VI SA/Wa 148/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. N.V. z siedzibą w [...], Holandia na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia patentu na wynalazek oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2015 r., którą organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r., w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek pod tytułem "Sposób i urządzenie do odtwarzania nośnika danych", nr [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: Zgłoszenie międzynarodowe oznaczone nr [...] pt.: "Nośnik danych, urządzenie i sposób odtwarzania nośnika danych oraz sposób wytwarzania nośnika danych" weszło w fazę krajową w dniu 11 sierpnia 2000 r. Zostało ono dokonane w imieniu K. N.V, Holandia oraz S., Japonia. Ponadto zostało uznane za wynalazek i uzyskało ochronę patentową na mocy Europejskiej Konwencji Patentowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 79, poz. 737), dalej: "Konwencja", udzielonej przez Europejski Urząd Patentowy (w skrócie: EUP) w postaci patentu europejskiego [...] Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Urząd Patentowy RP odmówił udzielenia patentu na wynalazek pt. "Sposób i urządzenie do odtwarzania nośnika danych" uznając, że przedmiot zgłoszenia nie jest rozwiązaniem technicznym. Decyzja została wydana na podstawie art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r., Nr 26, poz. 117 z późn. zm.), mającej zastosowanie na podstawie art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 z późn. zm., zwana dalej: "P.w.p.") oraz art. 49 ust. 1 P.w.p. Ponownie rozpatrując sprawę, na skutek złożonego przez skarżącego wniosku, Urząd Patentowy RP decyzją z [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2009r. (sygn. akt VISA/Wa 1139/08) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez K. N.V. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 lutego 2010 r. (sygn. akt II GSK406/09) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 595/10) oddalił skargę. Na skutek skargi kasacyjnej K. N.V. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2012 r . (sygn. akt II GSK 85/11) uchylił zaskarżony wyrok, a także uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, za uzasadniony uznał natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.10 ustawy o wynalazczości. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny m.in. wskazał, że o ile nie budzi wątpliwości, iż z uwagi na datę zgłoszenia wynalazku przesłanki zdolności patentowej należy oceniać w świetle ustawy o wynalazczości, to jednak nie można pominąć całego kontekstu normatywnego, w jakim Urząd Patentowy rozstrzygał sprawę, bowiem przesłanki zdolności patentowej winny podlegać ocenie przy uwzględnieniu aktualnego w dacie decyzji stanu wiedzy (zmiennego z natury rzeczy), jak też celów tej ustawy, których realizacja musi uwzględniać dynamikę procesów społecznych, wpływających na zmianę samego prawa bądź jego interpretacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest bezsporne, że ocena stanu wiedzy w dziedzinie wynalazczości powinna nadążać za nadzwyczajnym na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci postępem w wielu dziedzinach techniki. Jest także oczywiste, że owa zmiana (postęp) łączy się z koniecznością reakcji organów stosujących prawo na nowe zjawiska w dziedzinie wynalazków, w tym weryfikacji poglądów, co do stanu techniki, jak i stosowania takich metod wykładni przepisów prawa, które w tych zmiennych warunkach zagwarantują realizację celów ustawodawcy. Przenosząc te rozważania na grunt ustawy o wynalazczości Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w świetle jej art. 10 wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym, niewynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące się nadawać do stosowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jak wynika z treści tego przepisu ustawodawca odstąpił od skonstruowania definicji wynalazku, poprzestając na określeniu przesłanek zdolności patentowej. Także w ustawie prawo własności przemysłowej definicja wynalazku nie została określona, zaś wskazane w art. 24 przesłanki zdolności patentowej, jakkolwiek w warstwie tekstowej różniące się w stosunku do art. 10 ustawy o wynalazczości, pojęciowo pokrywają się, a ich znaczenie normatywne w istocie rzeczy nie różni się. Zgodnie z art. 24 p.w.p. patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Tak określone przesłanki zdolności patentowej odpowiadają - w warstwie normatywnej - przesłankom określonym w ustawie o wynalazczości. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył też, że analogicznie przedstawia się to zagadnienie na gruncie Konwencji o udzielaniu patentów europejskich - zgodnie z jej art. 52.1 patenty europejskie udzielane są na wszelkie wynalazki we wszystkich dziedzinach techniki pod warunkiem, że są one nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Urząd Patentowy wydając decyzję we wskazanym wyżej kontekście normatywnym, miał obowiązek wszechstronnej analizy źródła podstawy prawnej decyzji stosowania prawa, przy uwzględnieniu okoliczności braku normatywnego zróżnicowania przepisów określających przesłanki zdolności patentowej w ustawie o wynalazczości w odniesieniu do przepisów zarówno prawa własności przemysłowej, jak i Konwencji o udzielaniu patentów europejskich. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ma to istotne znaczenie, gdyż normatywna tożsamość cech konstytutywnych wynalazku (przesłanek zdolności patentowej) we wskazanych wyżej przepisach, nakłada na organ stosujący prawo obowiązek ich interpretowania w sposób jednolity, celem uniknięcia rozbieżności w stosowaniu prawa w identycznym bądź bardzo podobnym stanie faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że skoro krajowe przepisy kształtujące przesłanki zdolności patentowej odpowiadają przesłankom określonym w Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, to należy je interpretować w taki sam sposób, zaś ustalając dyrektywy interpretacyjne niezbędne jest uwzględnienie miejsca, jakie zajmuje Konwencja w krajowym porządku prawnym (jako umowa międzynarodowa, ratyfikowana na podstawie zgody wyrażonej w ustawie; Dz. U. z 2003, nr 193, poz. 1885). Postulat zgodności interpretacyjnej ma istotne znaczenie w wymiarze ponadkrajowym (obszarze stosowania Konwencji), przy czym Sąd II instancji podniósł, że nie można pominąć poglądu, iż w państwach związanych Konwencją, nie tylko należy dostosowywać prawa do postanowień Konwencji, ale należy również w maksymalny sposób brać pod uwagę praktykę EUP i w zasadzie się do niej dostosować (zob. M. du Vall [w:] System prawa prywatnego. Prawo własności przemysłowej. Tom 14a, s. 245, Warszawa 2012). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że potrzeba jednolitości interpretacyjnej w analogicznych przypadkach była także kilkakrotnie wyrażana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE, który począwszy od orzeczenia w sprawie P. ([...], pkt 16) jednolicie przyjmuje, że kiedy przepisy prawa krajowego dotyczące sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym są tożsame z przepisami prawa wspólnotowego, dla w szczególności uniknięcia dyskryminacji lub ewentualnego zakłócenia konkurencji niewątpliwie w interesie Wspólnoty jest, by w celu uniknięcia rozbieżności interpretacyjnych mogących powstać w przyszłości przepisy lub pojęcia przejęte z prawa wspólnotowego były interpretowane w sposób jednolity, niezależnie od warunków, w jakich mają zostać zastosowane (zob. także: wyrok w sprawie [...] L., pkt 32; wyrok w sprawie [...] C., pkt 20). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażoną przez Trybunał Sprawiedliwości UE dyrektywę interpretacyjną uznając, że może i powinna być ona zastosowana w procesie wykładni polskich przepisów regulujących przesłanki zdolności patentowej (w obecnym i poprzednim stanie prawnym) odpowiadającym przesłankom określonym w Konwencji o udzielaniu patentów europejskich. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny za wadliwy uznał pogląd Sądu pierwszej instancji, że test technicznego charakteru jest samodzielnym kryterium, poprzedzającym badanie dalszych przesłanek nowości, nieoczywistości i stosowalności. Przesłanki te muszą być zbadane łącznie, zaś ocena technicznego charakteru wynalazku winna być konsekwencją oceny spełniania wszystkich ustawowych przesłanek, w odniesieniu do skonkretyzowanego zgłoszenia patentowego, bo dopiero wówczas organ stosujący prawo może zrekonstruować zindywidualizowaną i konkretną normę prawa administracyjnego uwzględniającą specyfikę zgłoszonego wynalazku. W przypadku przedmiotowego zgłoszenia, z uwagi na omówiony wyżej kontekst normatywny, organ stosujący prawo nie może wykluczyć, że wobec opisanego w zgłoszeniu - bezpośredniego bądź dalszego - efektu technicznego, zgłoszenie spełnia przesłanki z art. 10 ustawy. Za uzasadniony w tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 TRIPS, który stanowi, że patenty będą udzielane na wszystkie wynalazki, produkty i procesy ze wszystkich dziedzin technicznych, niezależnie od tego czy dotyczą one produktu czy procesu, pod warunkiem, że są nowe, zawierają element wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Z jego treści nie sposób zatem również wywieść, że którakolwiek z wymienionych w nim przesłanek zdolności patentowej wynalazku ma charakter samodzielny czy też, że wskazano w nim kolejność badawczą przedmiotu zgłoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji jak i wyroku Sądu I instancji wynikało, iż wywiedziono ją z przepisów wykonawczych do ustawy o wynalazczości, przy czym Urząd Patentowy powołał także przepisy wykonawcze do ustawy Prawo własności przemysłowej. Sąd II instancji przypomniał, że w uprzednim wyroku wyraził wiążący pogląd prawny, iż w tej sprawie nie miały zastosowania przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania badania zgłoszeń wynalazków i wzorów przemysłowych, natomiast miały zastosowanie przepisy zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP. Mając na uwadze wykładnię prawa dokonaną w wyroku z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że poza zakresem rozważań pozostawały te argumenty uzasadnienia skargi kasacyjnej, które odnosiły się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z poglądem skarżącego, iż § 34 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego "nie może być podstawą uzyskania jakichkolwiek praw". Rzeczą bezsporną jest to, że w obowiązującej Ustawie Zasadniczej zarządzenie nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa (art. 84 ust. 1 Konstytucji RP). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zarządzenie Prezesa Urzędu Patentowego stało się zarządzeniem mającym charakter wewnętrzny, które nie może stanowić podstawy decyzji (art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji). Rozpoznając skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 10 ustawy o wynalazczości poprzez jego błędną wykładnię, art. 27 ust. 1 TRIPS poprzez jego pominięcie oraz § 34 pkt 1 zarządzenia Prezesa UP poprzez jego zastosowanie - które obejmowało zarówno zaskarżony wyrok Sądu I instancji jak i zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP, co uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie wskazanych przepisów miało wpływ na wynik sprawy, gdyż u podstaw materialnoprawnych zaskarżonej decyzji powołano art. 10 ustawy o wynalazczości, a uzasadniając odmowę udzielenia patentu na wynalazek organ wywiódł powód odmowy m.in. z treści tego przepisu jak i z § 34 pkt 1 zarządzenia Prezesa UP. Rozpoznając sprawę po raz kolejny Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2007 r. o odmowie udzielenia patentu na ww. wynalazek. Powyższa decyzja Urzędu Patentowego została zaskarżona do sądu administracyjnego przez K. N.V. z siedzibą w E., Holandia i S. z siedzibą w T., Japonia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1088/13 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 12 lutego 2013 r. Rozpoznając sprawę po wyroku WSA z dnia 24 kwietnia 2014 r. Urząd Patentowy wydał decyzję z dnia [...] listopada 2015 r., którą utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2007 r. o odmowie udzielenia patentu na ww. wynalazek. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 10 ustawy o wynalazczości mający zastosowanie na podstawie art. 315 ust. 3 oraz art. 245 ust. 1 p.w.p. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiot zgłoszenia patentowego [...], określony poprawionymi zastrzeżeniami patentowymi nr 1-16 z dnia 17.03.2008r. stanowi rozwiązanie o charakterze technicznym - stosownie do art. 10 ustawy o wynalazczości. W opisie przedmiotowego zgłoszenia przedstawiono urządzenie i sposób scharakteryzowane poprzez ich cechy techniczne i poprzez ciąg czynności technicznych w sensie oddziaływania na materię. Przedmiot zgłoszenia rozwiązuje problem techniczny jakim jest zestawienie sygnału wideo z sygnałem generacji obiektów graficznych w celu zapewnienia wizualnej interakcji pomiędzy użytkownikiem a urządzeniem. W związku z tym Urząd uznał, że przedmiotowe rozwiązanie jest rozwiązaniem o charakterze technicznym. Organ podał, że przedmiot zgłoszenia patentowego [...], określony poprawionymi zastrzeżeniami patentowymi nr 1-16 z dnia 17.03.2008r. jest nowy - stosownie do art. 10 ustawy o wynalazczości. W związku z przeprowadzonym badaniem (tj. dokumenty [...] i [...]) Urząd uznał, że zastrzeżone rozwiązania różni się od powołanego stanu techniki, a zatem jest nowe. UP podkreślił jednak, że przedmiot zgłoszenia patentowego [...], określony poprawionymi zastrzeżeniami patentowymi nr 1-16 z dnia 17.03.2008r. nie spełnia wymogu nieoczywistości - stosownie do art. 10 ustawy o wynalazczości. Organ wskazał, że w opisie zgłoszenia nr [...] (D., US, 16.07.1998) przedstawiono urządzenie dostarczające strukturę menu w systemie interaktywnym, mające cechy zbieżne z rozwiązaniem według zgłoszenia nr [...], a mianowicie: zawierające generator grafiki w którym pierwszy strumień danych reprezentuje element wizyjny (zastrz. 1 "...a video layer, for displaying still or moving images..."), drugi strumień danych reprezentujący element graficzny ("...a graphics layer, for displaying one or more graphical objects..."), element sterujący interaktywnym odtwarzaniem tych elementów (opis: "...The generation of both the video layer and graphics layer is controlled by a control layer...."), układ wejściowy odbierający dane od użytkownika (opis: "...The subscriber equipment includes a set top terminal that is connected to a display device such as a television and an input device such as an infrared (IR) or radio-frequency (RF) remote control..."), element sterujący dostosowany do zmiany obiektu graficznego (opis: "...object is altered from one state to another state to facilitate the emphasis/deemphasis of a particular region of the menu..."), układ generatora grafiki dostosowany do wytwarzania wizualnej odpowiedzi zwrotnej przez odtworzenie obiektu graficznego i jego podświetlenie (opis: "...The subscriber can then scroll through the alphabetical list 402 using the up arrow icon 402 to move to a previous page of movies and the down arrow 408 to move to a following page. Manipulating the joystick will sequentially highlight the movie titles until a desired title is highlighted..."), ponadto struktura danych zawiera dane definiujące cechy obiektu graficznego odnoszące się do jego koloru (opis: "...PALETTE name=HighLite >< RGB 0 255 179 >..."), czy położenia (opis: "...BMP NAME=UpLeveIInfo FlLE=/ms/bmp/upmme"2 X=88 Y=398 BG=0..."). Natomiast w amerykańskim opisie patentowym nr [...] (D., US, 20.02.1996 ) ujawniono urządzenie, mające cechy zbieżne z rozwiązaniem według zgłoszenia nr [...], a mianowicie: zawierające generator grafiki dostosowany do wytwarzania wizualnej odpowiedzi zwrotnej przez odtworzenie obiektu graficznego i jego podświetlenie (opis: "...One method for enabling such interaction via the cable television system is to employ a series of graphical menus that are displayed on the TV screen. The subscriber interacts with these menus in a fashion similar to a computer user's interaction with so-called graphical user interfaces, which employ windows, dialog boxes, buttons, pull-down menus, and other features to present information and options to the use..."). W ocenie Urzędu Patentowego RP urządzenia przedstawione w w/w opisach realizują sposób, mający cechy zbieżne ze sposobem według zgłoszenia nr [...] określonym zastrzeżeniami patentowymi nr 11-16, a mianowicie: obejmujący wprowadzanie danych wejściowych użytkownika czy uzyskiwanie wizualnej odpowiedzi zwrotnej. W świetle powyższego Urząd uznał, że zastosowanie dwuczęściowego programu umożliwiającego wyświetlanie obiektów graficznych w odpowiedzi na żądanie użytkownika i tym samym generowanie wizualnego sprzężenia zwrotnego w urządzeniach znanych z opisów nr [...] i nr [...], jest wynikiem rutynowego postępowania znawcy z dziedziny konstrukcji urządzeń do generowania grafiki, polegającym na kompilacji znanych środków technicznych, stosowanych zgodnie z ich przeznaczeniem, co daje wynik oczekiwany. Organ uznał też, że przedmiot zgłoszenia patentowego [...], określony poprawionymi zastrzeżeniami patentowymi nr 1-16 z dnia 17.03.2008r. jest stosowalny - stosownie do art. 10 ustawy o wynalazczości. Po wykonaniu badania Urząd uznał, iż przedmiot zgłoszenia nadaje się do stosowania. Ponadto Urząd powiadomił Zgłaszającego, że zbadał łącznie przesłanki patentowalności i zdolności patentowej przedmiotowego rozwiązania w kategorii urządzenia i sposobu, oraz ocenił charakter techniczny przedmiotowego rozwiązania będący konsekwencją oceny spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek, w odniesieniu do skonkretyzowanego przedmiotowego zgłoszenia. Organ wskazał też na argumentację zgłaszającego, który wskazywał, że przeciwstawione rozwiązania dotyczą urządzenia, zapewniającego interaktywne menu dla wyboru elementów graficznych. W odróżnieniu od przedmiotowego zgłoszenia, w którym (zastrz. 1) elementy graficzne znajdują się na nośniku, w cytowanym dokumencie opisano elementy ze zdalnej lokalizacji. Struktura menu zostało tu opisana za pomocą terminów takich jak warstwa wizyjna (video layer), warstwa graficzna (graphic layer) i warstwa sterująca (control layer). Zdaniem zgłaszającego nawet jeśli się przyjmie, że warstwy, wizyjna i graficzna znane z D1 odpowiadają bezpośrednio strumieniom, pierwszemu i drugiemu, z przedmiotowego zgłoszenia (zastrz. 1), pomimo, że dotyczą zdalnej lokalizacji, to i tak funkcje warstwy sterującej co najwyżej częściowo pokrywają się z funkcjami programu sterującego. Zgłaszający podkreślał też, że w rozwiązaniu według przedmiotowego zgłoszenia program sterujący zawiera część pierwszą, z danymi głównymi dotyczącymi kształtu i część drugą zapewniającą wizualną odpowiedź zwrotną. Nie można znaleźć w D1 cech bezpośrednio odpowiadających wspomnianym właściwościom. W dokumencie tym wspomniano jedynie o możliwości uwydatniania i przygaszania elementów na ekranie, ale nie jest jasne jakie i gdzie umieszczone środki służące realizacji tych czynności. Można jedynie podejrzewać, że rezydują one w urządzeniu, tak jak i dane dotyczące kształtu. Podobną argumentację zgłaszający podał w odniesieniu do dokumentu D2, podkreślając jednocześnie, że Urząd postawił swoje zarzuty w odniesieniu do części przedznamiennej zastrzeżenia niezależnego nr 1. Odnosząc się do tych argumentów zgłaszającego organ stwierdził, że nie świadczą one o tym, że przedmiot zgłoszenia spełnia wymóg nieoczywistości w odniesieniu do stanu techniki. Urząd Patentowy RP wskazał, że przesłanką do postawienia zarzutu braku nieoczywistości rozwiązania (określonego zastrzeżeniami patentowymi) stanowi bowiem fakt zbieżności przynajmniej niektórych istotnych cech przedmiotu zgłoszenia z cechami rozwiązań według wskazanych przez Urząd D1 i D2, należących do stanu techniki. Zdaniem organu, nie jest istotne, że każde z przeciwstawionych rozwiązań różni się w jakiejś mierze od przedmiotu zgłoszenia [...], gdyż Urząd nie postawił zarzutu braku nowości rozwiązania, lecz zarzut nie spełnienia wymogu nieoczywistości, tj. że dla przeciętnego znawcy dysponującego powszechnie dostępną wiedzą z danej dziedziny techniki rozwiązanie według zgłoszenia wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki. Nie jest istotne, że w przedmiotowym zgłoszeniu program sterujący zawiera część pierwszą z danymi głównymi dotyczącymi kształtu i część druga zapewniającą wizualną odpowiedź zwrotną, gdyż jest to tylko struktura programu do maszyn cyfrowych, która nie może wyróżniać przedmiotowego rozwiązania ze stanu techniki. Odnosząc się do stanowiska zgłaszającego, który wskazywał, że Urząd nie odniósł się do części znamiennej zastrzeżeń patentowych a jedynie porównał cechy znajdujący się w części przedznamiennej podkreślono, że UP nie odniósł się do części znamiennej zastrzeżeń gdyż nie było możliwe porównanie struktury i funkcjonalności dwuczęściowego programu sterującego z innym programem w stanie techniki. Organ podnosił, że zgłaszający w opisie przedmiotowego zgłoszenia nie podał żadnego przykładu takiego programu, żadnej jego struktury czy też definicji, zatem porównanie go z innymi rozwiązaniami znanymi ze stanu techniki było niemożliwe. Urząd nie kwestionował efektu jaki powoduje przedmiotowe rozwiązanie tj. poprawa jakości wizualnego sprzężenia zwrotnego. Zdaniem Urzędu Patentowego, rozwiązanie polegające na zastosowaniu dwuczęściowego programu do maszyn cyfrowych umożliwiającego ulepszenie interakcji z użytkownikiem nie stanowi o nieoczywistości rozwiązania, gdyż te skutki nie wnoszą nieoczekiwanego wkładu technicznego. Zastosowanie innego funkcjonalnie programu do maszyn cyfrowych w celu podświetlania elementów na ekranie nie pociąga za sobą żadnych zmian sprzętowych, bez względu na to czy program taki umieszczono na nośniku czy w pamięci urządzenia. Przyczynia się jedynie do poprawy interakcji pomiędzy użytkownikiem a komputerem, co nie przesądza o nieoczywistości zgłoszonego rozwiązania. Urząd Patentowy nie dostrzegł w wyróżniającej od stanu techniki części przedmiotu zgłoszenia rozwiązania nieoczywistego. Zdaniem organu w przedłożonej przez stronę dokumentacji nie wskazano niczego charakterystycznego odnośnie fizycznych właściwości sprzętu, co mogłoby wyróżniać przedmiot zgłoszenia od znanego stanu techniki. Stąd też opinia Urzędu, że odrębność w stosunku do znanych rozwiązań dotyczy wyłącznie cech oczywistych. Ostatecznie Urząd Patentowy RP stanął na stanowisku, że można uznać za udowodniony w świetle wskazanego stanu techniki, zarzut nie spełnienia wymogu nieoczywistości przez zgłoszone rozwiązanie. Urząd wskazał też, że mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012r. tj. w zakresie łącznego zbadania charakteru technicznego, nowości, oczywistości i przemysłowej stosowalności zgłoszonego rozwiązania oraz do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r. Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2015 r. wniosła K. N.V. z siedzibą w Holandii (skarżąca). Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 153 ppsa poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z 19 marca 2012 r. (sygn. akt II GSK 85/11), dotyczącej sposobu interpretacji przepisu art. 10 ustawy z 19 października 1972 r. o wynalazczości (tekst jednolity Dz. U. nr 26 poz. 117 z 1993 r., dalej uow) z wykorzystaniem praktyki Europejskiego Urzędu Patentowego oraz z pominięciem faktu, że na przedmiotowe rozwiązanie został udzielony patent europejski nr [...] b. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na: - zaniechaniu rzetelnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji dlaczego wynalazek skarżącego nie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki ustalonego przez Urząd Patentowy w toku postępowania, nieprzedstawieniu w uzasadnieniu decyzji sposobu badania zgłoszonego do opatentowania wynalazku mającego na celu ocenę przesłanki "nieoczywistości rozwiązania", 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy t.j. a. art. 10 uow mającej zastosowanie na podstawie art. 315 ust. 3 pwp - poprzez błędną wykładnię wskazanego w tym przepisie pojęcia nieoczywistości rozwiązania polegającej na przyjęciu, że: - stosując pojęcie nieoczywistości rozwiązania i w konsekwencji błędne przyjęcie, że zgłoszony wynalazek jest rozwiązaniem oczywistym w świetle zastanego stanu techniki w dacie pierwszeństwa wynalazku; - z jednoczesnym pominięciem rozważań dotyczącym natury wynalazków implementowanych za pomocą komputera i cech które są techniczne ponieważ rozwiązują problem techniczny lub powodują dalszy skutek techniczny. W oparciu sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do Urzędu Patentowego RP celem ponownego rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ewentualnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozbudowała przytoczone wyżej zarzuty. Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2015 r. wydana w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a., albowiem - wbrew zarzutowi skargi - zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 19 marca 2012 r., w sprawie sygn. akt II GSK 85/11 oraz do wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1088/13. W tym miejscu trzeba wskazać, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Mając na względzie powyższe, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP, wydając sporną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r., wykonał wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 85/11. Urząd Patentowy RP zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku NSA odnośnie łącznego zbadania charakteru technicznego, nowości, oczywistości i przemysłowej stosowalności zgłoszonego rozwiązania, wykorzystał te wytyczne do oceny technicznego charakteru spornego rozwiązania oraz do oceny przesłanki "nieoczywistości rozwiązania". Ponownie trzeba zaznaczyć, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 10 ustawy o wynalazczości, mający zastosowanie na mocy art. 315 ust. 3 P.w.p. Przepis art. 10 ustawy o wynalazczości stanowił, że wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym, nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące się nadawać do stosowania. Spór między organem a skarżącym sprowadzał się do zakresu definicji pojęcia: "rozwiązanie o charakterze technicznym", o którym mowa w art.10 ustawy o wynalazczości. W art.10 ustawy o. wynalazczości chodziło o rozwiązanie przez wynalazcę pewnego problemu o charakterze technicznym. "Technika" zaś, to ogół znanych metod i sposobów oddziaływania na materię służących zaspokojeniu praktycznych potrzeb człowieka. Wynalazek polega na znalezieniu nowego sposobu wykorzystania materii. Jak piszą komentatorzy sfera techniki nie wykracza poza domenę mechaniki, fizyki i chemii, a jej przedmiotem jest wykorzystanie materii nieożywionej. Nie są rozwiązaniami o charakterze technicznym pomysły o charakterze abstrakcyjno - myślowym. Kategoria ta obejmuje projekty, których przedmiotem jest przede wszystkim rozwiązanie problemu intelektualnego, a nie zwiększenie arsenału sposobów wykorzystania materii. Typowym przykładem pomysłów należących do tej klasy mogą być algorytmy, szyfry, sztuczne języki itp. Ich wspólną cechą jest okoliczność, że rozwiązanie problemu może nastąpić w zasadzie bez oddziaływania na materię. Stanowisko to znajdowało potwierdzenie w art. 12 ustawy o wynalazczości, który w pkt 4 wyłączał spod ochrony patentowej programy do maszyn cyfrowych. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w Prawie własności przemysłowej z tym że pod pojęciem techniki przyjęto metody i sposoby oddziaływania na nieożywioną lub ożywioną materię, które służą zaspokajaniu praktycznych potrzeb człowieka. Techniczny charakter mają rozwiązania, które dotyczą jednej z dziedzin techniki, odnoszą się do zagadnień technicznych, są scharakteryzowane poprzez cechy techniczne. Odnosząc powyższe do wynalazku, należy przyjąć, że w świetle prawa polskiego, musi on wiązać się z oddziaływaniem na materię poprzez jej nowe techniczne wykorzystanie, a rezultatem wynalazku musi być wytwór materialny o nowej budowie lub składzie albo nowy sposób technicznego oddziaływania na materię. Wynalazki mogą być dokonywane we wszystkich dziedzinach techniki, ale jednak ciągle muszą mieć charakter techniczny. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko WSA przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA 3937/02, że "wynalazkiem jest rozwiązanie problemu przy posłużeniu się zdatnymi do opanowania siłami przyrody dla osiągnięcia przyczynowo przewidywalnego rezultatu leżącego poza sferą intelektualnego oddziaływania człowieka. Technika jest sferą działalności człowieka, której bazą teoretyczną są stosowane nauki przyrodnicze wymagające weryfikacji eksperymentalnej. Poza sferą techniki pozostają obszary działalności ludzkiej, których bazą teoretyczną są takie nauki jak matematyka, lingwistyka, programowanie wymagające wyłącznie weryfikacji logicznej. Dla oceny rozwiązania należy rozłożyć je na elementy składowe, wśród których są zarówno elementy techniczne jak i nietechniczne. Rozwiązanie jest patentowalnym wynalazkiem o ile w obszarze technicznym jest przynajmniej jeden nowy nieoczywisty element. Jeśli wkład wynalazczy leży wyłącznie w obszarze nietechnicznym rozwiązanie należy uznać za niepatentowalne." Trzeba także zauważyć, że na podstawie obecnych uregulowań za wynalazek nie zostanie uznane rozwiązanie, jeżeli nie dotyczy ono wytworu materialnego nadającego się do wykorzystania, określonego za pomocą cech technicznych odnoszących się do jego budowy lub składu ani określonego sposobu technicznego oddziaływania na materię bądź nowego zastosowania substancji stanowiącej część stanu techniki. Skład orzekający w pełni podzielił stanowisko organu w tym zakresie. Kwestia ustalenia sposobu rozumienia "charakteru technicznego" wynalazku jest istotna, gdyż test technicznego charakteru jest samodzielnym kryterium uznania rozwiązania za wynalazek w rozumieniu wyżej powołanego przepisu i poprzedza badanie dalszych przesłanek charakteryzujących wynalazek (wynikających także z art. 10 ustawy o wynalazczości), to jest: nowości, nieoczywistości i stosowalności. Przesłanki te są badane dopiero po stwierdzeniu, że zgłoszone rozwiązanie ma charakter techniczny. Taką metodę postępowania przyjął Urząd Patentowy. W ocenie Sądu była ona prawidłowa, gdyż wynikała z treści art. 10 ustawy o wynalazczości. Co do wymogów zgłoszenia wynalazku, kwestie tę regulował art. 26 ustawy o wynalazczości. Stanowił on, że zgłoszenia wynalazku dokonuje się przez wniesienie do Urzędu podania wraz z opisem wynalazku ujawniającym jego istotę, zastrzeżeniami patentowymi, skrótem opisu i w razie potrzeby rysunkami. Zgłaszający winien w zgłoszeniu ujawnić wynalazek w sposób umożliwiający zbadanie przesłanek z art. 10 ustawy o wynalazczości. Zawartość poszczególnych elementów zgłoszenia doprecyzowywało odpowiednie zarządzenie Prezesa Urzędu Patentowego w § 3-11. Istotne znaczenie miały zastrzeżenia patentowe, które w myśl § 6 ust. 1 zarządzenia, powinny określać zastrzegany wynalazek przez podanie, w sposób wyczerpujący i odpowiedni dla przedmiotu żądanej ochrony, wszystkich koniecznych cech technicznych rozwiązania. Zastrzeżenia nie powinny podawać, jakich cech wynalazek nie posiada. Nie powinny one też zawierać sformułowań mających charakter oceny wynalazku lub oceny poszczególnych jego cech. Każde zastrzeżenie, zgodnie z ust. 2 powołanego §, powinno być ujęte w jednym zdaniu, sformułowane jasno i zwięźle. Spośród zastrzeżeń najważniejsze były zastrzeżenie niezależne, które na podstawie § 7 ust. 1 powinno zawierać: 1) część nieznamienną, podającą zespół cech technicznych zastrzeganego wynalazku, niezbędny do określenia przedmiotu żądanej ochrony i w całości traktowany jako stan techniki; część nieznamienna powinna rozpoczynać się od tytułu wynalazku lub od tej części tytułu wynalazku, która dotyczy wynalazku zastrzeganego danym zastrzeżeniem, a w uzasadnionym przypadku może ograniczać się tylko do tytułu wynalazku lub odpowiedniej jego część, 2) część znamienną, poprzedzoną wyrazami "znamienny tym, że", podającą zwięźle te cechy techniczne (cechy znamienne) zastrzeganego wynalazku, które mają go wyróżniać spośród innych rozwiązań technicznych mających zespół cech określonych w części nieznamiennej. Prawidłowa redakcja znamiennej części zastrzeżeń niezależnych rozwiązania decydowała o ochronie patentowej i jej zakresie. Sąd podzielił stanowisko organu w tym zakresie, tym bardziej, że tak samo ujmuje tę kwestię zasada 29 Regulaminu wykonawczego do Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, stanowiącego integralną część powołanej Konwencji, mówiąca w ust. 1, że zastrzeżenia określają przedmiot wnioskowanej ochrony zgodnie z technicznymi cechami wynalazku. Zastrzeżenia zawierają odpowiednio: a) stwierdzenie określające przedmiot wynalazku i te cechy techniczne, które są niezbędne do zdefiniowania zastrzeganego przedmiotu wynalazku, ale które w połączeniu stanowią część stanu techniki; b) część znamienną - poprzedzoną wyrażeniem "znamienny tym, że" albo "znamienny przez to, że" - przedstawiającą cechy techniczne, które pragnie się chronić w połączeniu z cechami przedstawionymi w (a). Z powołanego zapisu wynika także, że zastrzeżenia mają określać przedmiot wynalazku i te cechy techniczne, które są niezbędne do zdefiniowania zastrzeganego przedmiotu wynalazku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy przypomnieć, że zgodnie z zastrzeżeniem patentowym 1. – przedmiotem wynalazku jest urządzenie do odtwarzania nośnika danych, a zgodnie z zastrzeżeniem 11. – sposób odtwarzania nośnika danych. Zasadny jest więc pogląd wyrażany przex UP, iż w zastrzeżeniach patentowych w kategorii "urządzenia" należy podawać strukturę wewnętrzną urządzenia określoną przez wzajemne usytuowanie i połączenie części lub podzespołów tworzących łącznie zwartą całość przestrzennie ukształtowaną zdolną do osiągnięcia ustalonego góry przeznaczenia wynalazku. Jak jednak wynika z opisu oraz powołanych zastrzeżeń 1 i od 2 do 10, nie zostały wykazane żadne cechy konstrukcyjne zgłoszonego do opatentowania urządzenia. Organ prawidłowo zauważył, opierając się na dokonanym zgłoszeniu, że budowa urządzenia nie uległa żadnej modyfikacji, a przynajmniej modyfikacja taka nie została ujawniona. Tym samym w części zastrzeżeń znamiennych brak jest rozwiązania technicznego. Organ odniósł się także do wskazywanego przez skarżącego funkcjonalnego ujęcia urządzenia w zastrzeżeniach. Stanął na stanowisku, że zastrzeżenia nie są jednoznaczne i precyzyjne i nie dostarczają fachowcowi dostatecznie jasnych wskazówek do wprowadzenia ich w życie bez nadmiernego wysiłku. Nie podzielił poglądu skarżącego, że w zastrzeżeniu patentowym nr 1 jako cechę techniczną urządzenia w sensie strukturalnym należy traktować układ generowania grafiki. Nie kwestionując charakteru technicznego tego elementu, po analizie zastrzeżenia niezależnego przyjął, że nie posiada on cechy nowości. Jest bowiem elementem znanym. Sam zgłaszający bowiem w zastrzeżeniu przed słowami "znamienny tym, że" wśród znanych elementów urządzenia wymienił także znany układ generowania grafiki. Stanowisko organu znalazło potwierdzenie w opisie wynalazku, w którym skarżący charakteryzował znane urządzenie do odtwarzania nośnika danych (strona 1 opisu) oraz urządzenie będące przedmiotem zgłoszenia (str. 5 opisu). W tej ostatniej charakterystyce określił, że "urządzenie jest dostosowane do generowania wizualnego sprzężenia zwrotnego", nie wyjaśniając na czym polega to dostosowanie. Ponadto należy zauważyć, że zgłaszający argument, że cechą techniczną w zastrzeżeniu nr 1 jest układ generowania grafiki podniósł dopiero na etapie rozpatrywania przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - w piśmie z dnia 17 marca 2008 r. Nie mógł być więc ten zarzut rozpatrywany przez organ przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nie ma też w tym zakresie sprzeczności między obiema decyzjami Urzędu Patentowego w sytuacji, gdy stwierdził w decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., że zgłoszone rozwiązanie nie ma charakteru technicznego, by w następnej decyzji orzec co do układu generowania grafiki, że jest rozwiązaniem technicznym, ale nie nowym i należy do stanu techniki. Z kolei co do zgłoszonego przez skarżącego w zastrzeżeniu 11 i 12 - 16 sposobu odtwarzania nośnika danych, organ podniósł, że sposób powinien być scharakteryzowany przez zespół czynności, operacji jednostkowych bądź procesów technologicznych, rozumianych jako oddziaływanie na materię bądź na sygnały (poprzez zmianę stanu lub postaci), uporządkowanych według ustalonej z góry kolejności, jak również przez środki techniczne do ich realizacji. W omawianym zaś rozwiązaniu zastrzeżenie niezależne zostało sformułowane prawie tak samo jak zastrzeżenie nr 1 (zawiera tę samą treść, mimo że dotyczy innej kategorii), a nadto nie wskazywało jakichkolwiek czynności technicznych i środków materialnych do ich realizacji. Sąd podzielił tę argumentację jako znajdującą oparcie w ustawie o wynalazczości. Nie można podzielić także stanowiska skarżącego zaprezentowanego w piśmie z dnia 24 czerwca 2010 r., iż wynalazek nie musi mieć charakteru materialnego. Odwołał się przy tym do racjonalności ustawodawcy poprzez wskazanie, że wymóg materialności został wprost zawarty w art. 94 P.w.p. (wcześniej w art. 77 ustawy o wynalazczości), czego nie ujęto za to w art. 10 ustawy o wynalazczości. Należy jednak zauważyć, że ustawodawca wskazuje, że wzorem użytkowym może być nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Należy zauważyć, że ustawodawca nie wyjaśnił w tym przepisie pojęcia rozwiązania technicznego. Wydzielił jedynie z rozwiązań o charakterze technicznym rozwiązania o wymienionych cechach, niezbędnych do udzielenia prawa ochronnego na wzór użytkowy. Odnosząc się następnie do argumentacji skarżącego, że rozwiązanie powinno mieć udzielony patent w Polsce, skoro został udzielony patent [...] przez EUP na podstawie Konwencji, której Polska jest stroną. Przede wszystkim należy zauważyć, że z mocy art. 315 ust. 3 P.w.p. do oceny ustawowych warunków do uzyskania patentu omawianego zgłoszenia miało zastosowanie prawo o wynalazczości. Ustawa ta została uchylona z dniem 22 sierpnia 2001 r. na mocy art. 327 P.w.p. Wobec Polski zaś Konwencja weszła w życie dnia 1 marca 2004 r., na mocy oświadczenia rządowego z dnia 27 stycznia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 79, poz. 738) czyli już po uchyleniu ustawy o wynalazczości. Ponadto na mocy art. 52 (1) Konwencji patenty europejskie udzielane są na wszelkie wynalazki we wszystkich dziedzinach techniki pod warunkiem, że są one nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Należy zauważyć, że brzmienie tego przepisu uległo zmianie z dniem 13 grudnia 2007 r. na mocy art. 1 pkt 17 Aktu z 29 listopada 2000 r. rewidującego niniejszą Konwencję (Dz. U. z 2007 r. Nr 236, poz. 1736). Dodano wówczas sformułowanie "we wszystkich dziedzinach techniki". Jednocześnie nie wykreślono z ust.2, wymieniającego rozwiązania nie uznawane za wynalazki, m.in. metod matematycznych (a), schematów, zasad i metod przeprowadzania procesów myślowych, rozgrywania gier lub prowadzenia działalności gospodarczej oraz programów komputerowych (c). W niezmienionym brzmieniu pozostawiono ust. 3, stanowiący, że postanowienia ust. 2 wykluczają zdolność patentową przedmiotu lub działalności, o których w nim mowa, jedynie o tyle, o ile europejskie zgłoszenie patentowe lub patent europejski dotyczą takiego przedmiotu lub działalności jako takich. Należy zatem przyjąć, że w rozumieniu Konwencji wynalazek patentowalny musi mieć także charakter techniczny (tak: A. Nowicka). Wymóg ten potwierdzają zasady 27 i 29 Regulaminu wykonawczego stanowiącego integralną część Konwencji. Zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że wynalazek według Konwencji może nie być rozwiązaniem technicznym. Pojęcia: "rozwiązanie o charakterze technicznym’" ani "technika" nie są także zdefiniowane w Konwencji. Zatem kształtowanie tych pojęć zależy od praktyki EUP. Nie budzi wątpliwości, że w praktyce EUP stosowane są obecnie, znacznie bardziej liberalne kryteria oceny zdolności patentowej wynalazków realizowanych przy pomocy komputera aniżeli w początkowym okresie obowiązywania tego Aktu. Jednakże stanowisko to nie zostało zaakceptowane przez wszystkie strony Konwencji. Ponadto Rozszerzona Izba Odwoławcza w dniu [...] maja 2010 r. (jak wynika z pisma skarżącego z dnia 24 czerwca 2010 r.) odmówiła rozstrzygnięcia problemu przedstawionego przez Prezesa EUP, dotyczącego wykładni wyłączenia programów komputerowych "jako takich" w kontekście kryteriów patentowalności wynalazków związanych z programami komputerowymi, pozostawiając te kwestię praktyce. Można więc wnioskować, że wskazywana praktyka liberalizacji kryteriów oceny zdolności patentowej wynalazków realizowanych przy pomocy komputera nie została zaakceptowana przez wszystkie składy orzekające EUP. Zdarzają się przypadki, że na tle tych samych przepisów Konwencji zapadają rozbieżne orzeczenia EUP, a także przypadki, iż niemal identyczne zapisy Konwencji i ustaw krajowych są interpretowane, odpowiednio przez organy EUP bądź organy krajowe w odmienny sposób. W świetle powyższych rozbieżności w praktyce EUP w rozumieniu przepisów Konwencji (a nie rozbieżności w samych uregulowaniach Konwencji) udzielenie patentu przez EUP na omawiane rozwiązanie nie oznacza, że automatycznie ma zostać udzielony patent przez Urząd Patentowy RP. Ponadto należy podkreślić, że przystąpienie Polski do Konwencji nie wyłącza ustawodawstwa krajowego. W tym stanie rzeczy zarzut skargi dotyczące błędnej wykładni art. 10 ustawy o wynalazczości i błędnego uznania, że przedstawione rozwiązanie nie jest rozwiązaniem o charakterze technicznym w kategorii "urządzenie" i "sposób" Sąd uznał za niezasadny. Nie są uzasadnione również zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy. Urząd szczegółowo przeanalizował treść wszystkich zastrzeżeń patentowych i nie tylko w rozbiciu na poszczególne zastrzeżenia, ale także jako całość rozwiązania, bowiem poszukiwał w zgłoszonym rozwiązaniu "urządzenia" i "sposobu" o charakterze technicznym. W świetle tej analizy za trafny uznać należy wniosek organu, że na podstawie zgłoszonych zastrzeżeń patentowych nie jest możliwe skonstruowanie "urządzenia do odtwarzania nośnika danych", a w oparciu o "sposób" odtworzenie czynności technicznych czy środków technicznych potrzebnych do realizacji. Nie umieszczono w nim także wielkości technicznych ani parametrów technicznych tych wielkości. Nie jest kwestionowane, że rozwiązanie przedstawione przez skarżącego jako całość, stanowi rozwiązanie problemu, ale nie jest to rozwiązanie o charakterze technicznym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, i dlatego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.