VI SA/Wa 1479/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze. zm. dalej "P.w.p."), oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., decyzją z [...] września 2013 r., znak [...], po rozpoznaniu na rozprawie [...] września 2013 r. wniosku T. sp. j. z siedzibą w G. (dalej: "Wnoskodawca"), o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "TYSAND" o nr [...], udzielonego na rzecz "K." Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Uprawniony", "Skarżący"), stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na ww. znak towarowy, z dniem [...] października 2011r. Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, wpłynął do Urzędu Patentowego RP, [...] maja 2012 r. Prawo ochronne na powyższy znak towarowy zostało udzielone [...] października 2006 r. i obejmowało towary i usługi w klasie 1, 19, 35, 37, 39 i 42 Klasyfikacji Nicejskiej. Jako podstawę prawną swojego żądania Wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 2, w związku z art. 172 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., a uzasadniając swój interes prawny w niniejszej sprawie, powołał się m.in. na art. 2 i art. 20 Konstytucji RP w związku z art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), zgodnie z którymi Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, w którym każdy ma prawo korzystać z wolności gospodarczej. Wskazał również na przepisy art. 132 ust. 2 pkt 1, art. 120 ust. 1 w związku z art. 153 P.w.p., w świetle których każdy przedsiębiorca posiada uprawnienie do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, dające mu wyłączność używania tego znaku w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca powołał się także na art. 296 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.w.p. i stwierdził, iż obawia się wystąpienia uprawnionego przeciwko niemu z powództwem o zaprzestanie naruszeń prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnioskodawca wskazał również, iż [...] maja 2012 r., zgłosił do ochrony znak towarowy "TYSAND" za nr [...], przeznaczony do oznaczania identycznych co znak sporny towarów i usług, zaś prawo ochronne na znak sporny stanowi bezpośrednią przeszkodę w uzyskaniu przez niego rejestracji na zgłoszony znak towarowy. Wnioskodawca stwierdził także, iż od 1997 r. w sposób ciągły i rzeczywisty posługuje się w obrocie oznaczeniem TYSAND do oznaczania swoich towarów i świadczonych przez siebie usług, zaś istniejące prawo ochronne na sporny znak towarowy ogranicza mu możliwość rozwoju prowadzonej działalności gospodarczej i uzyskiwanie realnych korzyści z kilkunastoletnich inwestycji w markę oraz produkty. Tymczasem Uprawniony nie używa i nigdy nie używał spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty w odniesieniu do towarów i usług wskazanych w wykazie. Ponadto wnioskodawca podniósł, iż jest uprawniony do znaku towarowego "TYSAND", gdyż w 1997 r. nabył prawo ochronne na ten znak towarowy od syndyka masy upadłościowej Z. z siedzibą w S. wraz z niemal całym przedsiębiorstwem. W odpowiedzi z [...] września 2012 r., Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku oraz zakwestionował interes prawny Wnioskodawcy. Zdaniem Uprawnionego, Wnioskodawca nie wykazał, że posiada prawo ochronne na identyczny względem znaku spornego znak towarowy z wcześniejszym pierwszeństwem, a dokonane zgłoszenie znaku towarowego TYSAND o nr [...], także nie uzasadnia interesu prawnego wnioskodawcy, gdyż uzyskanie ochrony na ten znak jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Wnioskodawca nie uzasadnił również na czym polega naruszenie jego swobody działalności gospodarczej, skoro przyznał, iż od 1997 r., bez przeszkód, używa w obrocie znaku towarowego TYSAND. Uprawniony stwierdził, iż sporny znak towarowy był używany w obrocie co najmniej od 2010 r. przez M. S. prowadzącą działalność gospodarczą w T. na mocy umowy licencyjnej z nim zawartej, co potwierdzają ustalenia Sądu Rejonowego w G. w sprawach o sygn. akt [...],[...] oraz [...]. I o czym Wnioskodawca wiedział, gdyż M. S. wprowadzała do obrotu towary oznaczane tym znakiem przy współpracy ze spółką Wnioskodawcy. Uprawniony oświadczył także, iż w połowie 2011 r. podjął współpracę z przedsiębiorstwem zdolnym realizować produkcję i usługi w zakresie objętym ochroną spornego znaku towarowego. UP uznał, iż Wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. UP podniósł, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, czyni się jednak założenie, że wskazane normy prawne, mogą być źródłem interesu prawnego, tylko wtedy gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej, co zdaniem UP, ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie zapadłe w przedmiotowej sprawie będzie miało wpływ na sytuację prawną Wnioskodawcy w zakresie używania i uzyskania ochrony na zgłoszony przez niego znak towarowy TYSAND. Na ocenę posiadania przez Wnioskodawcę interesu prawnego nie mogło wpłynąć to, że nie doszło do konfliktu między stronami niniejszego postępowania. UP, podniósł następnie, iż w piśmiennictwie wskazuje się, że używanie znaku, aby spełniało wymogi określone w art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., musi mieć miejsce na obszarze Polski, powinno mieć jednoznaczny charakter, konieczne jest również by było rzeczywiste i poważne oraz dotyczyło towarów lub usług objętych ochroną. Tymczasem w literaturze obowiązkowe używanie znaku towarowego określa się jako używanie "rzeczywiste" i "poważne", a zatem musi ono dotyczyć towarów i usług faktycznie dostępnych na rynku. Powinno być ono także na tyle trwałe i intensywne, a zarazem na tyle stabilne pod względem postaci znaku, żeby odnieść odpowiedni skutek komercyjny na określonym rynku towarów i usług. Ma bowiem umożliwić wystarczająco dużej części potencjalnych klientów rozpoznanie znaku i zwrócenie uwagi na opatrywane nim towary i usługi. Nie może być natomiast jednorazowe, czy podejmowane w sposób sporadyczny. Dodatkowo przyjmuje się, iż w/w używanie musi dotyczyć towarów lub usług objętych zakresem prawa ochronnego na znak towarowy. Za główną formę takiego używania uznaje się sprzedaż (zbyt) towarów lub świadczenie usług ze znakiem. Znaczenie wymienionej formy jest uzasadnione także z punktu widzenia dowodowego. Podstawowym dowodem w postępowaniu w sprawie sankcji za nieużywanie znaku są bowiem faktury z tytułu dokonanej sprzedaży towarów lub usług. W orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowany jest także pogląd, iż ze zbioru czynności kwalifikowanych jako używanie rzeczywiste znaku towarowego należy wykluczyć działania, które świadczą dopiero o istnieniu samego zamiaru używania tzn. wszelkie czynności przygotowawcze, UP w niniejszej sprawie, wziął pod uwagę okres od 18 października 2006 r. do 18 października 2011 r., gdyż decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy została wydana [...] października 2006 r. Wskazał także, że obowiązek wykazania używania znaku lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie spoczywa na Uprawnionym. Uprawniony jednak, nie przedłożył do akt sprawy żadnych dowodów potwierdzających używanie bezpośrednio przez niego spornego znaku towarowego. Z przedłożonych przez niego do akt sprawy dowodów nie wynika także, aby sporny znak towarowy był używany za zgodą uprawnionego przez inne podmioty w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 P.w.p. Na okoliczność używania przez M. S. spornego znaku towarowego w obrocie uprawniony przedłożył do akt sprawy trzy faktury z 2010 r.: z [...] lutego 2010 r. dotyczącą zakupu worków z napisem TYSAND, które nie są objęte zakresem ochrony spornego znaku, z [...] grudnia 2010 r. na zakup 600 sztuk pięciokilogramowych worków suchego piasku zimowego TYSAND oraz z [...] marca 2010 r. na zakup 40 sztuk wylewki betonowej TYSAND, a także protokół z rozprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w G. [...] maja 2011 r., sygn. akt [...] (w którym mowa jest o produkcji zaprawy do worków ze znakiem TYSAND przez około 2 miesiące). W ocenie UP, dowody te nie potwierdzają, aby licencjobiorca (M. S.) w 2010 r., wprowadził do obrotu na tyle znaczną ilość tych towarów na terytorium Polski, aby można było uznać, że używał on tego znaku w sposób rzeczywisty i poważny, co mogło spowodować skutek komercyjny na określonym rynku towarów i usług w postaci utrwalenia w świadomości odbiorców, że towary opatrzone tym znakiem pochodzą od Uprawnionego. Ponadto zdaniem UP, dowody te nie wskazują postaci, w jakiej stosowane było przez M. S. oznaczenie TYSAND, co jest istotne, gdyż słowno-graficzny, sporny znak towarowy jest chroniony w ściśle określonej grafice, która, zgodnie z art. 169 ust. 4 pkt 1 P.w.p., może ulec modyfikacji jedynie w zakresie elementów, które nie zmienią jego odróżniającego charakteru. UP dodał, że z szerokiego asortymentu towarów, do oznaczania których został przeznaczony sporny znak towarowy, przedstawiona przez Uprawnionego dokumentacja, dotyczy zaledwie dwóch rodzajów towarów – piasku zimowego i wylewki betonowej. Ponadto, również przedłożona do akt sprawy przez Uprawnionego kopia umowy z dnia [...] marca 1997 r., nie świadczy o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego w obrocie. Umowa ta bowiem dotyczy zezwolenia na korzystanie z nazwy "TYSAND" do oznaczania produkowanych i sprzedawanych materiałów budowlanych i w żaden sposób nie dowodzi, aby podmiot, który został uprawniony do używania tej nazwy faktycznie wprowadzał do obrotu jakiekolwiek towary pod tą nazwą. Zdaniem UP, o używaniu spornego znaku towarowego w obrocie nie świadczy także, oświadczenie Uprawnionego o podjęciu w 2011 r. współpracy z przedsiębiorstwem zdolnym realizować usługi w zakresie objętym ochroną spornego znaku. Uprawniony nie przedłożył bowiem do akt sprawy żadnych materiałów dowodowych wskazujących, iż powyższe czynności faktycznie zostały podjęte, a co więcej przełożyły się lub przyczyniły do faktycznego pojawienia się towarów lub usług sygnowanych spornym znakiem towarowym w obrocie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 marca 2014 r., Skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji z [...] września 2013 r., w całości, zarzucił jej naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania tj.: 1. art. 169 ust. 1 pkt. 1 P.w.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, o ile UP uznał, iż wprowadzone do obrotu gospodarczego przez Licencjobiorcę towary oznaczone znakiem towarowym TYSAND nie były wprowadzone w znaczącej ilości oraz o ile UP uznał, iż brak wizerunku znaku wobec chronionego znaku towarowego w formie słowno-graficznej stoi na przeszkodzie w ustaleniu, czy znak ten był używany. 2. art. 169 ust. 2 P.w.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, o ile UP uznał, iż Wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z uwagi na przepisy dotyczące swobody działalności gospodarczej oraz własne zgłoszenie znaku towarowego TYSAND, [...] oraz o ile UP uznał, iż Wnioskodawca działający w złej wierze ma interes prawny w żądaniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. 3. art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nie rozważenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak uzasadnienia w sposób poprawny zaskarżonej decyzji, w ocenie Skarżącego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - pominięcie wniosków o przeprowadzenie dowodów z akt sprawy [...] i [...], - nieuwzględnienie dowodów, iż Wnioskodawca poprzez działanie na szkodę Licencjobiorcy zablokował możliwość wprowadzenia do obrotu towarów oznaczonych znakiem towarowym TYSAND, - bezpodstawne przyjęcie, iż Uprawniony nie wykazał stosowania znaku towarowego słowno-graficznego TYSAND, [...] wobec faktu, iż oznaczenie słowne TYSAND stanowi jedyny element zarejestrowanego znaku towarowego, - niewyjaśnienie przez UP okoliczności wynikających z dokumentów, iż znaczące ilości produktów oznaczonych znakiem towarowym TYSAND, wyprodukowanych przez Licencjodawcę, były wprowadzone do obrotu przez samego Wnioskodawcę, - niewyjaśnienie przez UP podstaw stwierdzenia, iż ilości towarów wynikających z przełożonych faktur i z zeznań zaprotokołowanych przez Sąd Rejonowy są ilościami niewielkimi, w tym nieokreślenie rynku relewantnego zarówno z punktu widzenia obszaru, ilości, asortymentu, jak też i odbiorców. Skarżący stwierdził, że powołanie jako źródła interesu prawnego art. 132 ust. 2 pkt. 1 P.w.p., i art. 20 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest całkowicie nietrafne w niniejszym postępowaniu, z treści złożonych bowiem dokumentów (a także dokumentów z akt spraw [...] i [...], które w tym postępowaniu, pomimo wniosku Wnioskodawcy, kolegium całkowicie pominęło) wynika, że Wnioskodawca powołując się na umowę z 1997 roku był przekonany o możliwości używania znaku towarowego TYSAND bez żadnych ograniczeń. Ponieważ Uprawniony nie występował z zakazem używania tego oznaczenia, stąd została zachowana zasada swobody działalności gospodarczej. Skarżący wskazał, że źródłem interesu prawnego jest konkretna norma prawa materialnego, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków. W orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że interes prawny składającego wniosek o unieważnienie lub wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy musi być aktualny, realny – nie jedynie przewidywalny w przyszłości czy też hipotetyczny, indywidualny i bezpośredni, a wnioskodawca musi wskazać w jaki sposób i w jakim zakresie przyznanie prawa ochronnego na dany znak towarowy może naruszać jego interes prawny. Zdaniem Skarżącego, Wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał powyższych przesłanek, a wręcz przeciwnie, z dokumentów i konkluzji UP wynikało, że mógł on bez przeszkód używać tego znaku towarowego. Nie był zatem konfliktu pomiędzy przedsiębiorstwami będącymi stronami w niniejszym postępowaniu w sprawie używania znaku towarowego TYSAND. Skarżący dodał, że powołane zgłoszenie nr [...], jak również niepowołane przez Wnioskodawcę, ale dokonane z wcześniejszym pierwszeństwem przez niego zgłoszenie numer [...], nie uzasadnia interesu prawnego Wnioskodawcy ponieważ udzielenie ochrony dla tych zgłoszeń jest zdarzeniem przyszłym i brak jest przesłanek do stwierdzenia, iż Wnioskodawca taką ochronę może otrzymać. Tym bardziej, że Wnioskodawca, co wiadomym było UP z urzędu, dokonał tych zgłoszeń w złej wierze, bowiem skopiował nie tylko postać znaku słowno-graficznego, do którego formy graficznej miała prawo Pani H. S., była prezes K. Sp. z o.o. i postać znaku jest identyczna z wcześniejszą rejestracją znaku TYSAND, z 1993 roku, nr rej. [...], to również skopiował treść wykaz towarów i usług, do którego to opracowania również nie posiadał żadnych praw. Tym samym uzyskanie praw wyłącznych do tych oznaczeń jest oczywiście niepewne. Skarżący zarzucił, że UP uznał, że wprowadzonej do obrotu ilości (m.in. 600 worków) nie można uznać za rzeczywiste używanie znaku towarowego, podczas gdy UP, nie określił w żaden sposób rynku relewantnego dla tego rodzaju towarów, w szczególności zasięgu terytorialnego, ilości towarów w obrocie gospodarczym, odbiorców towarów. Określenie zatem ilości (600 szt.) lub wielkości ("małe worki") nie zostało oparte o jakiekolwiek ustalenia faktyczne. Skarżący wytknął, że UP całkowicie pominął zeznania świadków w postępowaniu sądowym w Sądzie Rejonowym w sprawach o sygn. akt [...],[...],[...], gdzie zostało stwierdzone używanie znaku TYSAND przez Panią M. S. we współpracy ze spółką Wnioskodawcy. Z zeznań tych wynikało również, iż współpraca była realizowana zarówno w 2009 roku, jak też i w 2010, a więc w okresie znacznie dłuższym niż przyjęte przez UP 2 miesiące, bowiem ponad rok nieprzerwanie worki do pakowania materiałów budowlanych były kupowane i wprowadzane do obrotu przez Wnioskodawcę. UP natomiast, zaniechał ustalenia dla jakiego rodzaju towarów były przeznaczone te opakowania, podczas gdy z omawianych zeznań wynikało, że była realizowana ciągła współpraca z wieloma firmami i że osoby współpracujące z Licencjobiorcą miały świadomość, że jest ona producentem materiałów pod nazwą TYSAND. Nie ulega zatem wątpliwości, zdaniem Skarżącego, że z treści tych dokumentów wynika długotrwałe i rzeczywiste używanie znaku przez Licencjobiorcę. Ponadto, właśnie Wnioskodawca nie płacąc za zakupione od Licencjobiorcy towary był odpowiedzialny za zmniejszenie produkcji tych materiałów przez Licencjobiorcę. W odpowiedzi na skargę UP, utrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przedmiotem sprawy jest kwestia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "TYSAND", stwierdzona przez UP, w związku z nieużywaniem tego znaku przez Skarżącego. W ocenie Sądu, skarga nie może być uwzględniona ponieważ Skarżący nie wykazał używania spornego znaku, a podniesione zarzuty są niezasadne. Jak wynika z art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy, m.in. w tym przypadku, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Jak wynika z przywołanego przez UP, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2006 r., II GSK 163/06, podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości. W przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym od wielu lat działalność gospodarczą w branży budowlanej, używającym nazwy "Tysand", na oznaczenie swoich towarów i świadczonych usług, które były też objęte wykazem spornego znaku towarowego "TYSAND", a którego jak twierdzi Wnioskodawca, Skarżący nie używał. Ponadto, Wnioskodawca zgłosił do ochrony podobny do spornego, znak towarowy o identycznym wykazie towarów i usług. Zgłoszenie to nie jest związane z zamierzoną w przyszłości działalnością, lecz z działalnością gospodarczą aktualnie prowadzoną. W świetle powyższego, Sąd zgadza się z UP, że istnieje związek pomiędzy sytuacją prawną Wnioskodawcy, bazującą na wynikającej z art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.), wolności działalności gospodarczej, a przedmiotem niniejszej sprawy. W przedstawionych okolicznościach, sporny znak, pomimo jego nieużywania, jak twierdził Wnioskodawca, mógł mieć wpływ na ograniczenie wykonywania działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, chociażby przez uniemożliwienie mu uzyskania prawa ochronnego na zgłoszony przez niego znak towarowy, co uzasadnia posiadanie przez Wnioskodawcę interesu prawnego w dochodzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. Słusznie zatem wskazał UP, że dla stwierdzenia interesu prawnego nie jest konieczne istnienie wcześniejszego sporu między stronami i nie wyklucza go podnoszone przez Skarżącego, niezakłócona możliwość używania przez Wnioskodawcę nazwy "TYSAND". Zgodnie z art. 169 ust. 6 P.w.p., w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Ponieważ decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy została wydana [...] października 2006 r., słusznie UP uznał, że okres, w którym Skarżący powinien wykazać używanie spornego znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie, obejmował 5 lat do [...] października 2011 r. W przedmiotowej sprawie, Skarżący nie podjął próby wykazania używania przez siebie spornego znaku, czy też wykazania istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie. Skarżący podniósł jedynie, iż w połowie 2011 r. podjął współpracę z przedsiębiorstwem zdolnym realizować produkcję i usługi w zakresie objętym ochroną spornego znaku towarowego. Również w tej kwestii, należy zgodzić się z UP, że zamiar używania znaku, jak i czynności przygotowawcze do realizacji tego zamiaru, nie są rzeczywistym używaniem tego znaku. Zgodnie z art. 169 ust. 4 pkt 3 P.w.p., przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Skarżący zatem podniósł, że sporny znak towarowy, był za jego zgodą używany przez Panią M. S., na mocy umowy licencyjnej zawartej [...] marca 2010 r., przez "K.", z Panią M. S., co zostało wpisane w rejestrze znaków towarowych mocą decyzji UP z [...]stycznia 2013 r. nr [...], w wyniku wniosku Skarżącego z [...] sierpnia 2012 r. W ocenie Sądu, dowody przedstawione w tej kwestii przez Skarżącego, nie potwierdzają rzeczywistego używania spornego znaku towarowego przez Panią M. S., czyli sygnowania spornym znakiem, wprowadzanych do obrotu towarów lub świadczonych usług, do których oznaczania przeznaczony był sporny znak towarowy. Skarżący przedstawił trzy faktury, z których jedna z [...] lutego 2010 r., potwierdza nabycie przez Panią S., worków z napisem TYSAND, czyli towarów, które nie były objęte zakresem ochrony spornego znaku towarowego. Faktura z [...] marca 2010 r., potwierdza sprzedaż 40 sztuk wylewki betonowej TYSAND, natomiast faktura z [...] grudnia 2010 r. potwierdza sprzedaż 600 sztuk pięciokilogramowych worków suchego piasku zimowego TYSAND. Skarżący jako dowód potwierdzający jego twierdzenia, przedstawił ponadto protokół z rozprawy z [...] maja 2011 r., przed Sądem Rejonowym w G. w sprawie o sygn. akt [...], zarzucając następnie w skardze, że UP pominął wynikające z niego zeznania świadków zwłaszcza fakt, że współpraca Wnioskodawcy z Panią M. S., która miała miejsce w 2009 r. i 2010 r., a nie jak przyjął UP, dwa miesiące. Sąd jednak zauważa, iż z powołanego protokołu i zeznania świadka wynika, że Pani M. S. "chyba od 2009 r. prowadzi działalność gospodarczą", że relacje gospodarcza między wymienionymi podmiotami polegały głównie na nabywaniu worków przez Wnioskodawcę od Pani M. S., a istotna w niniejszej sprawie, współpraca z Panią M. S. polegająca na produkowaniu przez nią zaprawy do worków ze znakiem TYSAND, trwała około dwa miesiące, na co właśnie wskazał UP w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego, rację ma UP wskazując, że spośród szerokiej gamy towarów i usług, do oznaczania których przeznaczony był sporny znak towarowy, wskazane dwie faktury dotyczą jedynie dwóch towarów. Oznacza to, że brak jest dowodów używania spornego znaku odnośnie usług, jak i pozostałych towarów. Ponadto zgodzić się należy z UP, że również przedmiotowe dwie faktury jak i przywołany protokół, nie mogą być potwierdzeniem rzeczywistego i poważnego używania znaku towarowego, ze względu na wynikającą z tych dowodów incydentalność i sporadyczność wprowadzenia do obrotu, przez Panią M. S., towarów sygnowanych spornym znakiem towarowym, niezależnie od ilości tych towarów. Trudno w takich okolicznościach mówić o możliwej rozpoznawalności przedmiotowego znaku towarowego i kojarzeniu go z przedsiębiorstwem Skarżącego, czy też z działalności Pani M. S.. Należy również podkreślić, na co również zwrócił uwagę UP, że przedmiotem umowy z [...] marca 1997 r. pomiędzy Syndykiem masy upadłościowej podmiotu gospodarczego "T." w S. a J. K., było zezwolenie na korzystanie przez J. K. z nazwy "TYSAND" w formie używanej przez "T.", nie natomiast używanie znaku towarowego należącego do tego podmiotu. Niepotwierdzony jest zarzut Skarżącego, iż Wnioskodawca działając na szkodę Licencjobiorcy, czyli Pani M. S., zablokował możliwość wprowadzenia do obrotu towarów oznaczonych spornym znakiem towarowym. W aktach administracyjnych sprawy brak dowodów potwierdzających powyższe zamiary Pani M. S., tym bardziej, że z wnioskiem o zarejestrowanie umowy licencyjnej wystąpił Skarżący, a nie Pani M. S. i po wcześniejszym wystąpieniu Wnioskodawcy o stwierdzenie wygaśnięcia spornego znaku towarowego. Słusznie również zauważył UP, że Skarżący nie podnosił takiego zarzutu na wcześniejszych etapach postępowania. Sąd zauważa ponadto, że podniesiony przez Skarżącego fakt nie płacenia przez Wnioskodawcę, Pani M. S. za zakupione od nie towary, jak wynika z przywołanego wcześnie protokołu z rozprawy z [...] maja 2011 r., przed Sądem Rejonowym w G., dotyczył worków, a nie towarów do których oznaczania przeznaczony był sporny znak towarowy. Trudno tę okoliczność zatem uznać za powód nieużywania spornego znaku towarowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia ogólnych przepisów postępowania administracyjnego nakazującego organom szybkie załatwienie sprawy w atmosferze pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w związku z nie zakończeniem postępowań w sprawach [...] oraz [...], należy zauważyć, że to nie te sprawy są przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Powyższy zarzut nie może mieć zatem znaczenia w niniejszej sprawie, tym bardziej, że nie pozostaje ona w relacji prejudycjalnej ze sprawami [...] oraz [...]. Z powyższych względów, Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie art. 169 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. Sąd nie stwierdził również, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a. Stan faktyczny został w sposób dokładny wyjaśniony. Materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony. UP odniósł się do wszystkich przedstawionych przez Skarżącego dowodów, uzasadniając swoją ocenę ich znaczenia, odnosząc się przy tym do podstaw prawnych wydanej decyzji. Sąd zatem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.