VI SA/Wa 148/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia licencji przewozowej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury, rozpoznając ponownie sprawę, na podstawie art. 98 § 1 oraz art. 144, art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008 r. odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie postępowania o cofnięcie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W ocenie Ministra, w sprawie o cofnięcie licencji nr [...] wydanej na rzecz W. C., na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nie zachodzą przesłanki opisane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kwestia karalności nie jest kwestia prawną. Została ona rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Stan prawny jest jasny, co oznacza, że nie ma zagadnienia prawnego w rozumieniu ww. przepisu i brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego o cofniecie licencji. W sprawie nie ma zastosowania art. 98 § 1 k.p.a., bowiem postępowanie w sprawie cofnięcia licencji przewozowej zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony, co jest warunkiem koniecznym do zastosowania wskazanego przepisu. Na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008 r. skargę złożył W. C. wnosząc o uchylenie obu postanowień. Zaskarżonym postanowieniom zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. zaistniała w obrocie prawnym i możliwe było przeprowadzenie postępowania wpadkowego, 2. art. 7 i 10 k.p.a. poprzez wyłączenie udziału strony w prowadzonym postępowaniu, 3. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji I instancji stronie postępowania, kiedy w sprawie był ustanowiony pełnomocnik. 4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lapidarne uzasadnienie faktyczne postanowienia i nieodniesienie się do zarzutów strony w zakresie cofnięcia odwołania i przyjęcie, iż decyzja I instancji nie pozostaje w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga W. C. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r., nie narusza prawa. Skarżący nie formułuje zarzutów względem postanowienia, ograniczając się tylko do zarzutów dotyczących wydanej w sprawie licencji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, co potwierdzają akta postępowania administracyjnego, postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania wydane po raz pierwszy jak i w wyniku rozpatrzenia odwołania zostało doręczone pełnomocnikowi strony. Skarżący nie może więc czynić zarzutu, że postanowień skutecznie nie doręczono. Odnosząc się merytorycznie do zaskarżonego ostanowienia i mając na względzie dyspozycję przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury zostało wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury nie uchybia ponadto pozostałym przepisom postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 40 § 2 k.p.a., jak również art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak stanowi przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wprawdzie pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, niemniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami, albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii (vide: A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Dom Wydawniczy Zakamycze, 2000 r., t. 5 do art. 97 § 1 pkt 4). Zdaniem Sądu, należy w pełni podzielić pogląd organu i uznać, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy brak jest podstaw do uznania, że zostały spełnione obligatoryjne przesłanki do zawieszenia stepowania w sprawie. Nie jest nią z pewnością kwestia karalności, albowiem ta została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Minister Infrastruktury zasadnie przyjął również, iż brak jest podstaw do zawieszeni postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., bowiem postępowanie w sprawie cofnięcia licencji przewozowej zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony, co jest warunkiem koniecznym do zastosowania wskazanego przepisu. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.