VI SA/Wa 1453/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. GmbH z siedzibą w H., N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 400 (słownie czterysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. – skarżąca K. GmbH z siedzibą w H., N., reprezentowana przez adwokata G. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] utrzymującą w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...], którą nałożono na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 12.900 (dwanaście tysięcy dziewięćset) złotych. Zarządzeniem Przewodniczącego Sędziego z dnia 19 sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżącej Spółki został wezwany do złożenia, w terminie 30 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji strony skarżącej wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik został także zobowiązany do nadesłania, w terminie 30 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, dokumentu stwierdzającego, że jest on zarejestrowany w państwie macierzystym do wykonywania zawodu przy użyciu tytułu zawodowego Rechtsanwalt (art. 40 § 1 ustawy o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej) wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik strony załączył do pisma z dnia 24 września 2009 r. oryginał pełnomocnictwa procesowego w języku polskim i niemieckim upoważniający do działania w imieniu skarżącej Spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, odpis z rejestru handlowego Sądu Grodzkiego w H., z którego wynika umocowanie A. K. do reprezentowania skarżącej wraz z tłumaczeniem na język polski oraz dokumentu z dnia [...] lipca 1997 r. potwierdzającego wpisanie G. M. na listę adwokatów w Republice Federalnej Niemiec i jednocześnie jako adwokata (Rechtsanwalt) przy Sądzie Grodzkim w O. oraz przy Sądzie Krajowym w O. Zarządzeniem Sędziego z dnia 16 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej Spółki został powiadomiony, iż zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 126, poz. 1069 ze zm.), Prawnik z Unii Europejskiej obowiązany jest przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowym dołączyć do akt sprawy dokument stwierdzający, że jest on zarejestrowany w państwie macierzystym jako osoba uprawniona do wykonywania zawodu przy użyciu jednego z tytułów zawodowych, o których mowa w art. 2 pkt 2, oraz poinformować dziekana okręgowej rady adwokackiej lub dziekana rady okręgowej izby radców prawnych, właściwej ze względu na siedzibę sądu, o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej. Z uwagi na treść wskazanego fragmentu przepisu ww. ustawy pełnomocnik został wezwany do złożenia, w terminie 30 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, dowodu potwierdzającego fakt powiadomienia dziekana okręgowej rady adwokackiej o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej. Wezwanie skierowane do pełnomocnika skarżącej Spółki zostało przesłane na adres ustanowionego pełnomocnika do doręczeń (k. [...] akt sądowych) i doręczone w dniu 22 kwietnia 2010 r. (k. [...] akt sądowych). W odpowiedzi na zarządzenie Sędziego z dnia 16 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej załączył do pisma z dnia 20 maja 2010 r. decyzję Prezydenta Wyższego Sądu Krajowego w O. o wpisaniu G. M. na listę adwokatów i jednocześnie jako adwokata (Rechtsanwalt) przy Sądzie Grodzkim w O. oraz przy Sądzie Krajowym w O. z dnia [...] lipca 1997 r. wraz z kopią legitymacji adwokackiej (z tłumaczeniem ww. dokumentów na język polski). Nadto, załączył niepodpisaną kopię pisma z dnia 18 maja 2010 r. skierowanego do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej stanowiącego zawiadomienie o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej przez G. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 126, poz. 1069 ze zm.), Prawnik z Unii Europejskiej obowiązany jest przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowym dołączyć do akt sprawy dokument stwierdzający, że jest on zarejestrowany w państwie macierzystym jako osoba uprawniona do wykonywania zawodu przy użyciu jednego z tytułów zawodowych, o których mowa w art. 2 pkt 2, oraz poinformować dziekana okręgowej rady adwokackiej lub dziekana rady okręgowej izby radców prawnych, właściwej ze względu na siedzibę sądu, o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej, która w myśl art. 2 pkt 4 cyt. ustawy polega na jednorazowej lub mającej charakter przejściowy czynności z zakresu pomocy prawnej, wykonywanej w Rzeczypospolitej Polskiej przez prawnika zagranicznego wykonującego stałą praktykę w innym państwie. Zatem, prawnik zagraniczny (z Unii Europejskiej, jak i spoza Unii) świadczący usługę transgraniczną polegającą na reprezentowaniu klienta w postępowaniu sądowym winien spełnić łącznie oba warunki określone w art. 40 ust. 1 ustawy o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej, a niespełnienie któregokolwiek z nich uniemożliwia dopuszczenie go do udziału w postępowaniu sądowym z powodu braku odpowiedniego pełnomocnictwa. "W art. 40 ustawy brak jest co prawda uregulowania skutków niezawiadomienia dziekana, ale należałoby przyjąć, iż taki skutek wydaje się oczywisty, skoro z prawa wspólnotowego wynika uprawnienie państwa przyjmującego do żądania, by prawnik zagraniczny dowiódł nie tylko swych kwalifikacji, ale i został przedstawiony właściwemu dziekanowi" (Z. K., Radca Prawny 2004/5/115). Ustawodawca nie przesądził w jakiej formie prawnik z Unii Europejskiej powinien poinformować dziekana okręgowej rady adwokackiej lub dziekana rady okręgowej izby radców prawnych o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej, niemniej dla celów dowodowych pożądana wydaje się forma pisemna. Istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest więc ustalenie daty powiadomienia Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej przez pełnomocnika, gdyż w myśl art. 40 ust. 1 ustawy o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej, powiadomienie powinno nastąpić równocześnie z podjęciem pierwszej czynności w postępowaniu sądowym, tj. z chwilą złożenia skargi do Sądu. Z załączonej przez pełnomocnika strony do pisma przewodniego z dnia 20 maja 2010 r. kopii zawiadomienia Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej wynika, iż wspomniane zawiadomienie nastąpiło najwcześniej w dniu 18 maja 2010 r. Przyjęcie za wiążącą wspomnianej daty uzasadnia fakt, iż pełnomocnik nie załączył do pisma przewodniego żadnego dokumentu wskazującego inną datę rzeczywistego złożenia zawiadomienia o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej. Data 18 maja 2010 r. wskazuje bezspornie, że czynność, o której mowa w art. 40 ust. 1 cytowanej ustawy została podjęta przez pełnomocnika strony po wniesieniu skargi do Sądu, co miało miejsce w dniu 26 czerwca 2009 r. Zatem, w chwili podejmowania pierwszej czynności w postępowaniu sądowym (usługi transgranicznej) pełnomocnik nie spełniał warunku określonego w art. 40 ust. 1 cytowanej ustawy, a to oznacza, że był on osobą nieuprawnioną do wniesienia skargi do Sądu. W tym stanie rzeczy wniesienie skargi należało uznać za niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucić. Odnośnie pkt 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.