P., oceniając postawę zainteresowanego i jego cechy osobowościowe, przyznał, iż zainteresowanemu być może łatwiej będzie wykonywać pracę na własną rękę i odpowiedzialność, co wskazywałoby, że - w opinii notariusza - kandydat wykazuje cechy indywidualisty, a tego rodzaju cech nie należy postrzegać w kategoriach nagannych, biorąc pod uwagę, że jako notariusz prowadzący własną Kancelarię M. K. będzie mógł w pełni te cechy realizować. Nie można wobec tego przyjąć, jak czyni to Rada Izby Notarialnej w [...], że wyrażona przez notariusza S. P. opinia o kandydacie dyskwalifikuje go jako osobę, która w nienależyty sposób będzie wykonywać swoje obowiązki notariusza. Wręcz przeciwnie, z opinii notariusza K. S. wynika, że zainteresowany swoją postawą daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Odnosząc się do pojęcia "nieskazitelnego charakteru" i "rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza", o których stanowi art. 11 pkt 2 ww. ustawy – Prawo o notariacie, należy zauważyć, że nie są one zdefiniowane w tej ustawie. Kryterium nieskazitelnego charakteru ma zagwarantować odpowiedni poziom moralny członka korporacji notarialnej, zaś rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu odnosi się do odpowiedniego poziomu zawodowego. Rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu daje osoba posiadająca wiedzę zweryfikowaną w trybie przewidzianym prawem, postępująca zgodnie z przyjętymi w społeczeństwie normami etycznymi, moralnymi, i której dotychczasowe zachowanie w sferze zawodowej i prywatnej składa się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Natomiast ocena spełnienia warunku rękojmi dotyczy prognozowania przyszłych zachowań kandydata, o tych zaś nie sposób wnioskować inaczej, niż na podstawie prezentowanej przez niego postawy etycznej i moralnej, a także w oparciu o dotychczasowy sposób jego postępowania. Ustawodawca wyraźnie ograniczył dopuszczalność weryfikowania merytorycznych kompetencji kandydatów na notariuszy, a zatem ani Minister Sprawiedliwości, ani Rada nie mogą dokonywać oceny merytorycznej pod kątem zdolności intelektualnych i zdobytej wiedzy oraz doświadczenia kandydatów na notariuszy, a tym bardziej nie mogą ich bezzasadnie podważać. W powyższym kontekście za niezrozumiałe należy więc uznać stanowisko Rady Izby Notarialnej w [...], która stwierdza, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do nieskazitelnego charakteru zainteresowanego i dawania przez niego rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, zważywszy że okoliczności powoływane przez Radę w żaden sposób nie podważają dokonanych przez Ministra Sprawiedliwości ustaleń i ich oceny. Zakwestionowanie przymiotu nieskazitelności charakteru kandydata na stanowisko notariusza wymaga przedstawienia takich faktów i zdarzeń, które podważałyby zaufanie publiczne do jego osoby w sferze działalności zawodowej bądź w sferze prywatnej. Właściwa izba notarialna ma prawo do zajęcia stanowiska w zakresie oceny przymiotu nieskazitelnego charakteru kandydata, ale winno się ono opierać na niepodważalnym materiale dowodowym, a nie na sugestiach wywodzonych jedynie z przypuszczeń, jakoby dotychczasowa praktyka zawodowa zainteresowanego była niewłaściwie oceniana w płaszczyźnie dawania rękojmi należytego wykonywania przez niego zawodu notariusza, a tym samym wpływała także na nieskazitelność jego charakteru. Rada Izby Notarialnej w [...] nie wskazała żadnych dowodów uzasadniających jej negatywne stanowisko w zakresie zarówno rękojmi należytego wykonywania zawodu notariusza, jak i nieskazitelnego charakteru kandydata. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym opinie notariuszy, którzy sprawowali patronat nad zainteresowanym w okresie odbywania przez niego aplikacji notarialnej, i zatrudniający go na stanowisku zastępcy notarialnego, wykluczają istnienie wątpliwości zgłoszonych przez stronę skarżącą. W takiej sytuacji trudno zatem przyjąć, że w sprawie doszło do naruszenia art. 11 pkt 2 ww. ustawy – Prawo o notariacie w związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak już zostało zaznaczone, zgodnie z art. 10 § 3 ww. ustawy – Prawo o notariacie, Minister Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko notariusza osoby zainteresowanej tylko wtedy, gdy kandydat nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 11-13 tej ustawy, a także jeżeli dotychczasowe postępowanie kandydata budzi wątpliwości co do jego rzetelności, uczciwości lub przestrzegania wartości demokratycznego Państwa prawnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, Minister Sprawiedliwości, dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w pełni zasadnie uznał, że po stronie M. K. nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 3 ww. ustawy – Prawo o notariacie. Uzasadniając podjęte w sprawie decyzje, Minister Sprawiedliwości wyczerpująco przedstawił i rozważył zagadnienia faktyczne oraz prawne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wykazał, dlaczego zdecydował o powołaniu M. K. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby jego Kancelarii Notarialnej w [...]. Minister Sprawiedliwości szczegółowo odniósł się także do zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, w tym do uchwały Rady Izby Notarialnej w [...] opiniującej kandydata. Strona skarżąca na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które wpływałyby na wynik sprawy, a zatem nie może skutecznie zarzucać, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.