VI SA/Wa 1459/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej też jako "Komendant Wojewódzki", "KWP" lub "organ pierwszej instancji"), decyzją z dnia [...] maja 2019 roku nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 838, ze zm., dalej też jako "ustawa o ochronie osób i mienia" lub "uoom") skreślił D. P. (dalej też jako "skarżący" lub "strona"), z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Od przedmiotowej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "Komendant Główny", "KGP" lub "organ odwoławczy"), który, decyzją z dnia [...] lipca 2019 roku nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu KGP wskazał, że organ I instancji wydał decyzję przed upływem zakreślonego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, czym naruszył gwarancje procesowe strony wynikające z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej też jako "k.p.a."). Decyzją z [...] stycznia 2020 roku nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i 9 ustawy o ochronie osób i mienia, skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu uzyskał informację z Sądu Rejonowego dla [...] w [...], że wydany w dniu [...] września 2019 r. wyrok nakazowy wobec skarżącego stracił moc w związku z wniesionym sprzeciwem, co oznacza, że dalsze postępowanie karne prowadzone jest w trybie zwykłym. Ponadto do organu wpłynął akt oskarżenia wobec skarżącego z Komendy Miejskiej Policji w [...], o czyn z art. 267 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2020 roku, poz. 1444 ze zm., dalej tez jako "kk") i art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 roku, poz. 129 ze zm.). KWP stwierdził, że w związku z treścią art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jest w świetle rozpatrywanego stanu faktycznego zobligowany do skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Od decyzji organu I instancji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi naruszenie art. 7 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o jej zmianę poprzez zawieszenie wszczętego postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji, decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 267 § 3 kk i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Z uwagi na fakt, że wskazane przestępstwa są przestępstwami umyślnymi, w ocenie organu odwoławczego, w myśl art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, koniecznym było skorzystanie z instytucji skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej również jako: "WSA w Warszawie"), skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a,, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a tym samym zaakceptowanie rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji; 2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 5 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku - Kodeks postępowania karnego (tekst jednolity Dz. U. 2021 roku, poz. 534 z późn. zm.; powoływanej dalej jako: k.p.k.) w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez organy orzekające w niniejszej sprawie, że samo wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne automatycznie powoduje wszczęcie postępowania w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (art. 5 § 1 k.p.k.); 3. przepisów prawa procesowego, w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 8 k.p.a., poprzez narażenie strony na ograniczenie bądź brak zaufania do organów administracji publicznej i ważności podejmowanych przez niego decyzji; 4. przepisów prawa procesowego, w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 75 § 1 k.p.a., poprzez niewykorzystanie wszystkich możliwości do wyjaśnienia całej sprawy, do zebrania pełnego materiału dowodowego; 5. przepisów prawa procesowego, w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; 6. przepisów prawa procesowego, w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony przy istniejących wątpliwościach i niewyjaśnionych faktach co do przebiegu zdarzenia, w szczególności co do samej winy bądź niewinności skarżącego. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, a na wypadek, gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, o uwzględnienie niniejszego wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że aktem oskarżenia, zarzucono mu popełnienie przestępstwa z art. 267 § 3 k.k. i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Jednakże postępowanie karne toczy się nadal przed Sądem Rejonowym dla [...] - [...] i nadal zbierany jest materiał dowodowy, co istotne, inny niż ten, który stanowił podstawę do postawienia skarżącemu zarzutów. Dowody te nie mogły być znane organom obu instancji, gdyż pojawiły się one w związku z treścią zeznań świadków, która była znacznie bogatsza niż w postępowaniu przygotowawczym. Co więcej, treść zeznań tych świadków stawia skarżącego w innym świetle i, czego nie można wykluczyć, zostanie on uniewinniony od stawianych mu zarzutów. Przepis art. 29 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi o obligatoryjnym skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, ale skoro w przepisie tym jest również mowa o wszczęciu postępowania karnego, to nie zwalnia to organu od obowiązku dokonania obiektywnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego i jednocześnie skreślenia z listy dopiero wtedy, gdy zapadnie prawomocny wyrok skazujący za popełnienie umyślnego przestępstwa. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organ prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 29 ust. 6 punkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Treść tego artykułu nie pozostawia wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ pozbawiony jest luzu decyzyjnego. W sytuacji, kiedy organ zostaje poinformowany, że wobec pracownika ochrony zostaje wszczęte postępowanie karne o przestępstwo umyślne zobligowany jest do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Celem powyższego artykułu jest niedopuszczenie do wykonywania zawodu pracownika ochrony osobom, które w taki sposób naruszają prawo. Potwierdzeniem tak rozumianego artykułu jest odniesienie się do ust. 2 pkt 2 tego artykułu, w którym czytamy, że do wniosku o wpis na listę kwalifikacyjną pracowników ochrony fizycznej dołącza się oświadczenie o niekaralności za przestępstwa umyślne oraz nietoczeniu się przeciwko wnioskodawcy postępowania karnego o takie przestępstwa. Pokazuje to jednoznacznie, że ustawodawca nie chce dopuścić do wykonania zawodu pracownika ochrony fizycznej osobom wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełnili przestępstwo umyślne. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że w dacie wydania decyzji organu odwoławczego przeciwko D. P. toczyły się dwa postępowania o podobne czyny tj. z art. 267 § 3 kk i art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych. Czyn z art. 267 § 3 kk popełnia ten kto w celu uzyskania informacji, do której nie jest uprawniony, zakłada lub posługuje się urządzeniem podsłuchowym, wizualnym albo innym urządzeniem lub oprogramowaniem, natomiast czyn z art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych ten kto podczas świadczenia usług detektywistycznych wykonuje czynności ustawowo zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych. Przytoczone przestępstwa można popełnić jedynie umyślnie. Jak podkreślił przy tym Sąd Najwyższy, w postanowieniu z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt V KK 505/18, nie ulega wątpliwości, że "bezprawne zainstalowanie w cudzym pojeździe urządzenia służącego do pozyskiwania informacji o trasie jazdy i tym samym o miejscu przebywania danej osoby jest niedozwolone i stanowi czyn zabroniony, o którym mowa w art. 267 § 3 k.k". Nie można zgodzić się więc ze skarżącym, który twierdził, że samo wszczęcie postępowania o przestępstwo umyślne, nie przesądza o konieczności podjęcia decyzji o skreśleniu go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Treść art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie wskazuje, że do skreślenie z listy pracowników ochrony wystarczy jedynie informacja o wszczęciu postępowania o przestępstwo umyślne. Odnosząc się do zarzutu polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, należy stwierdzić, że w ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy. Przede wszystkim należy raz jeszcze podkreślić, że w niniejszej sprawie organ pozbawiony był luzu decyzyjnego i podejmował decyzję na podstawie dostarczonych mu informacji. Nie było więc potrzeby jeszcze dokładniejszego badania sprawy biorąc pod uwagę fakt, że informacja o wszczęciu postępowania wpłynęła do organu od podmiotu publicznego powołanego do prowadzenia postępowania przygotowawczego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organy zebrały wystarczający materiał dowodowy i w obu instancjach prawidłowo go oceniły, zgodnie z regułami z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.