VI SA/Wa 1468/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi małoletniej E. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania w sprawie refundacji kosztów leczenia postanawia: odrzucić skargę Skarżąca – małoletnia E. P., reprezentowana przez Matkę, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, której przedmiotem uczyniła decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "Prezes NFZ"). W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o odrzucenie skargi jako złożonej po terminie. Wskazał, że skarżona decyzja została Matce małoletniej Skarżącej doręczona w trybie art. 44 k.p.a. dnia 8 kwietnia 2019 r., zatem wniesienie na nią dnia 7 czerwca 2019 r. skargi nastąpiło po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Stosownie do art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), dalej "k.p.a." w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1. operator pocztowy, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2. pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ art. 44 § 1 k.p.a.. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata - art. 44 § 2 k.p.a. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia - art. 44 § 3 k.p.a. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy n- art. 44 § 4 k.p.a. Sąd badając akta administracyjne sprawy zauważa, że skarżona decyzja została skierowana na wskazany przez Matkę Skarżącej w odwołaniu adres, co nastąpiło 21 marca 2019 r. w UP Warszawa 79. Z koperty, w której ową decyzję przesłano, a która została do Prezesa NFZ zwrócona jako niepodjęta w terminie wynika, że pierwsze awizo miało miejsce dnia 25 marca 2019 r. oraz że jej zwrot nastąpił 9 kwietnia 2019 r. Obie te daty są potwierdzone pieczęciami UP [...] 23 oraz podpisami doręczyciela. Bezsprzecznie na kopercie tej nie został odnotowany fakt drugiego awiza, co Prezes NFZ ustalił w oparciu o wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej SA "Śledzenie przesyłek – Tracking", który załączono do akt. Sąd zauważa również, że z racji zastosowania przez Prezesa NFZ ograniczonego druku/blankietu zwrotnego potwierdzenia odbioru, na badanej korespondencji nie ma żadnej informacji o tym gdzie, w jakim miejscu, pozostawiono zawiadomienie/zawiadomienia, tj. czy w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie było to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Powyższe ustalenia – brak dowodu drugiej awizacji oraz niewskazanie gdzie, w jakim miejscu, pozostawiono zawiadomienia, w kontekście analizy przywołanego na wstępie art. 44 k.p.a., dowodzi, że w sprawie – wbrew ustaleniu Prezesa NFZ, nie można przyjąć, że doszło do skutecznego doręczenia zastępczego skarżonej decyzji. Dla uznania skuteczności takiego doręczenia, tj. w trybie zastępczym, koniecznym było bowiem łączne spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 44 k.p.a. W odmiennym przypadku, nie ma podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z tym wadliwym doręczeniem skutku prawnego, jakim jest złożenia skargi po terminie. Przyjęcie fikcji doręczenia, jako że może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania, nie może nasuwać jakichkolwiek wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów zawartych w art. 44 k.p.a. Okoliczności dotyczące dat i sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki, nie mogą nasuwać wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru (dalej "z.p.o.") dołączonego do doręczanej przesyłki. To na z.p.o. powinny znaleźć się adnotacje doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wyżej wskazanych warunków, pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia zastępczego. Jest to o tyle istotne, że w świetle art. 44 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru może być umieszczone - w zależności od sytuacji - w różnych miejscach, nie tylko w oddawczej skrzynce pocztowej. Obowiązkiem doręczyciela jest pozostawienie zawiadomienia o piśmie – w pierwszej kolejności - w oddawczej skrzynce pocztowej, a dopiero, gdy nie ma takiej możliwości, na drzwiach domu adresata, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki, bez konkretnego wskazania miejsca, nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, w świetle przedstawionego powyżej wywodu oraz materiału dowodowego w postaci koperty, w której wysłano skarżoną decyzję, i załączonego do niej z.p.o., brak jest podstaw do niespornego, jednoznacznego ustalenia, że spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 44 k.p.a. To oznacza, że twierdzenie Prezesa NFZ o skuteczności doręczenia jego decyzji Matce małoletniej Skarżącej w trybie zastępczym jest błędne, bowiem nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. W kwestii wydruku ze strony internetowej operatora pocztowego "Śledzenie przesyłek -Tracking" Sąd zauważa, że nie posiada on mocy dowodowej "zawiadomienia", o którym mowa w art. 44 § 2 k.p.a., ale ma jedynie charakter poglądowy, informacyjny, pomocniczy. Z wydruku tego nie można bowiem w żaden sposób wywieść informacji o zawiadomieniu adresata przesyłki o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w określonym miejscu, (tj. w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata), a w przypadku niepodjęcia przesyłki we wspomnianym terminie, powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Sąd badając akta administracyjne ustalił także, że przy piśmie z 18 kwietnia 2019 r., na co wskazał również Prezes NFZ w odpowiedzi na skargę, skarżona decyzja została wysłana do Marki małoletniej Skarżącej w formie kopii. Z tego powodu, w kontekście badania terminowości złożenia skargi, należy zauważyć, że czym innym jest zapoznanie się przez stronę z treścią decyzji na skutek otrzymania jej kopii, a czym innym skuteczne doręczenie takiej decyzji. Wszak tylko skuteczne doręczenie decyzji w formach przewidzianych w art. 42-44 k.p.a. wywołuje skutki prawnoprocesowe, tj. np. otwiera bieg ustawowego terminu do zaskarżenia takiej decyzji. Reasumując Sąd stwierdza, że nieuzasadniony jest zarzut Prezesa NFZ o wniesieniu badanej skargi po terminie. Nie mniej, skoro w sprawie nie można przyjąć skuteczności doręczenia zastępczego skarżonej decyzji Matce małoletniej Skarżącej, a to z uwagi na wskazane powyżej uchybienia, to zaskarżenie tej decyzji było przedwczesne. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.