VI SA/Wa 1481/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005r. sprawy ze skargi P. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozów na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 roku, Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. w O. od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3200.00 złotych, w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000.00 złotych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w kwestionowanym zakresie. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.4.1. ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm./. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Powyższy fakt stwierdzony został podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 24 stycznia 2005 roku na drodze krajowe nr [...] w O. Do kontroli zatrzymany został pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kierowca kontrolowanego pojazdu przedstawił do kontroli miesięczną kartę opłaty drogowej, która nie była wypełniona w rubryce "numer rejestracyjny". Nie mogła więc stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej. Jedynie wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Tak stanowi przepis § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie natomiast z art. 92 ust. 1 ustawy, wykonywanie transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.4.1. załącznika do ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3000.00 złotych wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. To przedsiębiorca powinien zadbać o to, aby kierowca podczas wykonywanego przejazdu legitymował się prawidłowo wypełnioną pod każdym względem tak, co do prawdziwości jak i kompletności danych podlegających wpisowi. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca uchybił obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa. Rolą organów inspekcji jest kontrola ich przestrzegania. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła P. w O. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej ponad 500.00 złotych wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu lp. 1.4.1. oraz lp. 1.4.4. przez błędne przyjęcie, iż okazana do kontroli karta nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty i nie była kartą nieprawidłowo wypełnioną, za co przewidziana jest kara wysokości 500.00 złotych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. w O. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 roku odpowiada prawu. Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Wynika z nich, iż podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...], skarżący legitymował się miesięczną kartą opłaty drogowej. Karta ta była wypełniona w taki sposób, że nie wskazywała pojazdu, za który uiszczona była opłata. Skarżący twierdzi, że obowiązkowi uiszczenia opłaty uczynił zadość, albowiem wykupił karty na wszystkie posiadane pojazdy, co dowodzi, iż okazana karta dotyczyła pojazdu kontrolowanego. Brak zapisu w rubryce dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oznacza, iż karta została nieprawidłowo wypełniona. Za nieprawidłowe wypełnienie karty przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 500.00 złotych. Zarzut skarżącego nie jest zasadny, albowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego do niespornego stanu faktycznego właściwie odniósł, obowiązujący w dacie wydania decyzji ostatecznej, stan prawny. Szczegółowy tryb i sposób uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych określony został w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. § 5 ust. 6 rozporządzenia stanowi, że dowodem uiszczenia opłaty jest karta opłaty drogowej, zawierająca wszystkie elementy wskazane w § 5 ust. 3-5. Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia w odpowiednim polu wpisać należy numer rejestracyjny pojazdu, którym wykonywany jest przejazd. Nie wystarczy więc nabycie odpowiedniej kart, ale jej wypełnienie i to w sposób wskazany w powyższym rozporządzeniu. Dopiero wypełnienie karty nadaje moc dowodową posiadanemu dokumentowi tak, co do pojazdu za przejazd, którym uiszczona jest opłata jak i czasu, w którym ten przejazd się odbywa. Uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych jest więc czynnością bardzo sformalizowaną. Ma to zapobiegać wielokrotnemu wykorzystywaniu karty przez więcej niż jeden pojazd. Główny Inspektor Transportu Drogowego właściwie przyjął, że skarżący uchybił obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa. Trafnie ocenił, iż nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty karta z niewypełnionym polem dotyczącym numeru rejestracyjnego. Nie można twierdzić, iż karta jest nieprawidłowa wypełniona, skoro w ogóle nie zawiera wpisu w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu wykonującego przejazd. Brak wpisu w polu dotyczącym numeru rejestracyjnego uniemożliwia kontrolę uiszczenia opłaty za przejazd objęty kontrolą. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.