VI SA/Wa 1449/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę E. S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "E" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...], o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.200 złotych. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 5, art. 39a ust. 1 i 3, art. 39j, art. 39k, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej nazywanej u.t.d.), art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295), załącznik I rozdział VI ust. 3b i załącznik I rozdział III, litera c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, ze zm.) art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz lp. 1.1, 1.8.1, 1.8.3, 11.1.1, 11.2.2 załącznika do u.t.d. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w L. poddano kontroli drogowej samochód marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez M. W. Kierowca oświadczył, że jest zatrudniony przez T. S. a znajdujący się na skrzyni ładunkowej towar został sprzedany przez firmę S. do sieci marketów K. Przesłuchany w charakterze świadka M. W. stwierdził, że potrzebnych zaświadczeń nie wystawił dla niego szef firmy oraz, że nie wie dlaczego na dokumencie przewozowym jako dostawca towaru figuruje firma A. (v. protokół przesłuchania z 31 stycznia 2006 r.) W wyniku przeprowadzonej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził: - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne; - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu; - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego (wykresówka zapisywana była za długo). Początkowo postępowanie wszczęto wobec przedsiębiorcy T. S. T. S. przesłuchany w charakterze strony zeznał, że w dniu [...] stycznia 2006 r. firma S. nie wykonywała przewozu. Stwierdził, że pojazd o nr [...] jest własnością firmy leasingowej, pozostaje w użytkowaniu przez firmę E.z siedzibą w B. ul. G. [...]. Podał ponadto, że M. W. był zatrudniony w firmie S. do dnia [...] stycznia 2006 r. natomiast w dniu [...] stycznia 2006 r. nie wykonywał na rzecz firmy strony żadnych przewozów. Wskazał, że skontrolowany kierowca w posiadaniu wypisu z zaświadczenia za przewozy na potrzebny własne wystawionego przez S., gdyż nie rozliczył się z posiadanych dokumentów (k. 245 akt adm.). W odpowiedzi na wniosek organu z dnia [...] marca 2006 r. firma leasingowa potwierdziła, że użytkownikiem pojazdu poddanego kontroli w dniu [...] stycznia 2006 r. jest firma E.na podstawie umowy leasingu z dnia [...] stycznia 2006 r. (k. 253 akt adm.). Firma K. na wezwanie organu z dnia [...] marca 2006 r. udzieliła informacji, ze przewoźnik świadczący usługę transportową dla firmy A. nie świadczył żadnych usług na rzecz firmy K. i nie jest związany jakąkolwiek umową z firmą K. Dostarczając towar do magazynu centralnego firmy K. znajdującego się w L. przewoźnik świadczył usługi dla dostawcy firmy K., tj. firmy A. Sp. z o.o. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego umorzył postępowanie wobec przedsiębiorcy T. S. uznając, że w świetle zgromadzonych dowodów stroną postępowania powinna być przedsiębiorca – E. S. Zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2006r. Nr [...] o wszczęciu postępowania wobec E. S. wraz z kopią protokołu kontroli wysłane listem poleconym [...] wróciło do organu w dniu [...] czerwca 2006 r. jako niepodjęte przez adresata. Pismami z dnia [...] sierpnia 2006 r. WITD wystąpił do Starostwa Powiatu W. oraz Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego o udzielenie informacji czy przedsiębiorca E. S. posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a jeżeli tak to o podanie listy pojazdów zgłoszonych do tej licencji. W odpowiedzi organy wskazały, że E. S. nie widnieje w rejestrze przedsiębiorców posiadających licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Starostwo Powiatu W. dodatkowo wskazało, iż w dniu [...] marca 2006 r. Pani E. S. złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby, do wniosku zgłoszono pojazd [...](v. k. 193, 194 akt adm.). W tym stanie rzeczy, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę E. S. (nazywaną dalej skarżącą) karę pieniężną w wysokości 9.700 (dziewięć tysięcy siedemset) złotych. Wniosek E. S. opatrzony datą [...] listopada 2006 r. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji został złożony w terminie do wniesienia odwołania co skutkowało potraktowaniem tego wniosku jako odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zakwestionowaną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że należy ustalić podmiot, któremu zlecono sporny przewóz. Podniósł, że firma A. jako nadawca przesyłki zawiera umowę z przewoźnikiem. Za celowe uznał także przeprowadzenie dowodu z przesłuchania E. S. Decyzja GITD z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] nie została zaskarżona do sądu (pismo GITD z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] skierowane do WSA w Warszawie). Organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawę, wezwał przedsiębiorstwo "A" Sp. z o.o. do złożenia wyjaśnień odnośnie kwestii: któremu przewoźnikowi zlecił przewóz towarów do K. Sp. z o.o. na podstawie [...]z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz na jakiej podstawie ww. przedsiębiorstwo współpracowało z danym przewoźnikiem. Wezwania nie zostały odebrane, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru została umieszczona adnotacja listonosza: "firma wyprowadziła się". W tym stanie rzeczy WITD wystąpił z wnioskiem do Departamentu Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego o odpis aktualnego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki "A.". W wyniku uzyskanego odpisu z KRS oraz ustalenia aktualnego adresu przedsiębiorcy, organ I instancji wystąpił z ponownym zapytaniem do ww. Spółki o wskazanie przewoźnika wykonującego przewóz w dniu kontroli drogowej, tj. w dniu [...] stycznia 2006 r. W odpowiedzi, niepodpisanym ale opatrzonym pieczęcią spółki A. pismem z dnia [...] marca 2008r. wyjaśniono, iż z dokumentu [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nie wynika, że wystawcą jest "A." Sp. z .o.o., a ponadto brak jest podstaw prawnych do składania wyjaśnień w sprawie przez Zarząd Spółki. Z uzyskanego odpisu KRS "A." Sp. z o.o. wynika, że na dzień [...] kwietnia 2008 r. E. S. jest wspólnikiem ww. przedsiębiorstwa posiadającym 66 udziałów, natomiast T. S. jest Prezesem Zarządu. Pismem z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] organ I instancji wezwał E. S. do przedłożenia następujących dokumentów: umowy o pracę zawartej z M. W. obowiązującą na dzień [...] stycznia 2006 r., zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne oraz licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy ważnych na dzień [...] stycznia 2006 r. Strona nie odpowiedziała na powyższe wezwanie. Przesłuchany w dniu [...] listopada 2008 r. w charakterze świadka kierowca – M. W. zeznał, że firmy: "E" i firma "S" posiadały wspólny magazyn i wspólne biuro. Świadek podał, że był zatrudniony w obu firmach. W dniu kontroli przewoził towar pojazdem należącym do firmy "E" , ale nie jest w stanie określić, w której firmie był wówczas zatrudniony, ani kto zlecił mu w tym dniu przewiezienie towaru. Zobowiązał się do przedstawienia umowy o pracę obejmującą dzień [...] stycznia 2006 r. W dniu [...] listopada 2008 r. do siedziby [...]W.I.T.D. nadesłał umowę o pracę zawartą w dniu [...] stycznia 2006 r. pomiędzy M. W. a E. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "E" E. S. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] zawiadomił E. S. o stwierdzeniu nowego naruszenia, nieujętego w protokole kontroli tj. wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. W powyższym piśmie organ powołał się na protokół [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Ponadto pouczył stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a., art. 41 § 1 k.p.a., art. 73 § 1 k.p.a. E. S. osobiście pokwitowała odbiór ww. pisma w dniu [...] grudnia 2008 r. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. wyjaśniła, że nie jest jej znane żadne zdarzenie drogowe zakończone protokołem kontroli Nr [...], tym samym zawiadomienie jest bezprzedmiotowe. Organ wyjaśnił pomyłkę w oznaczeniu daty kontroli wskazując, że przedmiotowa kontrola miała miejsce [...] stycznia 2006 r. a nie w dniu [...] stycznia 2008 r. jak omyłkowo podano w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. (v. pismo organu z dnia [...] stycznia 2009 r., doręczone stronie [...] stycznia 2009 r.) E. S., przesłuchana w charakterze strony w dniu [...] stycznia 2009 r. zeznała, że ze względu na upływ czasu nie pamięta, czy przewóz w dniu [...] stycznia 2006 r. wykonywany był przez przedsiębiorstwo "E", ponadto podniosła, że nigdy nie otrzymała protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lutego 2009r. Nr [...] (w zakresie daty wydania) oraz uzupełnioną postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] (w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz sposobu i terminu uiszczenia nałożonej kary pieniężnej) nałożył na E. S. karę pieniężną w wysokości 10.200 (słownie: dziesięć tysięcy dwieście) złotych w związku ze stwierdzeniem: - nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego, tj. wykresówki, która była zapisywana za długo – za każdą wykresówkę; - wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu; - wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne; - wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą; - wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 35, 107, 108, 130, 133, 139 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku o stwierdzenie jej nieważności, zniesienie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji bądź też uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ I instancji rażąco naruszył przepisy dotyczące terminów załatwienia sprawy administracyjnej. Ponadto, naruszył art. 107 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego określenia daty wydania decyzji, brak pouczenia o trybie przysługującego stronie odwołania, pomijanie faktów oraz brak wskazania przyczyn uwzględnienia jednych dowodów, a odrzucenia innych. Strona przyjęła, że błędne oznaczenie daty "[...] lutego 2008 r." sprostowane następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] nie może być jednoznacznie traktowane jako oczywista omyłka, gdyż może być to świadome działanie organu mające na celu wprowadzenie w błąd strony. Skarżąca uznała, że organ administracji publicznej nie może nadać nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jeżeli nie wykaże, iż zaistniała jedna z okoliczności wymienionych w art. 108 k.p.a., których nie można traktować rozszerzająco. Jednocześnie strona podniosła, że organ rozpoznający sprawę ponownie w I instancji naruszył określony w art. 139 k.p.a. zakaz reformationis in peius, gdyż kwestionowana decyzja zwiększyła sankcję pieniężną z kwoty 9,700 złotych do kwoty 10,200 złotych poprzez stwierdzenie nowego naruszenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił zarzutów odwołania i wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że M. W. -kierowca skontrolowanego pojazdu nr rej [...] będącego w prawnym posiadaniu przedsiębiorcy E. S. w dniu [...] stycznia 2006 r. tj. w dniu kontroli był zatrudniony na podstawie umowy o pracę u przedsiębiorcy o nazwie "E". Powołując się na art. 87 ust. 1 w związku z art. 5 u.t.d. organ odwoławczy podał, że w chwili kontroli przedsiębiorca E. S. wykonywała transport drogowy bez licencji. O wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy świadczy, zdaniem organu, dokument nadania towaru Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., dokument [...]z dnia 31 stycznia 2006 r., z treści których wynika, że dostawcą towaru jest "A." Sp. z o.o., zaś odbiorcą K. Sp. z o.o. a nadto treść pisma przesłanego przez Spółkę K.. W piśmie tym K. wyjaśnia, że przewoźnik świadczył usługę transportową dla firmy "A." Sp. z o.o. i jednocześnie nie świadczył żadnych usług dla firmy K. Ponadto K. poinformował, że dostawę do Magazynu Centralnego w L. dostarczył kierowca o nazwisku W. W ocenie organu, wykonywany w dniu [...] stycznia 2006 r. przewóz nie spełniał przesłanek niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy, zatem należało go potraktować jako krajowy transport drogowy wykonywany bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. Organ wyjaśnił, że fakt nieposiadania przez E. S. licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy został potwierdzony w piśmie Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Transportu z dnia [...] września 2006 r. Ponadto, zgodnie z treścią pisma nadesłanego przez Starostwo Powiatu [...] z dnia [...] września 2006 r., skarżąca na dzień kontroli nie widniała również w rejestrze przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W tym stanie rzeczy, zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, organ I Instancji prawidłowo ustalił, że strona dopuściła się naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. Odwołując się do art. 39a ust. 1 i 3 i art. 39k oraz art. 39j u.t.d., organ odwoławczy podał, że w dniu kontroli drogowej kierowca nie okazał zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie oraz wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. Okazał jedynie orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. ważne do dnia [...] sierpnia 2009 r. W trakcie prowadzonego postępowania strona nie dostarczyła potwierdzenia aktualnych badań lekarskich kierowcy. Na tej podstawie, organ uznał, że kierowca w dniu kontroli nie posiadał ważnych badań lekarskich. Organ odwoławczy podkreślił, że strona prawidłowo powiadomiona pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. o tym, że postępowanie administracyjne w jej sprawie obejmuje również nowe naruszenie opisane w lp. 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym miała prawną możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Z możliwości tej nie skorzystała, stąd też decyzja organu I instancji ww. zakresie jest słuszna i brak jest podstaw do jej uchylenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącej o naruszeniu zasady reformationis in peius, organ odwoławczy podkreślił, że praktycznie ma ona zastosowanie tylko do decyzji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie uchylające decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego i jego oceny, w myśl art. 80 k.p.a., nie jest rozstrzygnięciem, o jakim mowa w art. 139 k.p.a. Organ podał, że zgodnie z art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy – prawo o ruchu drogowym, kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w cytowanej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz. W trakcie kontroli w dniu [...] stycznia 2006 r. kierowca nie okazał zaświadczenia o zatrudnieniu oraz spełnianiu wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. Do protokołu przesłuchania w charakterze świadka kierowca M. W. zeznał, że takiego zaświadczenia nie wystawił mu przedsiębiorca. Organ odwoławczy potwierdził zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji, który uznał, że strona dopuściła się naruszenia opisanego w lp. 1.8.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w postaci naruszenia warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. W ocenie organu, prawidłowe jest również ustalenie WITD, że w pojeździe zainstalowany został tachograf o nr fabrycznym [...], który nie został poddany okresowym badaniom technicznym. Ostatnie badanie kontrolne zostało przeprowadzone w dniu [...] stycznia 2004 r., a zatem badanie kontrolne powinno być powtórzone do dnia [...] stycznia 2006 r. podczas gdy kontrola miała miejsce w dniu [...] stycznia 2006r. Zakresie tego naruszenia Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał się na załącznik I rozdział VI ust. 3b Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zgodnie z którym badanie mające na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III lit. f pkt 3 dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w użytkowaniu jest przeprowadzane co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi badaniami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takim badaniu należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej. W myśl § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożone w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą by wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz instalacji oraz napraw tylko, wówczas gdy posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w postaci zdjęć fotograficznych sporządzonych podczas kontroli organ II instancji uznał, że ustalenia poczynione przez organ I instancji w zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu są prawidłowe. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia dotyczącego zapisywania wykresówki ponad maksymalny 24 –godzinny okres organ stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu, kierowca nie jest w stanie używać urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wówczas okresy wymienione w ust. 3, tiret drugie, lit. b)-d), powinny być nanoszone na wykresówkę ręcznie, automatycznie lub w inny sposób, czytelnie i bez zabrudzenia wykresówki. Kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdział II ust. 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Jak wynika z ustaleń przedmiotowej kontroli wykresówka kierowcy M. W. z dnia [...] stycznia 2006 r. była zapisywana ponad 24 godziny. Analiza wykresówki wykazała, że kierowca rozpoczął okres rozliczeniowy w dniu [...] stycznia 2006 r. o godzinie 9:30, a zakończył w dniu [...] stycznia 2006 r. Podane ustalenia pozwoliły organowi odwoławczemu na stwierdzenie, że decyzja organu I instancji w zakresie sposobu naliczenia i nałożenia na stronę kary pieniężnej za wszystkie powyższe naruszenia odpowiada przepisom prawa. I tak za naruszenie z: 1. lp. 1.1 załącznika do u.t.d. - kara wynosi 8000 (osiem tysięcy) złotych, 2. Ip. 1.8.1 załącznika do u.t.d - kara wynosi 500 (pięćset) złotych, 3. Ip. 1.8.3. załącznika do u.t.d. - kara wynosi 500 (pięćset) złotych, 4. Ip. i 1.1.1 lit. d załącznika do u.t.d. - kara wynosi 1000 (jeden tysiąc) złotych, 5. Ip. 11.2.2 załącznika do u.t.d. - kara wynosi 200 (dwieście) złotych. Na tej podstawie organ uznał, że łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosi 10.200 (dziesięć tysięcy dwieście) złotych. Odnosząc się do zarzutu strony o przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dopuścił się organ I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy nie obejmuje swoim zakresem kwestii odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej pracownika, który nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. albo nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie ustalonym w myśl art. 37 k.p.a. Stąd też organ odwoławczy nie miał obowiązku zajmowania stanowiska w danej kwestii. Ponadto, mając na uwadze zarzut strony, jakoby decyzja organu I instancji nie spełniała wymogów art. 107 k.p.a. z uwagi na błędną datę jej wydania i brak pouczenia strony o przysługujących jej środkach odwoławczych, organ II instancji nie negował faktu, że uchybienie takie miało miejsce. Jednakże, organ I instancji w trybie przewidzianym dla sprostowania decyzji (art. 113 k.p.a.) i jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.) poprawił decyzję, czyniąc tym samym zadość wymogom formalnym decyzji. Błąd co do daty rocznej wydania decyzji organ odwoławczy uznał za oczywistą omyłkę, gdyż okoliczności, w tym sygnatura sprawy, wskazują, że decyzja została wydana faktycznie w 2009 roku. Mając na uwadze zarzut strony, jakoby organ administracji publicznej nie mógł nadać decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest chybiony i nie zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie okoliczności opisane w art. 108 k.p.a. faktycznie nie zachodzą by można było nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, jednak w odniesieniu do decyzji administracyjnych w zakresie transportu drogowego zastosowanie maja przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym art. 93 ust.3 u.t.d., który stanowi lex specialis w stosunku do art. 108 k.p.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem E. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 6 k.p.a. - działanie sprzeczne z przepisami prawa, łamiące prawo, - art. 7 k.p.a. - zaniechanie działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w oparciu o zasady praworządności, - art. 8 k.p.a. - prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów Państwa, z uwagi na to, że materiały zebrane w sprawie były gromadzone bez wiedzy skarżącej. Organy nie informowały skarżącej o przebiegu postępowania i podejmowanych czynnościach w sprawie. - art. 9 k.p.a. - prowadzenie działań zmierzających do dezinformacji w związku z nie informowaniem strony o przebiegu postępowania i wykonywanych czynnościach; - art. 10 § 1 k.p.a. - utrudnianie udziału w kolejnych stadiach postępowania, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji; - art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 79 § 1 i 2 k.p.a.- utrudnianie udziału w kolejnych stadiach postępowania, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, poprzez odebranie prawa do zadawania pytań świadkowi, oraz brak poinformowania strony o miejscu i terminie przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadka. Skarżąca podała, że otrzymała dwa odpisy wezwań świadka do stawienia się jednakże dotyczyły one innych terminów, niż data faktycznie dokonanej czynności; - art. 11 k.p.a. - ignorowanie zasady przekonywania w związku z brakiem wyjaśnienia stronie przesłanek jakimi kierowały się organy administracji publicznej przy załatwianiu sprawy. Zdaniem skarżącej, każda z wydanych w sprawie decyzji zawiera w przeważającej części skopiowane treści aktów normatywnych, pozostające często bez związku z rozpatrywaną sprawą i w całkowitym oderwaniu od składanych przez nią wniosków; - art. 12 k.p.a. w związku z art. 237 § 1, 3, 4 z uwagi na opieszałość organów obu instancji w działaniu w sprawie, bezczynnością naruszającą powinności załatwienia skargi bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od jej złożenia oraz z uwagi na niepoinformowanie strony o sposobie załatwienia skargi; - art. 64 § 4 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez brak właściwego ustalenia z urzędu osób, które powinny być stronami w prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz brak należytego zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania. Skarżąca podkreśliła, że załączone do akt potwierdzenia odbiorów w wielu przypadkach nie są przez nią podpisane. Widnieją tam podpisy, których prawdziwości strona zaprzecza z adnotacjami "potwierdzono z urzędu", co narusza art. 46 § 1 k.p.a. o trybie potwierdzenia doręczenia pisma. - art. 77 § 4 k.p.a. - fakty znane organowi prowadzącemu postępowanie z urzędu nie zostały zakomunikowane stronie. Organ nie przekazał skarżącej treści przesłuchania świadka M. W. przeprowadzonego pod nieobecność strony. Skarżąca podkreśliła, że informację o powyższym fakcie strona powzięła dopiero w wyniku przeglądania akt sprawy po wydaniu decyzji administracyjnej z dnia [...] czerwca 2009 roku, w toku przygotowania się do złożenia przedmiotowej skargi, wówczas miała też możliwość zapoznać się z treścią zeznań świadka; - art. 79 § 2 k.p.a. poprzez odebranie prawa do udziału w przesłuchaniu świadka M. W., a co za tym idzie zadawania pytań i składania wyjaśnień oraz poprzez brak powiadomienia strony o miejscu i terminie przesłuchania świadka, które odbyło się w dniu [...] listopada 2008 r. - art. 81 § k.p.a. w związku z art. 7 i 10 § 1 k.p.a. w związku z uznaniem okoliczności wynikających z przesłuchania świadka M. W. w dniu [...] listopada 2008 r. za udowodnione mimo, że skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się w tej kwestii; - art. 107 § 3 k.p.a. - uzasadnienie decyzji nie wskazuje, które dowody organ uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności, świadkom przypisuje się treści zeznań, które nie zostały złożone w trakcie przesłuchań. Uzasadnienie decyzji nie odnosi się do argumentacji strony skarżącej zawartej w złożonych wnioskach, - art. 245 § 3 k.c. - dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenia zawarte w dokumencie, art. 76 § 3 dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (art. 252 k.p.c.); - art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Skarżąca podała, że decyzja wydana w wyniku uchylenia może dotyczyć tylko tych kwestii, w związku z którymi nastąpiło uchylenie pierwszej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Strona otrzymując pierwszą decyzję w sprawie, ma prawo przypuszczać, że w pozostałym zakresie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Działanie organów I i II instancji zmierzające do udowodnienia innych nieprawidłowości, których nie zauważono we wcześniej przeprowadzonej kontroli, jest działaniem bezprawnym i w sposób rażący podważa zaufanie obywatela do organów Państwa. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 35 k.p.a., 92 a) ust. 4 u.t.d. Skarżąca wskazała, że poza błędnymi ustaleniami danych właściciela pojazdu protokół zawiera liczne fragmenty niezgodne ze stanem faktycznym. Przeprowadzający kontrolę dopuścili się naruszenia art. 7 k.p.a. dokonując zaniechania działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 64 § 4 kpa. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez brak właściwego ustalenia osób, które będą stronami w postępowaniu administracyjnym. W rezultacie powstałych błędów wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne przeciwko przedsiębiorcy "S" T. S., które zakończyło się decyzją [...]WITD z dnia 6 czerwca 2006 r. o umorzeniu postępowania wobec przedsiębiorcy "S." T. S. w związku z niewłaściwym określeniem strony postępowania. Skarżąca podkreśliła, że decyzja z dnia [...] października 2006 r., którą nałożono na nią karę pieniężną w wysokości 9.700 złotych została wydana bez poinformowania strony o wszczęciu postępowania czym organ dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez utrudnianie stronie udziału w kolejnych stadiach postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, gromadząc w trakcie dowody przeciwko skarżącej, z dokumentów oraz ze słuchania świadków. Zawiadomienie znajdujące się w aktach sprawy nigdy nie zostało skarżącej doręczone. Podobnie do dnia wniesienia niniejszej skargi skarżąca nie otrzymała protokołu kontroli, na podstawie którego wszczęto postępowanie administracyjne. Skarżąca podniosła, że decyzja o nr [...] została wydana dwukrotnie: raz w dniu [...] lipca 2006 r. oraz po raz drugi w dniu [...] października 2006 r. Żadna z nich nie została doręczona skarżącej. Dokument stwierdzający dokonanie odbioru decyzji został podpisany imieniem i nazwiskiem skarżącej bez jej zgody. O wszczęciu postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji administracyjnych przez [...]WITD, skarżąca dowiedziała się dopiero gdy otrzymała upomnienie. Istnienie decyzji z dnia [...] października 2006 r. skarżąca stwierdziła dopiero w dniu [...] czerwca 2009 r. w trakcie przeglądania akt sprawy w siedzibie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W związku z przedłużaniem się terminów przewidzianych dla procedury odwoławczej skarżąca dla uniknięcia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z bezczynnością organów administracji publicznej, złożyła wniosek o rozłożenie kary pieniężnej w kwocie 9.708 zł nałożonej decyzją z dnia [...] października 2006 r., powiększonej o koszty upomnienia, na 12 równych rat miesięcznych. W trakcie rozpatrywania wniosku o rozłożenie na raty [...]WITD żądał potwierdzonych notarialnie lub przez radcę prawnego, adwokata, ewentualnie organ administracji publicznej, dokumentów złożonych do wniosku uzasadniających potrzebę rozłożenia płatności kary na raty. Działanie organu skarżąca uznała za pozbawione podstaw prawnych. Skarżąca podniosła, że [...]WITD swoim postępowaniem naruszył art. 245 k.p.c. oraz naraził skarżącą na zbędne koszty notarialnych potwierdzeń umów leasingowych i deklaracji podatkowej PIT-5 za miesiąc luty 2007 r. W konsekwencji, w dniu [...] maja 2007 r. wydał decyzję o odmowie uwzględnienia wniosku przedsiębiorcy "E" E. S. o rozłożeniu nałożonej kary pieniężnej na raty, uzasadniając odmowę dostarczeniem przez skarżącą wymaganych dokumentów w formie kserokopii potwierdzonych czytelnym podpisem wystawcy za zgodność z oryginałem. W dniu [...] czerwca 2007 r. skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. uchylił wspomnianą decyzję i przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżąca podkreśliła, że do dnia złożenia skargi sprawa nie została rozpatrzona. Skarżąca zauważyła, że na dzień składania skargi, poza decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., którą organ uchylił decyzję z dnia [...] października 2006 r. w obrocie prawnym pozostaje również decyzja z dnia [...] lipca 2006 r., o wydaniu której nie powiadomiono skarżącej, uniemożliwiając jej tym samym ustosunkowanie się do przedstawionych zarzutów. Skarżąca podała, że w trakcie ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji wysyłał korespondencję do Spółki "A." na adres, pod którym nie miała ona siedziby, by następnie korzystając z aktualnego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego wysyłać wezwania do A. W., który od 2002 r. nie jest Prezesem Zarządu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Skarga nie jest uzasadniona, choć niektóre podniesione w niej zarzuty są trafne. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącą E. S. kary pieniężnej w wysokości 10.200 złotych. W tej sprawie, z uwagi na związanie Sądu granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie mogą być rozpoznane zarzuty strony podniesione wobec: a) decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o umorzeniu postępowania wobec przedsiębiorcy T. S.; b) decyzji z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylającej decyzję WITD z dnia [...] października 2006 r. jak i samej decyzji z dnia [...] października 2006 r. nr [...]; c) decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] i uchylonej tą decyzją decyzji WITD z dnia [...] maja 2007 r. o odmowie rozłożenia na raty kary pieniężnej w kwocie 9 700 złotych. W tym stanie rzeczy poza rozważaniami Sądu pozostaje argumentacja strony przytoczona na poparcie zarzutów odnoszących się do powyższych rozstrzygnięć administracyjnych. Nie znajduje potwierdzenia zarzut podnoszony przez skarżącą, że po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] na dzień złożenia skargi pozostaje w obrocie prawnym decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] odnosząca się do tej samej sprawy. W aktach nadesłanej do Sądu sprawy brak jest bowiem decyzji opatrzonej datą [...] lipca 2006 r. Oprócz zawarcia omawianego zarzutu w skardze do Sądu, strona nie przedstawiła przekonywującego dowodu na poparcie swych twierdzeń pomimo, że jak pisze – ze wzmiankowaną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. zapoznała się w siedzibie organu w dniu [...] czerwca 2009 r. w trakcie przeglądania akt sprawy w [...] Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego. Sąd stwierdza, że również z analizy treści wszystkich pism znajdujących się w nadesłanych aktach nie wynika, aby organ I instancji wydawał trzykrotnie decyzję w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika natomiast, że WITD dwukrotnie wydał decyzje o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2006 r. Była to decyzja z dnia [...] października 2006 r. (uchylona przez GITD w dniu [...] czerwca 2007 r.) oraz decyzja będąca przedmiotem niniejszej sprawy z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Formułując ten zarzut strona podała, że decyzja wydana w wyniku uchylenia może dotyczyć tylko tych kwestii, w związku z którymi nastąpiło uchylenie pierwszej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Strona podnosi, że otrzymując pierwszą decyzję w sprawie, ma prawo przypuszczać, że w pozostałym zakresie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Zdaniem strony działanie organów I i II instancji zmierzające do udowodnienia innych nieprawidłowości, których nie zauważono we wcześniej przeprowadzonej kontroli, jest działaniem bezprawnym i w sposób rażący podważa zaufanie obywatela do organów Państwa. Argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie, gdyż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się ma zastosowanie tylko do decyzji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a nie do decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Z drugą z omawianych decyzji mamy do czynienia na gruncie rozpoznawanej sprawy albowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] maja 2009 r. wydal decyzję w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. GITD uchylił wówczas decyzję [...] WITD z dnia [...] października 2006 r. nr [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W decyzji kasacyjnej tego rodzaju organ odwoławczy nie może przesądzać o istocie sprawy. Z akt wynika, że w toku ponownego rozpoznania sprawy WITD ustalił, iż w chwili kontroli kierowca okazał inspektorowi orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. ale nie przedstawił badań lekarskich stwierdzających brak przeciwwskazań lekarskich do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy wymaganych przepisem art. 39e) ust.1 pkt 1 u.t.d. Ponadto nie przedstawił zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie i spełnienie wymagań ustawy o transporcie drogowym, o jakim mowa w art. 39e) ust.1 pkt 6 ww. ustawy. Powyższe naruszenia nie zostały ujęte w protokole kontroli a zatem organ słusznie zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w tym zakresie. Ponieważ wszystkie stwierdzone naruszenia dotyczą jednej kontroli drogowej organ właściwie uczynił nakładając za nie karę w jednej decyzji administracyjnej. Jest to bowiem jedna sprawa administracyjna (v. np. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2009r. sygn. akt II GSK 1091/08). Wbrew twierdzeniom strony organ nie naruszył przepisów art. 111 i 113 k.p.a. wydając postanowienia odpowiednio: o uzupełnieniu i sprostowaniu decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Gdy idzie o uzupełnienie decyzji nastąpiło ono na wniosek skarżącej i dotyczyło kwestii podlegających uzupełnieniu w myśl art. 111 § 1 k.p.a. Nie budzi również najmniejszej wątpliwości, że wpisanie w pierwotnej decyzji daty jej wydania "[...] lutego 2008 r." zamiast "[...] lutego 2009 r." było oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu tej decyzji jest mowa np. o przesłuchaniu skarżącej, które odbyło się [...] stycznia 2009 r. Już tylko z tego powodu przedmiotowe rozstrzygnięcie nie mogło być wydane przez organ w dniu [...] lutego 2008 r. W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi odnoszące się do powyższych kwestii nie mogą zostać uwzględnione. Wbrew twierdzeniom strony, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy i właściwie dokonał subsumcji ustalonego stanu pod powołane w decyzji normy prawne. Podkreślenia przy tym wymaga, że E. S. na etapie postępowania administracyjnego a także w skardze do Sądu skoncentrowała się jedynie na zarzutach procesowych bez powiązania ich z naruszeniem przez organ prawa materialnego. Nie wykazała np. że posiada licencję (ważną w dniu kontroli) na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Zdaniem Sądu, w tej sprawie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że użytkownikiem skontrolowanego pojazdu była E. S. Powyższe wynika z umowy leasingu o jakiej mowa w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. skierowanym do organu przez V. sp. z o.o. Towar znajdujący się na skontrolowanym pojeździe był sprzedany przez spółkę "A" Sp. z o.o. odbiorcy towaru tj. firmie K. Sp. z o.o. Powyższe ustalenie, poparte niezakwestionowanymi przez stronę drukami WZ oraz pismem spółki K., prowadzi do wniosku, że nie był do przewóz spełniający warunki przewozu na potrzeby własne o jakim mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. Słuszne jest więc stanowisko organu, który zakwalifikował przewóz z dnia [...] stycznia 2006r. za wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Ze względu na treść art. 5 u.t.d., który stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji organ prawidłowo domagał się od strony wykazania, że taką licencję posiada. Ustalenia organu w zakresie ustalenia strony postępowania (oraz charakteru spornego przewozu) mają oparcie w piśmie K. wystosowanym do WITD w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] marca 2006 r. oraz dołączonych do tego pisma drukach WZ. W omawianym piśmie K. wyjaśnia, że przewoźnik świadczył usługę transportową dla firmy "A." Sp. z o.o. i jednocześnie nie świadczył żadnych usług dla firmy K. Ponadto K. poinformował, że dostawę do Magazynu Centralnego w L. dostarczył kierowca o nazwisku W. Powyższe okoliczności były ustalone na podstawie dokumentów zebranych w toku prowadzonego postępowania. Strona wiedziała o podniesionych przez organ zarzutach oraz dokumentach zebranych w sprawie m.in. z decyzji WITD z dnia [...] października 2006 r. w której organ szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy. Decyzja ta, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze o jej nie doręczeniu, została doręczona stronie w dniu [...] października 2006 r. Odbiór tej decyzji kwitowała skarżąca osobiście, co wynika z adnotacji pracownika Poczty M. P. uczynionej na duplikacie dowodu doręczenia znajdującego się w aktach sprawy. Przedmiotowy duplikat uzyskano w toku procedury reklamacyjnej przesyłki poleconej nr [...]. Uwypuklenia również wymaga, że w zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2008 r., odebranym osobiście przez skarżącą, organ powiadomił stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. Przy czym strona, pomimo że otrzymała od organu informację o błędnie podanej w tym piśmie dacie kontroli nie udzieliła organowi żadnych wyjaśnień w przedmiocie stwierdzonych naruszeń. W skardze E. S. zarzuca naruszenie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W związku z powyższym wypada wskazać, że czynny udział strony przejawia się w szczególności w postępowaniu wyjaśniającym, co dla ochrony praw strony ma istotne znaczenie ponieważ zapewnia jej wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływ na stosowanie norm prawa materialnego lub procesowego. W interesie strony może bowiem leżeć współdziałanie z organem w celu ustalenia pewnych faktów czy dowodów, a uniemożliwienie ich przedstawienia spowodować może wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Współdziałanie strony z organem w ustaleniu stanu faktycznego sprawy to uprawnienie strony a nie obowiązek. Z braku współdziałania nie można dla strony wyprowadzić negatywnych następstw. W wyroku z dnia 22 maja 2000 r. (I S.A./Lu 249/99, niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "podatnik nie może czuć się zwolnionym od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony". Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpatrywanej sprawy przypomnienia wymaga, że organ I instancji wysłał skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z kopią protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2006 r. jednakże strona skierowanej do niej korespondencji nie odebrała. Ponadto, jak już wyżej wskazano, skarżąca nie odniosła się do stwierdzonych naruszeń zawartych w zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2008 r. Podczas przesłuchania stwierdziła natomiast, że nie pamięta czy wykonywała w dniu [...] stycznia 2006 r. pojazdem nr rej [...] przewóz drogowy rzeczy. W tym stanie rzeczy za prawidłowe należy uznać działanie organu polegające na samodzielnym poszukiwaniu dowodów w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także w sposób wyczerpujący zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie obliguje bowiem organ przepis art. 77 §1 k.p.a. Uwzględniając powyższe zarzut naruszenia art. 64 § 4 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 7, 77 k.p.a. nie jest zasadny. Zdaniem Sądu, nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 6, 8, 9, 10 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty E. S. sprowadzają się w istocie do tego, że organ prowadził sprawę z pominięciem skarżącej. Formułując te zarzuty strona nie uwzględnia, że organ zawiadamiał skarżącą o wezwaniach o udzielenie informacji kierowanych do firmy A. (w aktach znajdują się kopie zwrotnych potwierdzeń odbioru kwitowanych osobiście przez E. S.), Trudno zresztą uznać za prawdopodobne, że skarżąca będąc w strukturach spółki A. nie wiedziała, że ta spółka zlecała sporny przewóz. Strona bagatelizuje również, że organ wzywał ją do przedstawienia swojego stanowiska oraz pouczał o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy o czym wyżej wspomniano. Wbrew twierdzeniom skarżącej w uzasadnieniu decyzji organ precyzyjnie wskazuje, które dowody uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności. Odnosząc się do argumentacji strony w zakresie zaniedbań jakich dopuścił się organ w toku postępowania należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że nagromadzenie w niniejszej sprawie ilości błędów i omyłek pisarskich (co prawda na bieżąco wyjaśnianych, uzupełnianych i prostowanych przez organ) świadczy o tym, że organ faktycznie nie prowadził sprawy z należytą dbałością. Za uzasadniony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 79 § 1 k.p.a., gdyż skarżąca nie została zawiadomiona o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka M. W., który kierował pojazdem zatrzymanym do przedmiotowej kontroli. Przesłuchanie odbyło się w dniu [...] listopada 2008 r. Tym niemniej, w okolicznościach niniejszej sprawy brak wzmiankowanego zawiadomienia nie ma wpływu na wynik sprawy dlatego stwierdzone uchybienie nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Niewątpliwie celem zawiadomienia, o którym mowa w art. 79 § 1 k.p.a., jest zapewnienie stronie możliwości wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu, a obowiązek zawiadomienia strony przynajmniej na siedem dni przed terminem przeprowadzenia dowodu ma umożliwić stronie przygotowanie się do tych czynności. W tej sprawie jedyną okolicznością faktyczną ustaloną podczas przesłuchania wymienionego świadka był fakt, że świadek ten nie pamiętał kto zlecił mu sporny przewóz, gdyż świadek pracował w obydwu firmach Państwa S. i był w nich zatrudniany na przemian. Świadek zobowiązał się do przekazania organowi umowy o pracę, która obowiązywała na dzień kontroli tj. [...] stycznia 2006r. Taki dokument przesłał kilka dni później i wynika z niego, że w dniu kontroli pracodawcą M. W. była skarżąca E. S. (k. 104 akt adm.). W ocenie Sądu, powyższy dokument był znany skarżącej już od [...] stycznia 2006 r. (data zawarcia umowy) albowiem pod tą umową widnieje podpis przedsiębiorcy E. S. Należy podkreślić, że skarżąca w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nie zanegowała prawdziwości omawianej umowy, choć kwestię zarówno jej pozyskania jak i jej treść szczegółowo opisano w tejże decyzji. Gdy idzie o zarzut naruszenia przez organ art. 35 k.p.a. to nawet jeżeli uznamy, że w rozpatrywanej sprawie organ naruszył ten przepis, gdyż nie rozpatrzył sprawy w terminie o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. oraz nie informował strony o przyczynach zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy (art. 36 k.p.a.) strona nie wykazała, a Sąd nie stwierdził, aby omawiane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd (v. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Jak już wyżej wskazano, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy i zastosował przepisy prawa materialnego nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.200 złotych. Pomijając w tym miejscu opisane wyżej naruszenie w postaci braku licencji na wykonywanie transportu drogowego (l.p. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym – kara 8000 złotych) należy stwierdzić, że również pozostałe naruszenia i kary zostały stwierdzone i nałożone w sposób prawidłowy. Szczegółowa specyfikacja i powołanie się w decyzji na właściwe przepisy prawa materialnego, co odnotowano w niniejszym uzasadnieniu, pozwala na pominięcie w tym miejscu przytoczonych ustaleń i regulacji prawnych. Reasumując należy wskazać, że podczas przedmiotowej kontroli kierowca nie okazał wymaganych ważnych badań lekarskich (Ip. 1.8.1 załącznika do u.t.d - kara wynosi 500 złotych) a także nie okazał zaświadczenia o zatrudnieniu oraz spełnianiu wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym (Ip. 1.8.3. załącznika do u.t.d. - kara wynosi 500 złotych). Tachograf zamontowany w pojeździe wykonującym sporny przewóz nie posiadał ważnego na dzień kontroli badania technicznego (lp. i 1.1.1 lit. d załącznika do u.t.d. - kara wynosi 1000 złotych). Ponadto wykresówka kierowcy M. W. z dni [...] stycznia 2006 r. była zapisywana ponad 24 godziny (Ip. 11.2.2 załącznika do u.t.d. - kara wynosi 200 złotych.). Stwierdzone naruszenia mają potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy (dokumentacja fotograficzna, wykresówki). Na koniec należy podnieść, że kwestia zastosowania przez organ przepisu art. 92 a) ust.4 u.t.d. nie mogła być w niniejszej sprawie rozważana nie tylko dlatego, że strona nie przytaczała w toku postępowania administracyjnego (np. w odwołaniu od decyzji WITD) okoliczności, które jej zdaniem zwalniają skarżącą od ponoszenia odpowiedzialności, ale przed wszystkim dlatego, że przepis ten nie obowiązywał w dacie zdarzenia. Powyższe unormowanie weszło w życie od dnia 20 czerwca 2007 r. (kontrola miała miejsce [...] stycznia 2006 r.), na mocy ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 661). Przepis art. 3 pkt 4 lit. b) powołanej ustawy odnoszący się do przedmiotowej kwestii nie był objęty przepisami przechodnimi. Tak więc przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy nowej ustawy prowadziłoby do naruszenia zasady lex retro non agit. (v. np. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2008r. sygn. akt II GSK 491/08 , niepubl.) . Mając na względzie powyższe, skargę E. S. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.