VI SA/Wa 1463/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") decyzją z "(...)" maja 2019 r. nr "(...)", na podstawie art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 oraz art. 7d ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, dalej: "u.t.d."), w brzmieniu obowiązującym do 14 grudnia 2016 r., art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481, dalej: "ustawa zmieniająca z 2018 r.") i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1935, dalej: "ustawa zmieniająca z 2016 r.") w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a) pkt IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009 ., str. 51, dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), stwierdził utratę dobrej reputacji A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "(...)" (dalej: "Strona", "Skarżący"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że 28 sierpnia 2018 r. wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego (dalej: "k.r.k."), z której wynika, iż Strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego "(...)"z "(...)" września 2016 r., sygn. akt "(...)", za przestępstwo z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, z późn. zm., "dalej: "K.k."). Zgodnie z art. 178a § 1 K.k., kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Ponadto GITD ustalił, że 24 sierpnia 2015 r. wydał Stronie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr "(...)". Organ wskazał następnie, że pismem z 15 listopada 2018 r., zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji z powodu orzeczenia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne w dziedzinie określonej w art. 6 ust 1 lit. a) rozporządzenia 1071/2009. Ponadto organ wskazał Stronie, jakie elementy będzie brał pod uwagę przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji wymienione w art. 7d ust. 4 u.t.d. wzywając jednocześnie do przedstawienia stosownych wyjaśnień i dokumentów. Pismem z 2 stycznia 2019 r. Strona poinformowała, że w okresie od 1 październiki 2018 r, do 31 grudnia 2018 r. zatrudniała czterech kierowców. GITD 21 stycznia 2019 r. wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy w "(...)"o udzielenie informacji w jakim stopniu zaprzestanie przez Stronę prowadzenia działalności gospodarczej, na skutek zawieszenia pozwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wpłynie na zmianę poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie oraz o udzielenie informacji czy ewentualne zwolnienie zatrudnionych przez Stronę pracowników spowoduje konieczność realizowania przez powiatowy urząd pracy działań mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie problemów spowodowanych tym zdarzeniem. Organ zwrócił się również z prośbą o analizę czy w świetle monitoringu zawodów deficytowych i nadwyżkowych w miejscowości, gminie i regionie występują trudności w znalezieniu pracy w zawodzie kierowca samochodów ciężarowych (kod zawodu 833203). Organ wyjaśnił dalej, że Powiatowy Urząd Pracy w "(...)"pismem z 6 lutego 2019 r. poinformował, że w rejestrze bezrobotnych figuruje 70 osób bezrobotnych i posiadających staż w zawodzie kierowcy samochodu ciężarowego. Stopa bezrobocia na koniec grudnia 2018 r. w powiecie "(...)"ziemskim wyniosła 6,4%, a w województwie "(...)"8,0%. Urząd oznajmił, iż zawód kierowcy samochodu ciężarowego jest deficytowy zarówno w powiecie "(...)"ziemskim, jak i w województwie "(...)"oraz że Strona nie współpracowała z Urzędem Pracy. Urząd poinformował, iż utrata pracy przez 4 kierowców nie wpłynie znacząco na poziom bezrobocia. Organ dodał, że pismem z 20 lutego 2019 r. Strona poinformowała, iż 2 lutego 2019 r. zatrudniła nowego kierowcę. Rozpatrując sprawę organ wyjaśnił, że z uwagi, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest w oparciu o przestępstwo popełnione przed wejściem wżycie ustawy z 5 grudnia 2016 r. oraz przed wejściem w życie przepisów ustawy zmieniającej z 2018 r., zastosowano przepisy u.t.d. w zakresie badania dobrej reputacji w brzmieniu obowiązującym do 14 grudnia 2016 r. Organ następnie stwierdził, że wyrok Sądu Rejonowego należy do kategorii określonej w art. 7d ust. 3 pkt 2 u.t.d., a więc że utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy jak i pełniącego funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie stanowi proporcjonalną sankcje za popełnienie umyślnego przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. W rozpatrywanej sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał, że nie sposób zastosować art. 7d ust. 4 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 u.t.d. w odniesieniu do przestępstwa jakiego dopuściła się Strona, gdyż ww. przepis dotyczy popełnionych naruszeń, a nie przestępstw. W świetle zgromadzonego materiału organ uznał, że utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy stanowi proporcjonalną sankcje za popełnienie umyślnego przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. W związku z powyższym GITD, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego stwierdził, że Strona prowadząc działalność gospodarczą pod firmą: "(...)", w związku ze skazaniem za przestępstwo, które należy do dziedziny przestępstw wymienionej w art. 6 ust. 1 lit. i rozporządzenia nr 1071/2009, utracił dobrą reputację. W skardze z 3 czerwca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący zaskarżając decyzję GITD z "(...)" maja 2019 r., wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem zbadania i ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 K.p.a., poprzez niewystarczające zbadanie i ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz art. 7d ust. 4 u.t.d. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ nie dokonał wystarczających ustaleń w zakresie przepisów wynikających z art. 7d ust. 4 u.t.d. Przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne w żaden sposób nie określa zarówno liczby stwierdzonych naruszeń w odniesieniu do zatrudnionych kierowców jak i skali prowadzonych operacji transportowych przez przewoźnika drogowego. Zdaniem Skarżącego organ w żaden sposób nie wypełnił dyspozycji wynikającej z przepisu art. 7d ust. 4 pkt. 2 u.t.d., tj. nie określił czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Uzasadnienie decyzji pomija jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie. Skarżący dodał, że organ prowadząc postępowanie nie przeprowadził oceny opinii polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Tymczasem, Skarżący prowadząc działalność gospodarczą jest członkiem polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym – "(...)"Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych z/s w "(...)", zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat. Prowadzone postępowanie organu ograniczone zostało jedynie do informacji z k.r.k. Skarżący podkreślił również, że organ pominął zupełnie fakt, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie jest A. M. posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych w przewozie drogowym rzeczy. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W ocenie Sądu, GITD prawidłowo stwierdził utratę przez Skarżącego dobrej reputacji, o której mowa w art. 7d u.t.d., w związku prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego "(...)"z "(...)"września 2016 r., sygn. akt "(...)", skazującym Skarżącego za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., przyjmując za relewantny w niniejszej sprawie stan prawny obowiązujący do 14 grudnia 2016 r. Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2018 r., do postępowań administracyjnych w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, o których mowa w art. 7d ustawy zmienianej w art. 1 (u.t.d.), wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem art. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1935). Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte pismem doręczonym Stronie 25 listopada 2018 r., a więc po wejściu w życie cyt. ustawy, w związku z czym w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ust. 2 tego artykułu. Zgodnie z tym przepisem, do postępowań, o których mowa w ust. 1, wszczętych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w związku z naruszeniami powstałymi wyłącznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem art. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika natomiast z art. 3 pkt 1 ustawy zmieniającej z 2016 r., która weszła w życie 15 grudnia 2016 r., w stosunku m.in., do przedsiębiorcy, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy popełnili przestępstwo określone w art. 5 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1 (u.t.d.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy dotychczasowe. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego "(...)"z "(...)" września 2016 r., za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., popełnione przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2016 r. Przestępstwo to zalicza się do przestępstw wymienionych w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, czyli m.in. w dziedzinie prawa o ruchu drogowym (art. 6 ust. 1 lit. a ppkt iv) i wymienionych w dodanym do art. 5 ustawą zmieniającą z 2016 r., ust. 2a u.t.d. Zgodnie z pkt 1 ust. 2a art. 5 u.t.d., za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137). Z tego powodu, jak wynika z przywołanej powyżej regulacji intertemporalnej, w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy u.t.d., w brzmieniu obowiązującym do 14 grudnia 2016 r. Zgodnie zatem z art. 7d ust. 1 pkt 1 lit. a) u.t.d., w brzmieniu obowiązującym do 14 grudnia 2016 r., wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, nie jest lub przestał być spełniony, jeżeli wobec przedsiębiorcy, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwa umyślne w dziedzinach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Jak wynika z powyższych rozważań, przepis ten dotycz Skarżącego, który został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 K.k., popełnione przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2016 r. W świetle tej regulacji zatem Skarżący przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Zgodnie z art. 7d ust. 2 u.td., w brzmieniu obowiązującym do 14 grudnia 2016 r., organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 (GITD – art. 7 ust. 2 pkt 2), po stwierdzeniu, że na przedsiębiorcę, zarządzającego transportem lub osobę fizyczną, o której mowa w art. 7c, nałożono sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, niezwłocznie wszczyna postępowania administracyjne określone w art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Z ust. 3 wynika, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję o uznaniu, że: 1) dobra reputacja pozostaje nienaruszona, albo 2) utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, nie pozostawiają więc wątpliwości, że organ prawidłowo stwierdzi w zaskarżonej decyzji utratę dobrej reputacji przez Skarżącego uznając, że stanowi to proporcjonalną reakcję za skazanie Skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 K.k., nie zaistniały bowiem w niniejszej sprawie przesłanki wskazane w art. 7d ust. 4 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, stwierdza, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za naruszenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i wydaje decyzję o uznaniu, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona, w szczególności jeżeli w wyniku postępowania administracyjnego ustalono, iż: 1) liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych; 2) istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w szczególności jeżeli przedsiębiorca podjął działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożył procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, lub 3) istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego: a) spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie, lub b) w poważny sposób utrudniłoby zaspakajanie potrzeb ludności w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Organ słusznie uznał, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przesłanki, o których mowa w art. 7d ust. 4 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. Dotyczą one naruszeń przepisów prawa związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, które można też wyeliminować na skutek podjęcia odpowiednich działań, a nie popełnionych przestępstw umyślnych. Dlatego niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 7d ust. 4 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. Organ ustalił, że w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka z art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d., pozyskał bowiem z Powiatowego Urzędu Pracy w "(...)"informację, na podstawie której mógł ustalić, że wydana w niniejszej sprawie zaskarżona decyzji nie stoi w sprzeczności z interesem społecznym, gdyż cofnięcie Skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie spowoduje w znaczący sposób wzrostu poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie i w poważny sposób nie utrudni zaspakajania potrzeb ludności w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Organ zatem nie naruszył również art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d., wydając zaskarżoną decyzję. GITD nie miał obowiązku pozyskiwania w niniejszej sprawie opinii polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której Skarżący jest członkiem, ponieważ przed 15 grudnia 2016 r., brak było regulacji zawartej obecnie w art. 7d ust. 4 pkt 4 u.t.d. Dlatego też organ nie mógł naruszyć tego przepisu wydając zaskarżoną decyzję. Niezrozumiały jest zarzut Skarżącego, dotyczący pominięcia przez organ faktu, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie jest A. M. posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych w przewozie drogowym rzeczy. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że wobec zarządzającego transportem również może zostać wydana decyzja, w której organ stwierdza, że utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, pod warunkiem jednak, że sankcje te zostaną nałożone na zarządzającego transportem. W niniejszej sprawie sankcja, o której mowa w art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d., została nałożona na przedsiębiorcę – Skarżącego, nie na zarządzającego transportem. Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez GITD art. 7 i art. 77 K.p.a. Organ bowiem podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu Strony, gromadząc i rozpatrując w niniejszej sprawie wyczerpujący materiał dowodowy. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.