VI SA/Wa 1462/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji linii światłowodowej w pasie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2013 r.; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej A.B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. B. (dalej też jako "skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2013 r. nr [...], który po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację linii światłowodowej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] na odcinku S. – Ł. - zgodnie z załącznikiem graficznym. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 39 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 1a i art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260) – dalej jako "u.d.p." oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267)- dalej jako "k.p.a." Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację doziemnej linii światłowodowej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] na odcinku S. – Ł., zgodnie z załącznikiem graficznym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] odmówił wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa linia światłowodowa projektowana jest w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], podczas, gdy na zlecenie zarządcy drogi krajowej wykonane zostały dokumentacje projektowe przebudowy tej drogi na przedmiotowym odcinku. Uwzględniają one m.in. poszerzenie jezdni, budowę zatok autobusowych, chodników, odtworzenie rowów przydrożnych. Część działek na ww. odcinku drogi krajowej nr [...] zostanie zajęta pod pas drogowy. W konsekwencji zaproponowana przez stronę lokalizacja kablowej linii światłowodowej koliduje z tymi rozwiązaniami i uniemożliwia przebudowę drogi, gdyż kabel ten zlokalizowany byłby pod projektowanymi i istniejącymi rowami przydrożnymi oraz infrastrukturą drogową np. chodnikami. Zarząd drogi w ramach przebudowy drogi musiałby przebudowywać kablową linię światłowodową, gdyż kolidowałaby z rozwiązaniami projektowymi inwestycji drogowej tym bardziej, że istniejący pas drogowy jest bardzo wąski. W ocenie organu przykładem niewłaściwie zaprojektowanej kablowej linii światłowodowej np.: jest przejście poprzeczne na wysokości działek nr ewid. [...] i [...], gdzie kąt załamania trasy zlokalizowany jest przy krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], a taki sposób projektowania i późniejszego wykonania tej linii, wykopu otwartego blisko krawędzi drogi krajowej, skutkuje zniszczeniem konstrukcji jezdni. Decyzję tę zaskarżył pełnomocnik skarżącej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności podniósł brak podstawy do odmowy wywiedzionej z art. 39 ust. 3 u.d.p., ponieważ jego zdaniem nie została spełniona żadna z przesłanek, o której mowa w w/w normie Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2013 roku. Organ powołał się na podstawy prawne zobowiązujące do bezwzględnej ochrony pasa drogowego, co do zasady wynikające z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. i oraz na art. 39 ust. 1a u.d.p., który wyłącza je w przypadku umieszczenia, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, tylko w sytuacji, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Z tego względu dokonał ustaleń i analizy stanu faktycznego pod kątem art. 39 ust. 3 u.d.p., który przewiduje możliwość odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym także urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. la, ale wyłącznie wtedy, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Ustalił, na podstawie dołączonych do akt sprawy map sytuacyjno-wysokościowych i naniesionych na nich kolorem pomarańczowym lokalizacji doziemnej linii światłowodowej, że przedmiotowa inwestycja ma zostać usytuowana w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] na odcinku od km 48+130 do km 73+850, czyli o długości 25,72 km, w poboczu drogi, pod istniejącymi rowami przydrożnymi, skarpami, pod zjazdami do nieruchomości przyległych, skrzyżowaniami z drogami podporządkowanymi, w miejscach istniejącego chodnika, z dwunastoma przejściami poprzecznymi. Organ wskazał, że droga krajowa nr [...] na odcinku od km 48+920 do km 53+950 została przebudowana w ramach likwidacji skutków powodzi. Wykonano nową nawierzchnię jezdni drogi, umocniono pobocza oraz odtworzono obustronne rowy przydrożne, a na wszystkie roboty drogowe wykonawca udzielił zarządcy drogi pisemnej gwarancji na okres 36 miesięcy. I tak, powyższe roboty zostały zrealizowane w ramach umowy [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz umowy nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Załączony do akt sprawy Protokół odbioru ostatecznych robót z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] na odcinku od km 48+920 do km 50+000 określa okres gwarancji od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. Protokół Nr [...] obejmujący fragment drogi krajowej nr [...] od km 50+000 do km 53+950 datuje okres gwarancji od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. Ocenił zatem, że umieszczenie objętej wnioskiem linii światłowodowej w w/w pasie doprowadziłoby do utraty uprawnień z tytułu gwarancji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządcę drogi krajowej nr [...]. Ocenił bowiem, że planowana inwestycja prowadziłaby do uszkodzenia istniejącej infrastruktury drogowej, zjazdów, wybudowanych rowów przydrożnych w tym poboczy. Przejścia poprzeczne pod jezdnią wymagałyby wykonania przewiertów poziomych, w tym komór przewiertowych sytuowanych w pasie drogowym co spowodowałoby dodatkowo uszkodzenie rowów i poboczy drogi. Organ uznał ponadto, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] byłaby sprzeczna z § 140 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430, ze zm.). Stanowi on, że budowla liniowa usytuowana wzdłuż drogi powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. Jako zarządca drogi posiada dwa opracowania projektowe na rozbudowę i przebudowę pozostałych odcinków drogi krajowej nr [...] w kilometrażu pokrywającym się z przebiegiem wnioskowanej przez stronę inwestycji. W ramach tych prac planowane jest podniesienie nośności przedmiotowej drogi, poszerzenie jezdni, budowa zatok autobusowych, chodników przebudowa istniejących zjazdów, przebudowa istniejących obiektów zlokalizowanych w pasie drogowym np. gazociągu, wodociągu, wycinka drzew kolidujących z rozbudową drogi, budowa prawidłowego odwodnienia korpusu drogowego (odcinkami budowa kanalizacji deszczowej i odtworzenie przydrożnych rowów). Wykonanie prawidłowego odwodnienia wymagało będzie wykupu części działek przylegających do pasa drogowego w celu jego poszerzenia. Organ podał, że przebieg projektowanej inwestycji strony zakłada, że omawiana linia światłowodowa ma być zlokalizowana w bardzo niewielkiej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], sięgającej w niektórych miejscach zaledwie 2 metry, co jest niezgodne w wymogami określonymi w art. 43 ust. 1 Ip. 3 litera a (tabeli) u.d.p., a także prowadzi do ograniczenia możliwości przebudowy lub remontu ww. drogi, które będą realizowane w ramach zaprojektowanych prac projektowych. Ponadto uznał, że umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] wnioskowanych urządzeń infrastruktury technicznej może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, bowiem w przypadku awarii, konserwacji czy wymiany, omawianych urządzeń zachodzi konieczność ingerencji w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót (np. wykopu), a to z kolei może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - z uwagi na przebywających w pasie drogowym - na jezdni lub na chodniku - pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy. Odwołując się do § 140 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. Organ przyznał jednocześnie, że nowelizacja art. 39 u.d.p. wprowadzona ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675), zakładała uelastycznienie procedury wydawania zezwoleń na lokalizację w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jednakże przy jednoczesnym zachowaniu wymogów określonych warunkami technicznymi, jak również przy ochronie uprawnień wynikających z tytułu udzielonych gwarancji. Organ stwierdził, że przedmiotową inwestycję, w postaci kablowej linii światłowodowej o długości przekraczającej 25 km, należy zaliczyć do obiektów budowlanych, bowiem art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) przewiduje, że przez obiekt liniowy, należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Wymienione przeciwwskazania faktyczne i prawne uniemożliwiają, zdaniem organu, wydanie zezwolenia na lokalizację linii światłowodowej w pasie drogowym drogi krajowej [...] od km 48+130 do km 73+850 zgodnie załączonymi do wniosku załącznikami mapowymi. Na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2013 r. nr [...] A. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła w niej naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: 1/ art. 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności w sprawie, a w szczególności w jaki sposób projektowana linia zagrażała bezpieczeństwu; czy warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa pozwalały na umieszczenie sieci telekomunikacyjnej w pasie drogowym, poprzez niepowołanie biegłego w sprawie, przez co naruszył podstawową zasadę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej; 2/ art. 39 ust. 1a w zw. z art. 39 ust. 3 u.d.p., wobec błędnego uznania, że spełnione zostały przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym linii światłowodowej zgodnie z wnioskiem skarżącej; 3/ art. 43 ust 1 u.d.p. poprzez błędne uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w odniesieniu do linii światłowodowej stanowiącej część infrastruktury telekomunikacyjnej; 4/ § 3 pkt. 10 w zw. z załącznikiem nr 1 do Rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864, ze zm.) poprzez jego pominięcie; 5/ § 140 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430, ze zm.), poprzez błędne uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w odniesieniu do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych, podczas gdy odpowiednie regulacje znajdują się w ww. rozporządzeniu z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że występując o wydanie przedmiotowego zezwolenia wskazywała, że warunki techniczne, jak i wymogi bezpieczeństwa pozwalały na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, a proponowane usytuowanie kabla nie stwarzało jakiegokolwiek zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zaznaczyła, że umieszczenie w poboczu linii światłowodowej o średnicy zaledwie 1 cm, metodą przeciskową w praktyce w żaden sposób nie wpływa na integralność pasa drogowego, a tym bardziej na bezpieczeństwo osób z niego korzystających. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad obowiązany był w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić jednoznacznie dlaczego przyjął, że nie można wydać stronie stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w sposób wskazany we wniosku. Tymczasem w zaskarżonej decyzji nie wykazał, w jaki sposób umieszczenie linii telekomunikacyjnej w pasie drogowym zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podobnie, jej zdaniem, w żadnym stopniu nie wykazał, że umieszczenie linii kablowej w poboczu o średnicy 1 cm prowadziłoby do utraty gwarancji z tytułu budowy lub remontu drogi. Nie każda bowiem ingerencja w pasie drogowym wpływa na pozbawienie przysługujących gwarancji, o czym świadczy chociażby lokalizacja znaków drogowych i sygnalizacji świetlnych, które w znacząco większym stopniu wpływają na integralność pasa drogowego niż linia światłowodowa umieszczona w poboczu. Ponadto skarżąca stanęła na stanowisku, że organ niewłaściwie zastosował art. 43. ust. 1 u.d.p., bowiem przepis ten ma bowiem zastosowanie wyłącznie do "obiektów budowlanych", do których na gruncie u.d.p. nie można zaliczyć linii światłowodowych. Ustawodawca wielokrotnie w ustawie rozdziela pojęcia "obiekty budowlane" od "urządzeń infrastruktury". Organ całkowicie pominął przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, tj. Rozporządzenie z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Zgodnie z § 3 pkt. 10 w zw. z załącznikiem nr 1 do wskazanego Rozporządzenia, ustawodawca jako modelową odległość telekomunikacyjnych linii kablowych od krawędzi jezdni oznaczył 0,5 m. Zatem twierdzenia organu, że umieszczanie linii światłowodowej w odległości bliżej niż odpowiednio 10 lub 25 m od krawędzi jezdni zagraża bezpieczeństwu i stabilizacji drogi stoją w oczywistej sprzeczności z intencją i założeniami Ustawodawcy wyrażonymi we wskazanym Rozporządzeniu. Jednocześnie, według skarżącej, konsekwencją pominięcia ww. Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, było niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie postanowień Rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez jego błędne zastosowanie. Postanowienia tego Rozporządzenia w odniesieniu do urządzeń telekomunikacyjnych w znacznej mierze pozostają wyłączone poprzez postanowienia Rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. W szczególności, nie znajduje zastosowania § 140 ust. 9 Rozporządzenia, odsyłający do przepisów u.d.p. w zakresie odległości umieszczania urządzeń od drogi — jak już wyżej wskazano, materię tę szczegółowo uregulowano w Załączniku nr 1 do Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r. sygn.. akt VI SA/Wa 3450/13 oddalił powyższą skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił ocenę organu, że za odmową wydania wnioskowanego zezwolenia przemawiały wszystkie z przesłanek, o których mowa 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.; dalej u.d.p.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, albo o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 39 ust. 1a w zw. z art. 39 ust. 3 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że spełnione zostały przesłania odmowy udzielenia zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym linii światłowodowej zgodnie z wnioskiem skarżącej, podczas gdy przedmiotowa inwestycja zostanie umieszczona w odległości od pasa jedni zgodnej z przepisami odrębnymi, techniką przeciskową i nie będzie zagrażała bezpieczeństwu ruchu drogowego; 2) art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - zakwalifikowanie ustalonego w sprawie stanu faktycznego do hipotezy niewłaściwej normy, a w konsekwencji błędne uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w odniesieniu do linii światłowodowej stanowiącej część infrastruktury telekomunikacyjnej; 3) § 3 pkt 10 w zw. z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że linia telekomunikacyjna jest obiektem budowlanym i powinna być umieszczona w odległości nie mniejszej niż 10 m od krawędzi jezdni, podczas gdy ustawodawca, w powołanym rozporządzeniu, jako podstawową odległość linii światłowodowych od krawędzi jezdni uznał odległość 0,5 m; 4) § 140 ust. 1, ust. 6, ust. 7 pkt 1 i 2, ust. 9 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - zakwalifikowanie ustalonego w sprawie stanu faktycznego do hipotezy niewłaściwej normy, tj. błędne uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w odniesieniu do linii telekomunikacyjnych, podczas gdy odpowiednie regulacje w tym zakresie znajdują się w rozporządzeniu z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. II. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności w sprawie, w szczególności w jaki sposób projektowana linia zagrażała bezpieczeństwu i czy warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa pozwalały na umieszczenie sieci telekomunikacyjnej w pasie drogowym, przez niepowołanie biegłego w sprawie, aby ten stan ocenił, a także oceny, czy projektowana linia wpłynęłaby na udzielone gwarancje; 2) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie w toku kontroli decyzji administracyjnych naruszenia przez organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego, takich jak zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu stron i zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez bezpodstawną i nieuzasadnioną odmowę udzielenia zezwolenia na lokalizację linii światłowodowej. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r, sygn. akt II GSK 2399/14 uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 9 maja 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od Generalnego Inspektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz A. B. 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu swojego wyroku NSA wskazał, że postępowanie nie zostało prawidłowo przeprowadzone przez organ administracji czego nie dostrzegł Wojewódzko Sąd Administracyjny w Warszawie. Podniesiono, że Sąd I instancji stwierdził m.in., iż do "aktów bezpośrednio związanych z ustawą o drogach publicznych, które regulują kwestię lokalizowania obiektów i urządzeń niezwiązanych z infrastrukturą drogową, należy przede wszystkim rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dlatego zarządca drogi nie mógł pominąć wytycznych zawartych w branżowym rozporządzeniu telekomunikacyjnym w zakresie powołanych odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni (...)". NSA wskazał jednak, iż kwestie związane z usytuowaniem i warunkami technicznymi, jakim powinna odpowiadać kanalizacja kablowa i linie kablowe podziemne, określa również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, a w załączniku nr 1 do tegoż rozporządzenia w pkt 1 "Droga (pas drogowy) – Usytuowanie i zabezpieczenie" określono odległości podstawowe na 0,5 m od części pasa drogowego w postaci jezdni i pobocza. Tymczasem projektowana przez skarżącą linia kablowa podziemna miała zostać zlokalizowana w niektórych miejscach w najmniejszych odległościach wynoszących 2 metry od krawędzi jezdni. Zarówno rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, jak i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, zostały wydane na podstawie tej samej delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym ostatnim przepisem warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie) określą w drodze rozporządzenia właściwi ministrowie, w porozumieniu z ministrem do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa dla obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 1. Z powyższego, zdaniem NSA, wynika, że ustawodawca w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane "właściwych ministrów" potraktował równorzędnie w zakresie uprawnień dotyczących określenia warunków, o jakich mowa w tym przepisie. Stąd też w przypadku, gdy regulacje zawarte w omawianych rozporządzeniach pozostają w rozbieżności (jak w niniejszej sprawie w sprawie odległości linii kablowej od pasa drogowego) należy dać pierwszeństwo przepisom rozporządzenia, które kwestie warunków reguluje bardziej szczegółowo, w myśl zasady lex specialis derogat legi generali. Rozporządzenie z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie zawiera przepisy dotyczące usytuowania tylko tych obiektów, a nie w ogólności "infrastruktury technicznej w pasie drogowym niezwiązanym z drogą" zawartym w rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. i dlatego rozporządzenie z 26 października 2005 r. należy uznać za regulację szczególną do rozporządzenia z 2 marca 1999 r., a zatem powinno znaleźć zastosowanie w sprawie. NSA wskazał, iż Sąd I instancji podzielając stanowisko organu uznał, że za odmową udzielenia zezwolenia przemawiała również treść § 140 ust. 6 i ust. 7 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. Zgodnie z § 140 ust. 6 tegoż rozporządzenia budowla liniowa przecinająca poprzecznie drogę lub usytuowana wzdłuż drogi, powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. NSA podkreślił jednak, iż w świetle § 140 ust. 6 omawianego rozporządzenia nie chodzi "o utrudnienia" możliwości przebudowy lub remontu drogi, lecz "o ograniczenie" takich możliwości, a więc brak możliwości realizacji w pełnym zakresie przebudowy lub remontu drogi. Poza tym z samego faktu, że opracowany został projekt przebudowy drogi, nie wynika, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji stanowi "ograniczenie" o jakim mowa w § 140 ust. 6 rozporządzenia. NSA wskazał, że nie można też pomijać, iż w tym przepisie jest mowa o wykonaniu budowli liniowej, a zatem organ w decyzji zezwalającej, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3a ustawy o drogach publicznych, powinien w szczególności określić taki sposób wykonania inwestycji, aby nie ograniczała ona możliwości przebudowy albo remontu drogi. NSA podkreślił w uzasadnieniu swojego wyroku, że Sąd I instancji stwierdził również, iż "(...) w analizowanej sytuacji ma także zastosowanie § 140 ust. 7 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia z dnia z dnia 2 marca 1999 r. stanowiący, iż infrastruktura liniowa podziemna przebiegająca wzdłuż drogi poza terenem zabudowy powinna być usytuowana poza pasem drogowym w taki sposób, aby nie wpływała ujemnie na system korzeniowy drzew rosnących w pasie drogowych oraz aby wykopy pod infrastrukturą nie naruszały pasa drogowego. Wskazana wyżej zasada nie została spełniona przez inwestora, gdyż część linii kablowej zaprojektowano poza terenem zabudowy w pasie drogowym ww. drogi krajowej". Zdaniem NSA, z samego jednak faktu, iż "część linii kablowej zaprojektowano poza terenem zabudowy" w żaden sposób nie wynika, aby ta inwestycja "wpłynęła ujemnie na system korzeniowy drzew" bądź też "wykopy pod infrastrukturą naruszyły pas drogowy", zwłaszcza gdy się uwzględni, iż strona skarżąca nie planowała "wykopów", lecz zaproponowała lokalizację przedmiotowej linii światłowodowej metodą przecisku, przy czym linia posiada średnicę 1 cm. Nie można zatem odmówić racji podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom, iż Sąd I instancji nie dokonał należytej kontroli, czy organ dokonał ustaleń faktycznych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania niewadliwej decyzji. Wskazano, że zarządca drogi jako organ wyspecjalizowany władny jest dokonać kompetentnej oceny w tym zakresie. Okoliczność ta nie wyklucza jednak – wbrew odmiennym twierdzeniom Sądu I instancji – potrzeby rozważenia zasięgnięcia przez organ opinii biegłego rzeczoznawcy, gdyż kwestia, czy projektowana linia kablowa ogranicza możliwości przebudowy lub remontu drogi (§ 140 ust. 6 rozporządzenia), czy też wpływa ujemnie na system korzeniowy drzew (§ 140 ust. 7 pkt 1) wymaga wiadomości specjalnych (art. 84 § 1 k.p.a.), zwłaszcza gdy się uwzględni – o czym już była wcześniej mowa – charakter przedmiotowej inwestycji, a mianowicie linii kablowej o średnicy 1 cm. Stąd też podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę zarzuty, iż zaproponowana przez inwestora lokalizacja przedmiotowej linii światłowodowej ma wiele wad, a jedną z nich jest brak sterowania przebiegiem rury stalowej, która podczas prac napotykając przeszkodę może zejść z zamierzonej trajektorii przecisku, co często powoduje naruszenie podbudowy drogi, powinny zostać ocenione przez biegłego rzeczoznawcę, odpowiedniej specjalizacji. NSA stwierdził, że Sąd I instancji uznał również, iż zachodzi trzecia przesłanka z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, wykluczająca udzielenie zezwolenia, gdyż umieszczenie przedmiotowej linii kablowej doprowadziłoby do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie przebudowy drogi. W tym zakresie Sąd I instancji podkreślił, że wykonawca przebudowy drogi udzielił zarządcy pisemnych gwarancji do dnia [...] czerwca 2014 r. oraz do [...] sierpnia 2014 r., które to terminy nie wyekspirowały w datach wydania decyzji, a zatem wyrażenie zgody na umieszczenie linii światłowodowej doprowadziłoby do utraty uprawnień zarządcy drogi z tytułu gwarancji. Okoliczność jednak, że wykonawca przebudowy drogi udzielił zarządcy drogi pisemnych gwarancji, których terminy jeszcze nie upłynęły, nie oznacza, iż zarządca drogi utraciłby automatycznie te gwarancje, gdyby udzielił skarżącej dochodzonego przez nią zezwolenia. Do takiej oceny niezbędne było uprzednie zbadanie warunków tych gwarancji w zawartych przez stronę umowach i dopiero na tej podstawie możliwa byłaby ocena, czy sporna inwestycja mogłaby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji. Tymczasem w tym zakresie Sąd I instancji zaaprobował jedynie stanowisko organu, iż "nie budzi wątpliwości, że prowadzona w okresie gwarancji inwestycja prowadziłaby do uszkodzenia istniejącej infrastruktury drogowej (...)". Trudno zdaniem NSA, nie zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej, w której podnosi się, iż nie każda ingerencja w pasie drogowym wpływa na pozbawienie przysługujących gwarancji, o czym świadczy chociażby lokalizacja znaków drogowych i sygnalizacji świetlnych. Mając na względzie powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i kierując się wskazaniami tego Sądu - zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zarówno stan prawny jak i faktyczny nie zostały wyjaśnione przez organ w dostatecznym stopniu. Z uzasadnienia decyzji nie wynika aby argumenty przemawiające za odmową wydania zgody na lokalizację wnioskowanej inwestycji zostały przez organ należycie uzasadnione. W tych okolicznościach trzeba wskazać, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 2 k.p.a. W pierwszej kolejności trzeba zaznaczyć, że do "aktów bezpośrednio związanych z ustawą o drogach publicznych, które regulują kwestię lokalizowania obiektów i urządzeń niezwiązanych z infrastrukturą drogową, należy rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Godzi się jednak powtórzyć za NSA, że kwestie związane z usytuowaniem i warunkami technicznymi, jakim powinna odpowiadać kanalizacja kablowa i linie kablowe podziemne, określa również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, a w załączniku nr 1 do tegoż rozporządzenia w pkt 1 "Droga (pas drogowy) – Usytuowanie i zabezpieczenie" określono odległości podstawowe na 0,5 m od części pasa drogowego w postaci jezdni i pobocza. Tymczasem projektowana przez skarżącą linia kablowa podziemna miała zostać zlokalizowana w niektórych miejscach w najmniejszych odległościach wynoszących 2 metry od krawędzi jezdni. Zarówno rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, jak i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, zostały wydane na podstawie tej samej delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym ostatnim przepisem warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie) określą w drodze rozporządzenia właściwi ministrowie, w porozumieniu z ministrem do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa dla obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 1. Sąd obecnie rozpoznając sprawę w pełni zgadza się ze zdaniem NSA, iż ustawodawca w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane "właściwych ministrów" potraktował równorzędnie w zakresie uprawnień dotyczących określenia warunków, o jakich mowa w tym przepisie. Stąd też w przypadku, gdy regulacje zawarte w omawianych rozporządzeniach pozostają w rozbieżności (jak w niniejszej sprawie w sprawie odległości linii kablowej od pasa drogowego) należy dać pierwszeństwo przepisom rozporządzenia, które kwestie warunków reguluje bardziej szczegółowo, w myśl zasady lex specialis derogat legi generali. Rozporządzenie z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie zawiera przepisy dotyczące usytuowania tylko tych obiektów, a nie w ogólności "infrastruktury technicznej w pasie drogowym niezwiązanym z drogą" zawartym w rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. i dlatego rozporządzenie z 26 października 2005 r. należy uznać za regulację szczególną do rozporządzenia z 2 marca 1999 r., a zatem powinno znaleźć zastosowanie w sprawie. Nie można też w pełni zgodzić się ze stanowiskiem organu, że za odmową udzielenia zezwolenia przemawiała również treść § 140 ust. 6 i ust. 7 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. Zgodnie z § 140 ust. 6 tegoż rozporządzenia budowla liniowa przecinająca poprzecznie drogę lub usytuowana wzdłuż drogi, powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. Sąd stwierdza, że w świetle § 140 ust. 6 ww. rozporządzenia nie chodzi "o utrudnienia" możliwości przebudowy lub remontu drogi, lecz "o ograniczenie" takich możliwości, a więc brak możliwości realizacji w pełnym zakresie przebudowy lub remontu drogi. Należy zauważyć, że z samego faktu, że opracowany został projekt przebudowy drogi, nie wynika, iż lokalizacja wnioskowanej inwestycji stanowi "ograniczenie" o jakim mowa w § 140 ust. 6 rozporządzenia. Nie można też pominąć okoliczności, iż w tym przepisie jest mowa o wykonaniu budowli liniowej, a zatem organ w decyzji zezwalającej, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3a ustawy o drogach publicznych, powinien w szczególności określić taki sposób wykonania inwestycji, aby nie ograniczała ona możliwości przebudowy albo remontu drogi. Sąd stwierdza również, iż w analizowanej sprawie ma także zastosowanie § 140 ust. 7 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia z dnia z dnia 2 marca 1999 r. stanowiący, iż infrastruktura liniowa podziemna przebiegająca wzdłuż drogi poza terenem zabudowy powinna być usytuowana poza pasem drogowym w taki sposób, aby nie wpływała ujemnie na system korzeniowy drzew rosnących w pasie drogowych oraz aby wykopy pod infrastrukturą nie naruszały pasa drogowego. Organ nie ustalił jednoznacznie, czy skazana wyżej zasada została spełniona przez inwestora, gdyż część linii kablowej zaprojektowano poza terenem zabudowy w pasie drogowym ww. drogi krajowej. Z samego faktu, iż "część linii kablowej zaprojektowano poza terenem zabudowy" w żaden sposób nie wynika, aby ta inwestycja "wpłynęła ujemnie na system korzeniowy drzew" bądź też "wykopy pod infrastrukturą naruszyły pas drogowy", zwłaszcza gdy się uwzględni, iż strona skarżąca nie planowała "wykopów", lecz zaproponowała lokalizację przedmiotowej linii światłowodowej metodą przecisku, przy czym linia posiada niewielką średnicę - 1 cm. Sąd stwierdza, że organ nie dokonał ustaleń faktycznych w tym zakresie. Zgadzając się ze stanowiskiem NSA, Sąd stwierdza, że organ powinien rozważyć czy nie zachodzi potrzeba zasięgnięcia przez organ opinii biegłego rzeczoznawcy, gdyż kwestia, czy projektowana linia kablowa ogranicza możliwości przebudowy lub remontu drogi (§ 140 ust. 6 rozporządzenia), czy też wpływa ujemnie na system korzeniowy drzew (§ 140 ust. 7 pkt 1) wymaga wiadomości specjalnych (art. 84 § 1 k.p.a.), zwłaszcza gdy się uwzględni charakter przedmiotowej inwestycji, a mianowicie linii kablowej o średnicy 1 cm. Stąd też podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę zarzuty, iż zaproponowana przez inwestora lokalizacja przedmiotowej linii światłowodowej ma wiele wad, a jedną z nich jest brak sterowania przebiegiem rury stalowej, która podczas prac napotykając przeszkodę może zejść z zamierzonej trajektorii przecisku, co często powoduje naruszenie podbudowy drogi, powinny zostać ocenione przez biegłego rzeczoznawcę, odpowiedniej specjalizacji. Sąd zauważa także, że organ nie wyjaśnił czy zachodzi trzecia przesłanka z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, wykluczająca udzielenie zezwolenia, gdyż umieszczenie przedmiotowej linii kablowej doprowadziłoby do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie przebudowy drogi. Organ wskazał, że wykonawca przebudowy drogi udzielił zarządcy pisemnych gwarancji do dnia [...] czerwca 2014 r. oraz do [...] sierpnia 2014 r., które to terminy nie wyekspirowały w datach wydania decyzji, a zatem wyrażenie zgody na umieszczenie linii światłowodowej doprowadziłoby do utraty uprawnień zarządcy drogi z tytułu gwarancji. Okoliczność jednak, że wykonawca przebudowy drogi udzielił zarządcy drogi pisemnych gwarancji, których terminy jeszcze nie upłynęły w dacie wydawania decyzji, nie oznacza, iż zarządca drogi utraciłby automatycznie te gwarancje, gdyby udzielił skarżącej dochodzonego przez nią zezwolenia. Do takiej oceny niezbędne było uprzednie zbadanie warunków tych gwarancji w zawartych przez stronę umowach i dopiero na tej podstawie możliwa byłaby ocena, czy sporna inwestycja mogłaby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji. Sąd zauważa, że stanowisko organu w tej kwestii ograniczyło się jedynie do stwierdzenia, iż "nie budzi wątpliwości, że prowadzona w okresie gwarancji inwestycja prowadziłaby do uszkodzenia istniejącej infrastruktury drogowej (...)". Trudno zdaniem Sądu uznać, bez dokładnego zbadania warunków gwarancji, że każda ingerencja w pasie drogowym wpływa na pozbawienie przysługujących uprawnień gwarancyjnych. Obecnie okoliczności te mogą pozostawać bez znaczenia dla rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, że terminy gwarancji wskazywane prze organ już minęły. Sąd jednak musi rozpoznawać sprawę w odniesieniu do daty wydania zaskarżonej decyzji. Reasumując Sąd stwierdza, że wskazane powyżej kwestie muszą zostać wyjaśnione w toku ponownego postępowania przed organem administracji. Podnieść należy, iż zasady ogólne postępowania są nie tylko postulatem ustawodawcy wobec organów administracji, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej. Dlatego organ - uwzględniając w pełnym zakresie ocenę prawną dokonaną w tym wyroku - powinien ponownie dokonać rzetelnej analizy zaistniałego stanu faktycznego w ww. zakresie, a następnie dać jej wyraz w uzasadnieniu wydanej w tej sprawie decyzji. Rolą sądu nie jest bowiem zastępowanie organu w wypełnianiu jego obowiązków, ani poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też odpowiedź na postawione przez skarżącą zarzuty pod adresem organu administracji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.