VI SA/Wa 1463/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. Spółka Jawna z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne w sprawie; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej R. Spółka Jawna z siedzibą w [...] kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] kwietnia 2014 r. w L. na ul. J. (droga krajowa nr [...]) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował J. B., który wykonywał przejazd z ładunkiem otrębów pszennych w imieniu F. Sp. j. z siedzibą w S. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych. Strona od decyzji tej odwołała się do organu II instancji. Organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] stycznia 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych. Strona od decyzji tej odwołała się do organu II instancji. W odwołaniu strona zarzuca naruszenie przez organ I instancji art. 7 i 8 k.p.a. poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, co bez wątpliwości jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej poprzez dokonanie pomiaru dmc wagą będącą własnością prywatnej firmy o nie ustalonej zdatności do użycia przez służby kontrolne. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowego wykonania decyzji do czasu ostatecznego rozpoznania odwołania. Strona podkreśla, iż dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, gdyż każdy ładunek przez nią podejmowany jest zawsze starannie przygotowany tak, by nie przekraczać dmc pojazdu. Kierowca również nie miał wpływu na dmc pojazdu. Zdaniem strony skoro przewożony ładunek był ładunkiem sypkim to wobec braku prawidłowego pomiaru dmc kara nie powinna zostać nałożona. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o mchu drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 - zwanej dalej udp), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 305), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, ż definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do art. 64 ust. 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: - pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. - pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 3 lit a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy 40 ton. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - łączna masa pojazdu członowego - 40,92 t - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 0,92 t, - podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu. Organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii V. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o mchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III—VI. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 5000 złotych. Organ podkreślił, że pomiaru rzeczywistej masy całkowitej dokonano przy pomocy stacjonarnej wagi do pomiarów statycznych SCALEX 1700 o nr fabrycznym [...]. Waga ta w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L. z datą ważności do dnia 30 września 2015 r. Natomiast pomiaru nacisków osi dokonano przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminem ważności odpowiednio do dnia: 31 maja 2014 r. i 30 czerwca 2015 r. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] marca 2011r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Organ podkreślił, że wagi użyte w trakcie kontroli powinny w dniu kontroli spełniać jedynie wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Takie wymogi zostały spełnione, co potwierdzają świadectwa legalizacji ponownej wag przenośnych do pomiarów statycznych LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...] wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. oraz stacjonarnej wagi do pomiarów statycznych SCALEX 1700 o nr fabrycznym [...] wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L. Rozporządzenie to nie wprowadziło szczególnych warunków dla miejsca, na którym miało być wykonywane ważenie przy pomocy wag nieautomatycznych. Co więcej, w obowiązujących przepisach brak jest uregulowania procedury ważenia za pomocą wag nieautomatycznych przez organy kontrolne. Mimo to, w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników, Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. Tak też i było w niniejszej sprawie - miejsce przeprowadzenia ważenia w L., legitymuje się dokumentem zatwierdzającym wydanym, po przeprowadzeniu pomiarów, przez uprawnionego geodetę. Dokonane pomiary wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się także w normie, przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych (pojazdów w ruchu), co oznacza, że na takim miejscu mogłyby również być dokonywane pomiary dynamiczne. Natomiast miejsce zainstalowania wagi Scalex 1700 zostało wskazane w świadectwie legalizacji ponownej wagi wydanym przez uprawniony organ, co oznacza, że miejsce to spełnia wymagane warunki. W/w dokumenty legalizacyjne były okazane podczas kontroli drogowej kierowcy. Mając na uwadze powyższe zarzuty strony w niniejszej sprawie są bezzasadne. Zdaniem organu dla przeprowadzenia dowodu w ogóle nie mają żadnego znaczenia kwestie związane z podstawą prawną dysponowania sprzętu, który służył do ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzanie dowodów jest oderwane od tej kwestii. Zresztą w tym względzie organom przysługuje władztwo administracyjne i możliwość żądania określonego zachowania od osób trzecich. Organ nie zawierał żadnej umowy z [...], na terenie której dokonano przedmiotowego ważenia pojazdu, jednak organ nie korzystał z wagi w sposób nielegalny, lecz za zgodą jej właściciela. Należy wskazać, iż nie istotne jest, że waga stanowiła własność [...], gdyż przepisy nie regulują kwestii własnościowych wag, którymi organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują pomiarów w trakcie kontroli drogowych. Sama okoliczność, iż powyższe przedsiębiorstwo udostępniło organom przedmiotową wagę, nie stanowi podstawy do podważenia wyników dokonanego ważenia. Istotny jest bowiem fakt, iż pomiaru dokonał uprawniony do tego organ stosując odpowiednią, uregulowaną przepisami prawa procedurę, z wykorzystaniem wagi spełniającej kryteria techniczne. Procedura ta była zgodna z procedurą ważenia opisaną w instrukcji wagi, co potwierdził M. F. - pracownik [...] przesłuchany w charakterze świadka, który osobiście dokonał odczytu wagi. Jego obecność - przeszkolonego pracownika obsługującego tę wagę stanowiła gwarancję poprawności procedury ważenia. Ponadto należy wskazać, iż w powołanym wyżej orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził: "że sama czynność ważenia jest czynnością techniczną, istotną natomiast kwestią jest aby użyte do ważenia urządzenia spełniały wymogi określone w przepisach prawa oraz aby zostały użyte zgodnie z zaleceniami producenta w instrukcji obsługi co miało miejsce w niniejszej sprawie. Należy tu podkreślić, iż samo ważenie oprócz wjazdu na platformę wagi - co jest czynnością wykonywaną przez kierowcę, wymaga jedynie odczytu wartości wskazanej na elektronicznym wyświetlaczu wskaźnika wagi. Zdaniem organu odwoławczego wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej Pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. F. Sp. j. z siedziba w S. skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, zarzucając, naruszenie: - art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, poprzez dokonanie pomiaru rzeczywistej masy całkowitej (RMC), wagą będącą własnością prywatnej, - przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający kontrolę jej poprawności i całkowite zignorowanie zarzutu użycia niewłaściwej wagi, - zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. oraz przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez to, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał błędnych ustaleń faktycznych, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej (brak stosownego rozporządzenia regulującego zasady ważenia tego typu), - art. 140aa ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania dotyczącego wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, zasad zapisanych w instrukcji obsługi wagi, - procedury kontrolnej i instrukcji producenta wagi poprzez niezgodności procedury ważenia z instrukcją obsługi producenta i nieprawidłowe przygotowanie stanowiska pomiarowego, - zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zasady udzielania informacji, - prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych, - art. 107 § 1 k.p.a., nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odzwierciedlającego racje decyzyjne i tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego a sporządzone uzasadnienie nie zawiera wyczerpującego wyjaśnienia, dlaczego przypisano przedsiębiorcy naruszenie przepisu, art. 6 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, który zawiera zasadę proporcjonalności w stosowaniu środków w celu osiągnięcia zamierzonego celu. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, podkreślając że uzyskane podczas przedmiotowej kontroli wyniki ważenia nie mogą stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej i wniosłem o umorzenie postępowania. Wskazano na wątpliwości dotyczące miejsca do ważenia pojazdów, procedury ważenia i uzyskanych wyników ważenia, a także używania przez organ kontrolny wagi SCALEX na terenie [...], co do której istnieją uzasadnione wątpliwości, czy spełnia warunki rozporządzenia i czy uzyskane na niej wyniki mogły być podstawą do nałożenia kary. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. -- Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że narusza ono prawo w stopniu mogącym mieć wpływ n rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu należy na wstępie stanowczo podkreślić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję administracyjną związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Warto w tym miejscu przypomnieć treść zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym. Zgodnie z art.7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] kwietnia 2014 r. w L. na ul. J. (droga krajowa nr [...]) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował J. B., który wykonywał przejazd z ładunkiem otrębów pszennych w imieniu F. Sp. j. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - łączna masa pojazdu członowego - 40,92 t - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 0,92 t, - podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Z akt sprawy wynika ponadto, że pomiaru rzeczywistej masy całkowitej dokonano przy pomocy stacjonarnej wagi do pomiarów statycznych SCALEX 1700 o nr fabrycznym [...] znajdującej się na terenie [...]. Waga ta w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L. z datą ważności do dnia 30 września 2015 r. Natomiast pomiaru nacisków osi dokonano przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminem ważności odpowiednio do dnia: 31 maja 2014 r. i 30 czerwca 2015 r. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] marca 2011r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r. Z powyższego wynika zatem, że o nienormatywności kontrolowanego pojazdu zadecydowało przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, które wykazane zostało podczas ważenia wagą SCALEX 1700 o nr fabrycznym [...] znajdującej się na terenie [...] przez pracownika [...]. W ocenie Sądu ważenie to przeprowadzone zostało z naruszeniem obowiązujących przepisów. Zgodnie z treścią art.48 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2016 poz.1907 ze zm.) do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi oraz przepisów, o których mowa w art. 3 ust. 1a. powołana została Inspekcja Transportu Drogowego. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 lit. c ww. ustawy do zadań Inspekcji należy kontrola przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, a więc także w zakresie normatywności pojazdów powyżej 3,5 t. poruszających się po drogach publicznych. Według art. 51 ust. 1 zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują: 1) Główny Inspektor Transportu Drogowego; 2) wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, zwanego dalej "wojewódzkim inspektorem", jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 pkt 1 w zakresie określonym w art. 68-75 wykonują inspektorzy Inspekcji, zwani dalej "inspektorami" (ust. 5). Z przedstawionych przepisów wynika zatem, że do dokonywania kontroli przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, a więc także w zakresie normatywności pojazdów powyżej 3,5 t. poruszających się po drogach publicznych, upoważnieni są wyłącznie inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że dokonanie pomiaru dmc kontrolowanego pojazdu przez osobę, która nie jest inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego, w rozumieniu powołanych przepisów stanowiło naruszenie powołanych przepisów, a wyniki przeprowadzonej kontroli w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej nie mogły stanowić podstawy nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej. Tym samym również protokół z kontroli przeprowadzonej z naruszeniem obowiązujących przepisów nie mógł stanowić dowodu w niniejszym postępowaniu, na okoliczność, że kontrolowany w dniu [...] kwietnia 2014 r. pojazd stanowiący własność skarżącej spółki był nienormatywny. Wobec powyższego Sąd uznał, że na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c zachodzi podstawa do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Mając na uwadze, że nie jest możliwe ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, a tym samym brak prawnych możliwości do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, zachodzi podstawa do umorzenia przez sąd postępowania administracyjnego. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania.