VI SA/Wa 1478/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz [...] z siedzibą w W. 1082 (tysiąc osiemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "strona") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], które utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 4 118,10 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. S. w rej. ul. A. w W. poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego o powierzchni 2,1 m2 w okresie od 9 października 2016 r. do 30 listopada 2016 r. bez zezwolenia zarządcy drogi i ustalenia tej kary. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły: art. 127 §2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U 2018.poz. 2098) – dalej "k.p.a.", art. 138 5 1 pkt [ k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz.570). Podstawę faktyczną stanowiło ustalenie [...].10.2016 r. przez pracowników ZDM w czasie kontroli pasa drogi przy ul. S. w rej. ul. A. w W. nielegalnego jego zajęcia przez skarżącą poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści: "[...]". Zdarzenie udokumentowane zostało w protokole z kontroli drogowej. Sporządzono dokumentację fotograficzną oraz dokonano obmiaru powierzchni reklamy. Kolejne kontrole zostały przeprowadzone w dniach 13 października, 3, 22, 24, 30 listopada 2016 r. wykazały dalsze zajęcie tego pasa w opisany powyżej sposób. Zarządca drogi wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie [...] grudnia 2016r., informując stronę o uprawnieniach z art. 10 k.p.a. Decyzją z dnia [...].08.2017 r., nr [...] Prezydent m. W. wymierzył skarżącej karę pieniężną za zajęcie w okresie od 9 października 2016 do 30 listopada 2016 (tj. 53 dni) pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. S. w rej. ul. A. w W. w W. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego o powierzchni 2,1 m2 i ustalenia tej kary w wysokości 4118,10 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.-"k.p.a."); art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust.13 w związku z art. 40d ust. 2 Ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm. - dalej "udp"), uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.). Strona w terminie złożyła odwołanie. Wniosła o uchylenie decyzji w całości zaprzeczając ustaleniu, że reklama znajduje się w pasie drogowym. Zarzucała, że nie została niezwłocznie powiadomiona przez organ o stwierdzonym zajęciu pasa drogowego, czego konsekwencją jest zwłoka powodująca zwiększenie wymiaru kary. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy przytoczyło treść przepisów stanowiących materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia. Stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie zebrany materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w dniach od 9.10.2016 do 30.11.2016 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 2,1 m2. Powołało się na dokumentacją fotograficzną, notatki służbowe pracowników zarządcy drogi oraz protokoły oraz informację z rejestru gruntów oraz wymienione dni kolejnych kontroli, co potwierdzało ciągły sposób zajęcia. Oceniło, że stan faktyczny wyczerpuje hipotezę art. 40 ust. 12 u.t.d, w zakresie obowiązku zarządcy drogi wymierzenia kary pieniężnej w sytuacji stwierdzenia zaistnienia stanu faktycznego określonego w przepisie. Powód zajęcia pasa drogowego i okoliczności, w jakich to nastąpiło, przekonanie strony o prawidłowości swoich działań, uznało co do zasady za obojętny. W warunkach poczynionych ustaleń SKO uznało, że zarządca drogi w sposób prawidłowy wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną, której wysokość została ustalona jako iloczyn zajętej powierzchni 2,1 m2, ustalonej stawki za reklamę w drodze wojewódzkiej - opłaty 37 zł/m2 dziennie i 53 dni zajęcia terenu, dodatkowo powiększonej dziesięciokrotnie. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii zastosowania art. 189f k.p.a., organ odwoławczy uznał, że nie zaistniały w sprawie przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. W złożonej do tut. Sądu skardze skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2017 r. i umorzenie postępowania administracyjnego; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji organu I instancji i zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 k.p.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t|.: 1. art. 189f § 1 pkt 1 i art. 189a § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2018 poz. 2068, dalej: "u.d.p.") poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie, co w konsekwencji skutkowało ich niezastosowaniem, podczas gdy wnikliwa i całościowa analiza stanu sprawy i okoliczności przemawiających za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, powinna skutkować obligatoryjnym zastosowaniem art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., i w konsekwencji odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej na Spółkę oraz 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. i z art. 35 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji z [...] stycznia 2017 r., podczas gdy decyzja ta z uwagi na uchybienia procesowe popełnione przez organ I instancji w toku postępowania polegające w szczególności na nieuzasadnionym opóźnianiu wszczęcia postępowania administracyjnego (w sytuacji gdy Organ I instancji powziął wiadomość o zajęciu pasa drogowego 9 października 2016 roku, a wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło dopiero 6 grudnia 2016 roku) powinna być uchylona i postępowanie powinno być umorzone; 3. art. 8 k.p.a. oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu skarżonej Decyzji do zarzutu naruszenia art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 k.p.a. dotyczącego prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób przewlekły (od 9 października 2016 r. do 26 stycznia 2017 r.) oraz nieuzasadnionego opóźnienia wszczęcia postępowania, które to działanie skutkowało tym, że w toku dalszego postępowania przed Organem II instancji skarżąca nie była w stanie zweryfikować, czy podnoszone przez nią zarzuty zostały rozpatrzone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu nie zastosowania ulgi, nie zaistniały przesłanki do jej zastosowania w sprawie. Strona jest podmiotem gospodarczym czerpiącym zyski z eksponowania reklam na nośnikach reklamowych i winna dołożyć należytej staranności w procesie weryfikacji, czy dane miejsce stanowi fragment pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić, albowiem jej zarzuty znajdują uzasadnienie zarówno w zakresie naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, jak i procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie na Stronę została nałożona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Z akt sprawy wynika, że w pasie drogowym nad działką drogową [...] umieszczono część nośnika reklamy zainstalowanej na budynku przy ul. A. [...] w W. w W. przy ul. S. w rej. ul. A.. Zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Kwestia ta nie została ustalona poprawnie z następujących przyczyn: O ile przeprowadzone kontrole w dniach: 9, 13 października i 3 listopada 2016 r. pozwoliły organowi na stwierdzenie w tych dniach zajęcia powierzchni 2,1 m2 pasa drogowego Al. S. w rej. ul. A. [...] - bez zezwolenia zarządcy drogi przez część zainstalowanej na ww. budynku nośnika reklamy filmu "[...]", to protokół z kontroli tego pasa z [...] listopada 2016r. nr [...] (karta 11 akt adm.), a następnie chronologicznie złożonej do tego protokołu karty kontroli i z dni 24 listopada i 30 listopada 2016r. (k. 112 akt adm.) dotyczy reklamy o treści "[...]". Wizja lokalna z udziałem geodety, sporządzona w listopadzie 2016r. dotyczyła, jak wynika z fotografii (k.15 akt adm.), tej drugiej treści reklamy i odbyła się bez udziału strony, ponieważ organ strony nie ustalił. Na obu protokołach widnieje zapis "brak danych identyfikacyjnych nośnika". Tymczasem z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z [...] grudnia 2016r. wynika, że skierowane do skarżącej spółki pismo dotyczy nośnika z reklamą o treści "[...]", a oględziny zostaną przeprowadzone "[...] stycznia 2016r." Z protokołu oględzin oznaczonego datą [...].01.2016r. i załączonej fotografii z [...].01.2017r. wynika, że urządzenie reklamowe nie posiada treści. a strona zobligowała się do bezzwłocznego usunięcia samego urządzenia reklamowego. Nie można pominąć, że to tylko niewielka część tego urządzenia, zamontowanego na dachu budynku. Zgodnie z art. 4 pkt 1 udp, pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Jak wynika z art. 40 ust. 1 udp, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Z art. 40 ust. 2 pkt 3 udp, wynika, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Za zajęcie natomiast pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, jak stanowi art. 40 ust. 12 pkt 1 udp, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Należy wyjaśnić, że stosując przepisy prawa materialnego i wymierzając karę pieniężną, organ zobowiązany jest również do respektowania ogólnych reguł postępowania, które gwarantują stronie określone uprawnienia. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, wszczęte z urzędu dopiero [...] grudnia 2016r. wskazuje jednoznacznie na określony przez organ przedmiot postępowania jako dotyczący części nośnika z reklamą o treści "[...]". Nie zostało ono zatem rozszerzone o postępowanie dotyczące tego nośnika z reklamą o treści "[...]". Tymczasem pomiędzy stwierdzeniem częściowego zajęcia przedmiotowego pasa przez reklamę o treści "[...][...] października, a wszczęciem postępowania w tej sprawie [...] grudnia 2016r. minęło prawie 2 miesiące. Już tylko to działanie organu I instancji, zaakceptowane przez SKO, jest niezrozumiałe i nie znajduje podstaw prawnych, zarówno materialnych, jak i proceduralnych. Niejasne jest dlaczego organ zwlekał ze wszczęciem postępowania administracyjnego aż do [...] grudnia 2016 r. Oceniając prawidłowość działania organów w przedmiotowej sprawie, należy uwzględnić, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, za datę wszczęcia postępowania z urzędu należy uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono Stronę (postanowienie NSA z 4 marca 1981 r., sygn. akt SA 654/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 15). Co więcej, wysokość kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, która wynosi zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p., 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, uzależniona jest od ilości dni tego zajęcia. Jak bowiem wynika z art. 40 ust. 6 u.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (umieszczania w pasie drogowym reklam), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Niedopuszczalna jest w związku z tym sytuacja, w której organ, nie wskazując żadnych uzasadniających powodów, w dowolny sposób zwleka ze wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi dotyczący nośnika z reklamą o treści "[...]", co już skutkuje wymierzeniem wyższej kary pieniężnej, a następnie obejmuje tym postępowaniem nośnik z reklamą o treści "[...]", nie rozszerzając tego postępowania. Zdaniem Sądu takie działanie organu i wstrzymywanie wszczęcia postępowania stanowi działanie sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego wynikającymi w szczególności z art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a. Zasady te zakreślają zasadnicze ramy postępowania administracyjnego, w których musi mieścić się działanie organów administracji publicznej, jeżeli ma ono pozostawać również w zgodzie z konstytucyjną zasadą państwa prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 8 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie natomiast z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sąd stwierdza, że organ I instancji, stojąc, zgodnie z art. 7 k.p.a., na straży praworządności i będąc zobligowanym do podejmowania również z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie nie tylko interes społeczny, ale i słuszny interes obywateli, powinien w myśl reguły szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), po dokonaniu ustaleń "(...)" listopada 2016 r. o zajęciu przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, podjąć bez zbędnej zwłoki z urzędu czynności postępowania, polegające m.in. na dokonaniu pomiaru część powierzchni reklamy, która znajdowała się w granicach pasa drogowego (co w niniejszej sprawie organ zrobił), informując jednocześnie o tej czynności Skarżącego (czego organ w niniejszej sprawie nie zrobił). Takie działanie organu odpowiadałoby ogólnym regułom postępowania, w tym zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Ponieważ organ I instancji nie poinformował niezwłocznie Strony o dokonanych ustaleniach i czynnościach, czyli dokonanym pomiarze powierzchni reklamy, czynność ta nie może stanowić o wszczęciu przedmiotowego postępowania z urzędu. Nie podejmując natomiast w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego bez zbędnej zwłoki, od dnia ustalenia zajęcia przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, organ I instancji naruszył art. 7 w związku z art. 8 i art. 12 k.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zaakceptowało SKO utrzymując w mocy decyzję I instancji. Należy bowiem wskazać, że przy zachowaniu powyższych ogólnych zasad postępowania wymiar kary za zajęcie przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, mógł być mniejszy ze względu na ewentualny wcześniejszy demontaż przez stronę reklamy. Możliwość tę uprawdopodabnia działanie skarżącego, podjęte po zawiadomieniu go przez organ o oględzinach i usunięcie treści reklamy z nośnika. Z kolei rozszerzenie postępowania o nośnik z reklamą o treści "[...]" bez zawiadomienia strony, narusza jej prawa określone w art. 10 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Art. 17 ust. 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935 z dnia 2017.05.12), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., stanowi, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że po tej dacie, tj. po 1 czerwca 2017r. organy, w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej, obowiązane były stosować wprowadzone tą ustawą przepisy działu IV a k.p.a. M.in. art. 189f § 1 pkt 1 przewiduje, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Wprawdzie w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte przed 1 czerwca 2017r., ale jego zakres dotyczył wyłącznie kary za umieszczenie reklamy określonej treści. Z akt postępowania jednoznacznie wynika, że treść ta została wskazana dowodami kontroli z [...],[...] października oraz [...] listopada 2016r. Organ, nie rozszerzając wszczętego postępowania na dalszy okres za umieszczenie reklamy o innej treści "[...]" – objął w sposób nieuprawniony decyzją wydaną [...] stycznia 2017r. - inne zajęcie - z naruszeniem praw strony. Wszczęcie postępowania z zachowaniem reguł k.p.a. - w pozostałej nie objętej części, umożliwić może stronie ubieganie się o uruchomienie trybu odstąpienia od nałożenia kary unormowanego w art. 189f § 2 k.p.a. Na mocy powołanych przepisów, obowiązujących od 1 czerwca 2017r. obowiązek organu do nałożenia kary pieniężnej utracił swój bezwzględny charakter, skoro ustawodawca wprowadził unormowanie dopuszczające odstąpienie od tej powinności, czyli wprowadzone przepisy odeszły od dotychczasowego automatyzmu. Organ, rozpoznając ponownie sprawę weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu, zgodnie z którym organ nie może nakładać kary pieniężnej za okres własnego zaniechania, w wyniku, którego naruszył ogólne przepisy postępowania. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której organ opóźnia wszczęcie postępowania, poprzez co naruszając interes prawny strony doprowadza do pogorszenia jej sytuacji prawnej, w przedmiotowej sprawie skutkującej nałożeniem wyższej kary pieniężnej. Organ dokonując pomiaru reklamy bez udziału strony, reklamy o niewiadomej treści w dacie jej pomiaru, dodatkowo określonej jako " listopad 2016 r.", podjął czynność, która mogła stanowić o wszczęciu postępowania, jednak nie powiadomił o tej czynności Strony bez zbędnej zwłoki. Dodatkowo nie wszczął postępowania za dodatkowe dni kiedy nośnik zawierał reklamę o innej treści. Powyższe wskazuje, w ocenie Sądu, że możliwość nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy, może objąć okres od dnia wysłania do Strony powiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie do dnia usunięcia reklamy z pasa drogowego, ale z uwzględnieniem okoliczności, że strona nie otrzymała zawiadomienia o rozszerzeniu postępowania o reklamę na nośniku o treści "[...]" , a w tym zakresie winien uwzględnić już przepisy k.p.a. obowiązujące po 1 czerwca 2017r. Co do zasady, Sąd nie podziela stanowiska, że w sprawach kar pieniężnych za zajecie pasa drogowego wszczętych po 1 czerwca 2017r. nie mają zastosowania przepisy art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a. Określenie wysokości kary wprost w ustawie nie niweluje możliwości skorzystania z trybu jej odstąpienia – przynajmniej w części gdzie postępowanie nie było wszczęte do 1 czerwca 2017r. Sąd w składzie orzekającym podziela zatem poglądu wyrażonego w nieprawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 205/18, że dyrektywy wymiaru kar administracyjnych przewidziane w k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takimi w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm - sankcji pieniężne Mając na uwadze powyższe, Sąd w składzie orzekającym uznał, że mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie procedury administracyjnej, we wskazanym wyżej zakresie uzasadnia, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie w kwestii kosztów postępowania w wysokości 1082 zł zostało oparte o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265), które wynosi 900 zł oraz 165 zł wpisu sądowego zgodnie z § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.