VI SA/Wa 1482/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na członka zarządu kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji K. J., nazywany dalej "skarżącym", złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na członka zarządu kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych w zakresie w jakim nałożono na niego karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę Z. S.A. (od dnia 1 lipca 2010 r. Z. S.A. w upadłości likwidacyjnej) w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki w związku z publikacją raportu okresowego za rok 2009. W przedmiotowej skardze K. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że wykonanie decyzji i ewentualna egzekucja nałożonej na niego kary może doprowadzić do powstania nieodwracalnych i trudnych do odwrócenia następstw. Wskazał, że cierpi na nowotwór, z którym zmaga się od 2009 r. i walka z chorobą pochłania znaczne środki finansowe. Ewentualna egzekucja mogłaby zatem zmniejszyć budżet jakim dysponuje na leczenie. Na potwierdzenie powyższego przy dodatkowym piśmie z dnia 29 czerwca 2017 r. skarżący przedstawił dokumentację medyczną, z której również wynika, że skarżący znajduje się pod stałą opieką lekarzy-specjalistów. Ponadto skarżący podniósł, iż jest jedynym żywicielem rodziny, a także po śmierci żony samotnie wychowuje córkę. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Komisja Nadzoru Finansowego odmówiła wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że w jej ocenie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania ww. decyzji, a w sprawie możliwy jest późniejszy zwrot wyegzekwowanej kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zapłacie kary w wysokości 20.000 zł. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżący mógł wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd zgadza się z argumentacją skarżącego, że w wykonanie decyzji, nakładającej karę pieniężną może, biorąc pod uwagę stan zdrowia skarżącego, spowodować trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że człowiek, który podejmuje się walki z nowotworem przeznacza na ten cel znaczne środki finansowe. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, w której jedyny żywiciel rodziny większość środków pieniężnych przeznacza na własne leczenie, jest jak najbardziej uzasadnione. Warto też przypomnieć, że ew. sprzedaż ruchomości w trybie postępowania egzekucyjnego, w ocenie Sądu spowodowałaby, że majątek skarżącego zostałby uszczuplony w stopniu większym niż wynikałoby to z dobrowolnego wykonania decyzji. Ponadto w przypadku wykonania decyzji, a następnie jej uchylenia, skarżąca zasadnie argumentuje, że organ obowiązany byłby jedynie do zwrócenia pobranej kwoty, a nie sprzedanych ruchomości. Mogłoby to doprowadzić do sytuacji, w której pomimo ew. uchylenia decyzji i tak powstałaby strata, a ponadto sprzedane rzeczy nie wróciłyby do poprzednich właścicieli, co jest bez wątpienia trudnym do odwrócenia skutkiem. Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości nałożenia kary na K. J. będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Instytucja wstrzymania, jako środek ochrony tymczasowej ma służyć jednak powstrzymaniu powstania trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji czy wyrządzenia znacznej szkody, niezależnie od końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej. W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.